Η Ρένα απαντά: Κλασικές Αθηναϊκές Ιστορίες

Οι ιστορίες που καταθέτετε δημιουργούν ένα παλίμψηστο.

_____________

Η ιστορία της Αθηνέζας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Ένα χρόνο τώρα τα ίδια… Βρισκόμαστε μια φορά το μήνα περίπου για σεξ. Στο ενδιάμεσο βρισκόμαστε τυχαία έξω σε κοινά στέκια και που και που λέμε τα νέα μας με κανένα ριάξιον στο ινστα. Πρόσφατα βρεθήκαμε ξανά μετά από διάλειμμα κάποιων μηνών.

Στην αρχή τον είχα ερωτευτεί, δε νιώθω όπως στην αρχή, έχει ξεφτίσει όλο αυτό. Το σεξ συνεχίζει να είναι καλό, γιατί είμαστε συμβατοί, χωρίς βέβαια να απογειώνεται γιατί δεν πλαισιώνεται από συναισθήματα. Παλιά έφευγα από το σπίτι του και ένιωθα σκουπίδι, τώρα νιώθω απλά οκ. Νιώθω ότι είμαστε κοντά και πολύ μακριά ταυτόχρονα, ότι είναι ο άνθρωπος μου και ο ξένος. Έχουμε αρχίσει να συζητάμε περισσότερο για βαθύτερες σκέψεις μας, αλλά μου έχει φύγει ο ενθουσιασμός. Νιώθω ότι ο έρωτας αντικαταστάθηκε από μια σύμβαση τακτικών συνευρέσεων.

Στην τελευταία μας συνάντηση μου εκμυστηρεύτηκε ότι έχει πρόβλημα σύναψης δεσμεύσεων και το είχα καταλάβει είναι η αλήθεια. Δεν έχω καμία όρεξη να κάνω την ψυχολόγο του. Λυπάμαι που με χάνει. Αυτό, ήθελα να το εξομολογηθώ. Δεν έχω κάτι να ρωτήσω. Κλασικές αθηναικές μικροιστορίες.

ΑΠΟ ΤΗΝ – αθηνέζα

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Παρόλο που δεν υπάρχει σαφής ερώτηση, δημοσιεύω την ιστορία επειδή αποτελεί εφαλτήριο για κάποιες σκέψεις.

Πρώτον, αλλά λιγότερο ουσιώδες, μια φορά το μήνα για σεξ ενώ υπάρχουν οι προϋποθέσεις για συχνότερα δεν είναι ούτε έρωτας, ούτε σαρκική σχέση χωρίς συναισθήματα. Είναι -και ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για το αγοραίον του πράγματος- ξεμπούκωμα των σωληνώσεων…

Και προχωρώ στο δεύτερον, που είναι ουσιωδέστατο. Όταν λέμε έρωτας, άραγε τι εννοούμε;

Όπως έχω ξαναγράψει: “Η συντριπτική πλειοψηφία μπερδεύει την απλή καύλα με τον έρωτα, την ζήλια με το γουστάρισμα, το γουστάρισμα με την αγάπη, κλπ, κλπ. Οι λέξεις ξεπερνούν τις καταστάσεις, σαν να πείθουμε τους εαυτούς μας ότι ζούμε κάτι σπουδαιότερο απ’ αυτό που ζούμε. Για αυτό όπου και να κοιτάξεις, βλέπεις κι ακούς για δράματα κι απογοητεύσεις. Και η λέξη κλειδί πίσω απ᾽ όλα αυτά, είναι οι ανασφάλειες.”

Η Ρένα απαντά: Γιατί έχουν γίνει οι σχέσεις τόσο επιφανειακές;

Όμως δεν είναι μόνον ότι υπάρχει μια διάχυτη ανωριμότητα κι επιφανειακότητα. Είναι ότι δραματοποιούμε επειδή πάσχουμε ως είδος συχνότατα από ηθικό μαζοχισμό.

Έγραφα σχετικώς:

“Οι άνθρωποι είναι πρωτίστως συναισθηματικά όντα. Και κατόπιν λογικά. Αυτό συμβαίνει επειδή τα συναισθήματα είναι βιοχημική απόκριση στον εγκέφαλο συγκεκριμένων ορμονών σε συνδυασμούς: ντοπαμίνη, σεροτονίνη, οξυτοκίνη… Η σωματική αντίδραση των ορμονών ανατροφοδοτεί κατόπιν περαιτέρω συναισθηματική απόκριση. Γι’αυτό έχουμε ιδιαίτερη σύνδεση με τους ερωτικούς συντρόφους -οι ορμόνες κάνουν πάρτυ!

Στην ερωτική σχέση όπου δραματοποιούμε, ιδιαίτερα όταν συμβαίνει κάτι δυσάρεστο ή αντίθετο από το προσδοκώμενο, η ένταση των συναισθημάτων είναι μεγάλη. Κι επιπλέον τα συναισθήματα έρχονται όλα μαζί κατά ριπάς.

Άρνηση ότι μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο. Μνησικακία προς το σύντροφο που μας προξενεί ψυχικό “πόνο”. Θυμό προς τον εαυτό μας που το επιτρέπουμε. Αμηχανία που φαινομενικά το χρειαζόμαστε, καθώς μας κρατά σε εγρήγορση. Ενοχή που μπλέκουμε σε μια κατάσταση όπου βιώνουμε δυσάρεστα συναισθήματα σαν τα παραπάνω. Άγχος για το πώς θα αντιδράσει η άλλη πλευρά. Ανακούφιση που κυριαρχούν πάνω στο συναισθηματικό μας κόσμο (εδώ είναι που εμπλέκεται ο μαζοχισμός). Και συναισθηματικό μπλέξιμο για το γιατί ανακουφιζόμαστε (επειδή είναι ταμπού να παραδεχτούμε ηθικό μαζοχισμό αυτοανακηρρυσόμαστε “συναισθηματικές”).”

Η Ρένα απαντά: Τι εννοείς “δραματοποιούμε λόγω ηθικού μαζοχισμού”;

Ιδιαίτερα επιρρεπείς είναι οι γυναίκες, αλλά κι οι υπόλοιποι, επειδή έχουμε διαποτιστεί από το ιουδοχριστιανικό ιδεώδες (σε μη θρησκευτικά θέματα εννοώ, είναι αντίληψη που διαπερνά τα πάντα) ότι η θυσία ανταμοίβεται. Διάβασε για να κάνεις καλύτερη ζωή κατόπιν. Κουράσου για να κάνεις καλύτερο κορμί κατόπιν. Στερήσου για να έχεις καλύτερη υγεία κατόπιν. Μην ευχαριστιέσαι κι απολαμβάνεις για να έχεις καλύτερες απολαβές κατόπιν. Η έμφαση είναι στο ΚΑΤΟΠΙΝ. Το ΤΩΡΑ το έχουμε εντελώς απεμπολίσει, κατ’αυτήν την αντίληψη.

Η δική μου εμπειρία ζωής λέει ότι δεν υπάρχει κατόπιν. Ανά πάσα στιγμή περνάει μια νταλίκα και μας ισοπεδώνει χαλκομανία στην άσφαλτο. Πρέπει να εστιάζουμε στο τώρα, με μια μικρή πρόβλεψη -κυρίως οικονομική- για τα αναπάντεχα της ζωής στο μέλλον. Δεν έχει όμως νόημα η προσδοκία.

Με λίγα λόγια, ούτε ερωτευμένη ήσουν αφού δεν γνώριζες ποιός είναι (καλύτερα: ερωτική έλξη είχες, που είναι συνδυασμός σωματικής καύλας με νοητική προσδοκία). Oύτε τα συναισθήματα ήταν αναγκαία για να απολαύσεις τη στιγμή (οι αντιλήψεις για το κατόπιν ήταν που το χαλούσαν). Ούτε υπάρχει κάποιος λόγος να στενοχωριέσαι που δεν προχώρησε σε κάτι παραπάνω. Ο τύπος ξεμπούκωνε τις σωληνώσεις του κι ίσως έλεγε και μια κουβέντα για κάτι άσχετο που τον απασχολούσε -όχι τίποτα φιλοσοφικό σαν αυτά που μονολογούσε ο David Thewlis στον Γυμνό. Όλα αυτά που συζητάμε εδώ είναι ψιλά γράμματα. Τα διαβάζουν όσοι έχουμε πνευματικό μαζοχισμό. 🙂

Κι επειδή δεν είναι ο δικός μου λόγος Ευαγγέλιο, διάβασε κι αυτό από την Washington Post για την άλλη άποψη.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News