Βγάζω κραυγή επειδή δε νιώθω σαν τον απλό καθημερινό κόσμο που θέλει μια ήσυχη τακτοποιημένη τυποποιημένη ζωή.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Χαιρετώ τη Ρένα και το Α μπα που μου έχει ανοίξει τα ματια μέσα από τις ιστορίες καθώς και τις ερωτήσεις στην Ρένα. Ήρθε η ώρα να θέσω κι εγώ την δική μου.
Κάτι με πιάνει ώρες ώρες και ουρλιάζω. Βγάζω μια κραυγή και έπειτα ηρεμώ σαν να μην έγινε ποτέ. Αυτό αρχισε στην ηλικία των 12 λίγες μέρες πριν αδιαθετησω για πρώτη φορά. Και τώρα συνήθως πριν την περίοδο το παθαίνω, αλλά τα τελευταία χρόνια το παθαίνω κι άλλες φορές. Και με πιάνει εκτός αυτού και μία εγρήγορση ακαταλόγιστη και είτε βγαίνω στην Βεράντα, είτε φεύγω για ώρες. Έχω κινδυνέψει μία φορά λόγω της ώρας, αλλά πλέον δεν φοβάμαι ούτε με νοιάζει και κανενός η γνώμη δηλαδή τι θα πει ο κόσμος.
Μετά πάμε και στο άλλο, ενώ γουστάρω την παρέα αντρών την φιλική δεν σκιρτησε ποτέ η καρδούλα μου κι ας είχα επιτυχίες, το έκοβα μέχρι το φλερτ. Μετά ένιωθα πάντα ότι θα εγκλοβιστω.
Νιώθω αλλιώς κι όχι σαν τον απλό καθημερινό κόσμο που θέλει μια ήσυχη τακτοποιημενη τυποποιημένη ζωή. Σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα, αλλά γιατί συμβαίνουν αυτά. Μήπως πίσω από όλα αυτά κρύβεται κάτι πιο βαρύ;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Νεφέλη
____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Να’σαι καλά, σ’ευχαριστώ!
«Η κραυγή μπορεί να είναι καθαρτική τη δεδομένη στιγμή, βοηθώντας στην έκφραση και την απελευθέρωση συναισθημάτων», δηλώνει η Dr Rebecca Semmens-Wheeler, ψυχοθεραπεύτρια. «Αυτό μπορεί να συμβεί ιδιαίτερα εάν αυτά τα συναισθήματα έχουν καταπιεστεί. Η πρωτογενής θεραπεία, η οποία είναι το πρώτο καταγεγραμμένο πλαίσιο χρήσης της κραυγής ως θεραπείας, χρησιμοποιήθηκε για να βοηθήσει άτομα που έχουν βιώσει παιδικό τραύμα».
Αυτό δε σημαίνει αναγκαστικά ότι έχεις βιώσει παιδικό τραύμα, ωστόσο θα είχε ενδιαφέρον να το διερευνήσεις με ειδικό αν έχεις την παρόρμηση. Μπορεί να είναι απόλυτα φυσιολογικός τρόπος αποσυμπίεσης και εκτόνωσης έντονων συναισθημάτων -ανάμεσα στα οποία και το ορμονικό ερέθισμα.
Η απουσία επιθυμίας για σεξ και σχέση επίσης μπορεί να είναι φυσιολογική. Εφόσον δεν βιώνεται ως έλλειψη, δεν υφίσταται πρόβλημα. Αν βιώνεται ως έλλειψη, τότε εναλλακτικές μορφές σχετίζεσθαι μπορούν να γίνουν αντικείμενο της έρευνάς σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Όταν ήμουν έγκυος, έλεγα κάποια στιγμή στο γιατρό μου πως δεν πρόκειται να φωνάξω την ώρα του τοκετού αν γίνει φυσιολογικός, κι ότι είμαι άνθρωπος που αντέχω τον πόνο πολύ, άρα δεν θα ουρλιάζω λες και με σφάζουν. Τότε ο γιατρός μου απάντησε ότι οι κραυγές πολλές φορές είναι αναγκαίες για να δώσουν δύναμη στο σώμα μας. Για να συντονίσουν το σώμα με την ψυχή. Και μου έφερε ως παράδειγμα τους αθλητές στην άρση βαρών, που σχεδόν όλοι ουρλιάζουν όταν σηκώνουν τη μπάρα. Μήπως και σε εσένα συμβαίνει κάτι αντίστοιχο και παίρνεις δύναμη σωματικά και ψυχικά μέσα από την κραυγή;… Διαβάστε περισσότερα »
Πού κολλαει η ασεξουαλικοτητα με την ερωτηση?!
Επειδη ειδα τί tags εχουν βάλει απο κάτω, η απουσια ερωτικης ελξης για καποιον που υπάρχει ή δεν υπαρχει στο περιβαλλον σου δεν σημαινει ασεξουαλικοτητα!
Δεν σημαινει οτι ολες υποχρεωτικα απο το νομο πρεπει να νιωθουμε ελξη για καποιον απο τομ περιγυρο μας και αν δεν, τότε οτι εχουμε προβλημα.
Δηλαδη δεν σημαινει οτι επειδη δεν λιγουρευομαι τον περιπτερά της γειτονιας μου, οτι κατι δεν παει καλα μ’εμενα!
Ποιος είπε ότι η ασεξουαλικοτητα είναι πρόβλημα;
Αυτό που αναφέρεις μου βγάζει ότι έχεις καταπιέσει επιθυμίες σου ή συναισθήματα και αντιδράς έτσι. Επίσης, το ότι δεν θέλεις σχέση και το κόβεις στο φλερτ μπορεί να μεταφραστεί είτε σαν άμυνα, δηλαδή φοβάσαι μην πληγωθείς ή απογοητευτείς και δεν το προχωράς ή σκέφτεσαι με το στερεότυπο ότι όποιος έχει σχέση έχει μια ήσυχη και τακτοποιημένη ζωή και αυτό δεν σου αρέσει. Νομίζω ότι πρέπει να δεις κάποιον ειδικό εάν αυτο που ζεις σε ενοχλεί.
Πηγαινε σε ψυχολογο και ξεκινα με αυτη τη φραση που μας λες ‘ Νιώθω αλλιώς κι όχι σαν τον απλό καθημερινό κόσμο που θέλει μια ήσυχη τακτοποιημενη τυποποιημένη ζωή.’ Μολις διαβασα αυτο, μου ρθε στο μυαλο το τραγουδι ‘common people’. Το λοιπον, ερωτηματα που μου γεννηθηκαν: – Πως οριζεις το ´αλλιωσ’ που νιωθεις; Τι εννεοεις δηλαδη; – Πως οριζεις τον ‘απλο καθημερινο κοσμο’; Δηλαδη τι κανουν ολοι αυτοι στο μυαλο σου και μπαινουν σαυτη την κατηγορια; – Ποια ειναι η ‘ησυχη τακτοποιημενη ζωη’ για σενα; Δεν ξερω γιατι, αλλα διαβαζοντας σε, δε με απασχολει η κραυγη σου αλλα με ξαφνιασε… Διαβάστε περισσότερα »
Θέλω κι εγώ να ουρλιαξω αλλά δε βγαίνει φωνή. Εμένα μου βγαίνει με τρέμουλο.
Παρεπιπτόντως, έχει σκεφτεί κάποιος εδώ τρόπους να διώχνεις εικόνες από το κεφάλι σου; Κουνιέμαι απότομα, ας πούμε το χέρι ή το πόδι ή και το κεφάλι ή προσπαθώ να προκαλέσω λίγο πόνο σε κάποιο σημείο για να φύγουν οι εικόνες. Κάποιος άλλος τρόπος;
Βλέπεις γραφούσα, έχουμε όλοι τους δικούς μας τρόπους. Γενικά, όμως, πώς νιώθεις στην καθημερινότητα;
Σίγουρα παίζει ρόλο η περίοδος πάντως. Αυτή η κατάρα.
Για να φύγουν εικόνες δεν έχω κάτι, για να φύγουν σκέψεις τραγουδάω ένα τραγούδι δυνατά.
Εγω έχω κάποιες safe εικόνες (ένα τοπίο που μου αρέσει, έναν πίνακα, τις ανηψιές μου κ.α) και όταν θελω να διώξω την εικόνα που μου έρχεται την αντικαθιστώ με κάποια απο αυτές.
” Νομιζω θα με πιασει υστερια, θελω να αρχισω να ουρλιαζω”. Ετσι λεω -δεν το σκέφτομαι απλα, το λεω φωναχτα και δυνατα, πολυ δυνατα- οταν με κατακλυζουν σαν κυματα η οργη, η κουραση, το μπουχτισμα, τα νευρα, ο θυμος ή απλα ενα απροσδιόριστο συναίσθημα μη ανοχης. Συναισθήματα που έρχονται ξαφνικα,οχι απαραίτητα επειδη μια κατασταση συγκεκριμένη τα πυροδοτησε. Πριν την περιοδο ειναι πιο εντονο και μετα το παιδι ακομα περισσότερο. Καποια στιγμη θα αρχισω να ουρλιαζω κιολας, θα ειναι πολυ καθαρτικο πιστευω . Ειναι μια εκτονωση.