Η Ρένα απαντά: Κατάθλιψη ή άρνηση ενηλικίωσης;

Oύτε κατάθλιψη, ούτε άρνηση ενηλικίωσης. Κάτι άλλο.

______________

Η ιστορία της Κ όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητη Ρενα καλημέρα.
Είμαι 31 ετών, δουλεύω ήδη 10 χρόνια στο αντικείμενο μου (τυχερή από αυτή την άποψη), ετοιμάζομαι να παντρευτώ. Όλη μέρα τρέχω να προλάβω τον χρόνο. Ξυπνάω στις 4 και τις 5 τα ξημερώματα για να σιδερώσω, να απλώσω, να κάνω μπάνιο, να πάω για δουλειά. Μετά το σχόλασμα, το μεσημέρι, πάλι τα ίδια, και μετά το απόγευμα πάλι δουλειά. Τελειώνω μεταξύ 11 και 12 κάθε βράδυ. Δεν έχω κουράγιο να βγω, να δω μια ταινία ή σειρά γιατί πολύ απλά νυστάζω όλη μέρα, κοινώς δεν έχω ζωή όπως καταλαβαίνεις.

Δεν έχω οικονομική βοήθεια ούτε από την οικογένεια, ούτε από σύντροφο. Όταν προσπαθώ να το παίξω σκληρή και να μην βοηθήσω (και οικονομικά και πρακτικά) όλοι οικογένεια κλπ. θυμώνουν μαζί μου. Και μετα πάλι πιέζομαι και τρέχω. Κατά καιρούς κάνω άσχημα ξεσπάσματα, λέγοντας αυτά που σκέφτομαι, αλλά μετα τα παίρνω πίσω γιατί δεν βλέπω ανταπόκριση. Δε νιώθω ευτυχισμένη. ούτε καν χαρούμενη πολλές φορές, το μόνο που σκέφτομαι είναι απλά να συνεχίσω να προσπαθώ λες και κάποιος θα με μαλώσει. Κατάθλιψη ή άρνηση ενηλικίωσης;

ΑΠΟ ΤΟΝ – Κ

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Αγαπητή Κ, ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Εκμετάλλευση από το περιβάλλον σου βλέπω σε βαθμό εγκληματικό. Έχουν βρει ένα κορόιδο, εσένα, και του έχουν φορτώσει όλα τα βάρη της καθημερινότητας.

Έχω μια συμβουλή που ξέρω ότι δεν θα την ακολουθήσεις, αλλά εγώ είμαι υποχρεωμένη να την δώσω. ΜΗΝ παντρευτείς. Όχι ακόμα. Ο σύντροφός σου δεν μοιάζει να έχει καταλάβει ότι το ζευγάρι που παντρεύεται αποτελεί ομάδα και μοίρασμα. Θεωρεί δεδομένο ότι εσύ θα τρέχεις για όλα. Αν δεν το έχει καταλάβει ακόμη, στην ηλικία που είστε, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα το καταλάβει ούτε αργότερα. Έτσι ονειρεύεσαι να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου;

Το ίδιο ισχύει και για την λοιπή οικογένεια, αλλά τέλος πάντων πες αυτούς δεν μπορείς να τους επιλέξεις, τους πήρες κληρονομιά από γέννα…

Ποτέ δεν είναι αργά να θέσεις τα όριά σου. Μην περιμένεις επιβράβευση. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παγίδα. Όσο θεωρείται κανονικότητα να τα κάνεις όλα εσύ και να συμφέρεις, κάθε πάτημα εκτός του κύκλου με την κιμωλία θα επιπλήττεται. Μπράβο δεν μπορεί να ειπωθεί για κάτι που θεωρείται υποχρέωσή σου και κανονικότητα, σωστά;

Πώς λοιπόν σπας τον κύκλο;

Απεργείς. Σταματάς τα πλυντήρια στις 5 τα ξημερώματα (ήθελα να’ξερα γείτονες που διαμαρτύρονται δεν έχετε;) και τα απλώματα πουρνό-πουρνό. Σταματάς να μαγειρεύεις για τους άλλους. Όποιος θέλει μαγειρεύει ο ίδιος. Εσύ παίρνεις κάτι πρόχειρο στη δουλειά ή κάνεις φρουτοφαγία, καλοκαίρι είναι, καλό κάνει. Άμα θυμώσουν ξυδάκι να τους περάσει. Τι θα πει “θυμώνουν”; Στα όμορφα γραμμένα φρύδια σου. Ας θυμώσουν, ας χτυπήσουν τα πωπά τους στα μάρμαρα, κάποια στιγμή θα το πάρουν απόφαση. Το ότι υποχωρείς και τα παίρνεις πίσω τους έχει διδάξει ακριβώς ότι δεν είναι να σε παίρνουν στα σοβαρά, δεν εννοείς αυτά που λες. Δεν χρειάζονται λόγια, χρειάζονται πράξεις. Μην πεις λόγια, κάνε πράξεις. Ουσιαστικά ΜΗΝ κάνεις, δηλαδή, σταμάτα όλα όσα αφορούν στην εξυπηρέτηση οποιουδήποτε άλλου πλην του εαυτού σου.

Κάν’το ως πείραμα. Όταν θα διαμαρτυρηθούν, ανάφερε ότι “οι σκλάβοι ξύπνησαν” (έτσι ακριβώς αυτολεξεί) κι αν θέλουν οικιακή βοηθό θα σε πληρώνουν, όπως θα πλήρωναν επαγγελματία. Αν δεν μένεις μόνη, να φροντίσεις το συντομότερο να μείνεις μόνη. Τουλάχιστον έχεις που δεν έχεις ζωή, όπως λες, λόγω δουλειάς, να έχεις την ησυχία σου!

Στείλε μας update.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News