Η οικογένεια είναι πανταχού παρούσα όπως φαίνεται.
_________________
Η ιστορία της Mariza όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα,
Μετά απο τις 3 τελευταίες μου σχέσεις καταλήγω στο ίδιο πρόβλημα. Οπότε συνειδητοποιώ ότι κάτι κάνω λάθος. Γενικά δίνω πολλή αγαπη και κατανόηση στους συντρόφους μου. Προσπαθώ να τους δινω οση ελευθερία θέλουν. Να βγαίνουν με τους φίλους τους και χωρίς εμένα. Δεν γίνομαι πιεστική, ούτε κάνω έλεγχο στη ζωή τους. Κάνω υπομονή όταν δεν είναι καλά, τους φροντίζω όσο μπορώ. Και όλοι στο τέλος καταλήγουν να με βλέπουν σαν οικογένεια κι όχι πλέον σαν ερωτική σύντροφό.
Τι φταίει άραγε; Θα μπορούσα να αλλάξω κάτι; Θα μπορούσα να σώσω κάπως την τελευταία μου σχέση που έληξε έτσι άδοξα;
ΑΠΟ ΤHΝ – Mariza
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Νομίζω ότι αυτό που ρωτάς είναι κάτι που αφορά την βαθύτερη ψυχοσύνθεσή σου.
Είσαι φροντιστική κι αυτό βγάζει κάτι μαμακίσιο στον άλλον. Πρόσεξε τώρα την αντίφαση. Κατά βάθος όλοι, ΟΛΟΙ μια μάνα αναζητάμε στις σχέσεις μας, ακόμα κι αν η δική μας ήταν η καταπληκτικότερη και δοτικότερη όλων των εποχών: είτε επειδή καλομάθαμε, είτε επειδή μας λείπει. Όμως παρόλο που συναισθηματικά αυτό αναζητάμε στους συντρόφους μας, την πλήρη αποδοχή, όπως είμαστε, την αγάπη χωρίς αστερίσκους, την υπομονή και καρτερία, κατά βάθος η τόση οικειότητα, η τόση προσέγγιση σκοτώνει το πρωταρχικό συναίσθημα που δημιουργεί τον ερωτισμό: το δέος, το μυστήριο, το άγνωστο.
Πρέπει να κρατάς κάτι για τον εαυτό σου, να αφήνεις το δικαίωμα στον άλλον να είναι ενήλικος. Ενήλικος σημαίνει ευθύνη του εαυτού. Ώστε να μπορεί κατόπιν να αναλάβει κι ευθύνες άλλων αν το επιθυμεί.
Διακρίνω ότι εσύ παίρνεις περισσότερες ευθύνες από αυτές που σου αναλογούν σε μια ισότιμη σχέση. Τους φροντίζεις “όταν δεν είναι καλά”. Μήπως εξαρχής διαλέγεις συντρόφους που δεν θα είναι συνήθως καλά, επειδή ακριβώς έχεις την ανάγκη μέσω του φροντιστικού ελέγχου να νιώθεις απαραίτητη; Όπως μια μάνα στο παιδί της; Μπορεί βέβαια να εννοείς κάτι πιο ανάλαφρο, ένα κρυολόγημα, αλλά το ρίχνω ως σκέψη στο τραπέζι.
Έπειτα η ατελείωτη υπομονή… Σίγουρα τους κάνεις κοινωνούς των ορίων σου και των επιθυμιών σου;
Δεν είναι κάτι ανάλαφρο που θα σωθεί με συμβουλές τύπου “βάλε τα μαύρα τα εσώρουχα και δώστε ραντεβού σε άγνωστο μέρος”. Είναι ένα ζήτημα που αφορά κυρίως εσένα και την ψυχοσύνθεσή σου όπως έχει διαμορφωθεί ως τώρα. Μόνο άμα αποδεχτείς γιατί συμβαίνει θα προβείς σε αλλαγές. Πιστεύω πρέπει να διαβάσεις και να σκεφτείς σε βάθος.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σε βλέπουν από την αρχή και μόνο σαν ερωτική σύντροφο. Και όταν τελειώνει αυτό φεύγουν . Τι να κάνουν ; Αν μείνουν θα βρεθούν παντρεμένοι με παιδιά. Και δεν θέλουν αυτό. Όχι με σένα . Από την αρχή . Θέλω να πω ότι η σχέση μια χαρά εξελίσσεται, αλλά όταν φτάνει εκεί που φτάνουν όλες οι σχέσεις , τελειώνει . Το λάθος σου είναι στην αρχική επιλογή – διάγνωση , όχι στην εξέλιξη