Εγώ, που με ταλανίζουν κάποιες νευρώσεις, δυσκολεύομαι να πάω στο γήπεδο να παρακολουθήσω αγώνα γιατί στρεσάρομαι κατευθείαν πως το παιδί μου θα έχει κάποιον σοβαρό τραυματισμό.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα στην Ρένα και παρέα…
Ζω σε μια επαρχιακή πόλη με σύζυγο και παιδιά.
Ο έφηβος γιος μου είναι κάπως σαν τοπικός ποδοσφαιρικός Σταρ στην ομάδα που αγωνίζεται λόγω του ταλέντου του και των επιτυχιών της ομάδας.
Εγώ, που με ταλανίζουν κάποιες νευρώσεις τα τελευταία χρόνια, δυσκολεύομαι να πάω στο γήπεδο να παρακολουθήσω αγώνα γιατί στρεσαρομαι κατευθείαν πως θα έχει κάποιον σοβαρό τραυματισμό. Παίζουν τα αθεοφοβα με τόση δύναμη, που αδυνατω να ευχριστηθω τον αγώνα και καταληγω να φεύγω τρέμοντας.
Δεν το δουλεύω με ψυχοθεραπεία. Δεν παίρνω αγωγή, αν και κάτι ψιλά μου έχουν συνταγογραφήσει παθολόγοι, γυναικολόγοι και γενικά οι ειδικότητες που υπάρχουν στο μικρό μας νοσοκομείο.
Το παλεύω μόνη, με άσκηση, εργασία κτλ.
Άλλες περιόδους είμαι καλά άλλες όχι και τόσο. Είναι αρκετά αυτά που μου προκαλούν στρες και κρίσεις πανικού, όμως τα οριοθετω κι τα λυνω σιγα σιγά και θεωρω οτι αργά αλλά σταθερά βελτιωνομαι.
Όμως το γήπεδο είναι το χειρότερο μου.
Στο παιδι λιγο έχω μιλήσει για την προσπάθεια που κάνω, όμως όταν δεν πάω γήπεδο καταλαβαίνω πως τον στεναχωρεί πολύ, θέλει να μου εξηγήσει την κάθε λεπτομέρεια του αγώνα, και λέει συνέχεια την ατάκα “έπρεπε να έρθεις”.
Ζητάω συγγνώμη, αλλά βλέπω ότι δεν αρκεί.
Γενικά είμαι κοντά στα παιδιά μου, και καταλαβαίνω ότι είναι πολύ υπερήφανος για τις επιτυχίες του, όπως κι εγώ είμαι υπερήφανη για αυτόν, αλλά δεν θα πάρω ζαναξ για να πάω γήπεδο, ούτε μου περισσεύουν χρήματα για ψυχοθεραπεία αυτή τη στιγμή.
Πιστεύεις έχει νόημα να του μιλήσω ανοιχτά ή ένας εφηβος δεν θα καταλάβει τις νευρώσεις μιας 45αρας μάνας;
ΑΠΟ ΤΟΝ – Μάναγκολ
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Βιντεοσκόπηση δεν μπορεί να γίνεται στους αγώνες; Σήμερα, με την τεχνολογία των κινητών, ολόκληρες κινηματογραφικές ταινίες γυρίζουν με αυτό το σύστημα, έναν αγώνα δε μπορεί κάποιος να βιντεοσκοπήσει; Ώστε να τον βλέπεις μετά αυτόν τον αγώνα, μαζί με τον ασφαλή πλέον γιο σου, δίπλα δίπλα, και να συζητάτε τις επιτυχίες του. Ούτε ψυχοφάρμακα, ούτε περίπλοκες θεραπείες, αλλά απλές και πρακτικές λύσεις.
Το παιδί είναι παιδί, ο κόσμος των μεγάλων ακόμα κι αν του είναι γνωστός μέσω της πληροφόρησης που του δίνετε, του είναι βιωματικά άγνωστος. Είναι κλεισμένος στην αυτοαναφορικότητά του κι είναι φυσιολογικό. Κατανοεί βέβαια ότι τον νοιάζεστε, αυτό το νιώθει κι είναι πολύτιμο. Οπότε μη περιμένεις να κατανοήσει τις νευρώσεις σου. Ωστόσο η λύση που σου προτείνω είναι εύκολη και θα σας “δέσει” περισσότερο πάνω ένα θέμα που τον γεμίζει υπερηφάνεια. Για τα υπόλοιπα, εφόσον σε δυσκολεύουν, η ψυχοθεραπεία ενδείκνυται.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θεωρώ πως εδω μέσα θα σχολιάσουμε είτε ως ενήλικα άτομα, είτε ως μάνες (με νευρώσεις ή μη) όσες είναι. Όμως η θέση του παιδιού (σου) είναι κατά τη γνώμη μου ιδιαίτερα σημαντική και δεν μπορούμε να μπούμε σε αυτή. Ό,τι και να του εξηγήσεις δεν θα μπορέσει να το κατανοήσει γιατί του λείπουν τεφόδια που θα τα αποκτήσει σε αρκετά μεγαλύτερη ηλικία. Δεν κρίνω τις νευρώσεις, έχω και εγω. Εξαιτίας των νευρώσεων μου έχω χάσει αρκετές στιγμές στο παρελθόν που δεν γυρίζουν πίσω. Προσωπικά άρχισα να της ξεπερνώ όταν με έβαλα κάτω και είπα πως δεν θα χάνω άλλο στιγμές… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνω. Το να το δειτε στο βιντεο δν νομιζω οτι θα λυσει το πρόβλημα του γιου σου ( αν σκεφτω τον δικο μου 3χρονο γιο ειμαι σιγουρη πως δν θα πειθοταν μαυτο ποσο μαλλον ενας μεγαλυτερος).
Κανε λιγες οικονομιες αν μπορεις για ψυχοθεραπεία. Φν ξερω την οικονομική κατάσταση, αν δν παιζουν καθόλου μα καθόλου χρηματα υπαρχουν κ λυσεις στο δημοσιο ενδεχομένως; Ή αν κοψεις ενα αλλο εξοσο κ επενδύσεις εκει; Κ παλι , εσυ ξερεις εγω δν μπορώ να ξέρω την οικονομική κατάσταση σας. Αξιζει παρα πολυ ομως.
Συμφωνώ απόλυτα σε όσα λες.
Το θέμα είναι να βρει την αιτία που την φέρνει σε αυτή τη θέση!
Βέβαια, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να βαριέται η μαμά το ποδόσφαιρο, να μην μπορεί να δει την ομορφιά του (ερασιτεχνική κατηγορία είναι άλλωστε), έστω και αν ο γιος κάνει μαγικά. Αν συμβαίνει αυτό, και δεδομένου ότι το παιδί είναι έφηβος, και όχι παιδί του δημοτικού, θα πρέπει αυτός να το αποδεχτεί. Ο καλός αθλητισμός,άλλωστε, κάνει τα παιδιά πιο ώριμα.
H νευρωση με το παιδι μπορει να ειναι προβολη αλλων τραυματων/προβληματων, συνηθως σεξουαλικου χαρακτηρα (κακος γαμος/απουσια σεξ/συντροφου, ατομα που ειναι ΛΟΑΤΚΙ και εχουν καταπιεστει ή το συνειδητοποιησαν αργοτερα κτλ) και προβαλλονται ως κοινωνικα αποδεκτες φοβιες, τυπου θα παθει κατι ο γιος σου. Αθλητης είναι, και οι τραυματισμοι είναι μέσα στο πρόγραμμα, δεν είναι μισθοφορος σε εμπολεμη ζωνη ή πυροσβέστης ή αστροναυτης. Γενικα αν διαβασεις το Ματθαιο Γιωσαφατ, περιγραφει την προσκολληση της Ελληνιδας μάνας στο γιο επειδή ο άντρας της δεν την καλύπτει. Αυτά τα γράφω με μηδέν επίκριση και σε τιμάει το ότι ζητάς βοήθεια. Μεγάλωσα με μια απο τις… Διαβάστε περισσότερα »
Αν ήμουν στη θέση σου θα το έπαιρνα το ηρεμιστικούλι και θα δρομολογούσα και κάποιες συνεδρίες με ψυχολόγο. Χάνεις στιγμές από τη ζωή σου και ενώ μπορείς δεν θα κάνεις κάτι για αυτό; Άλλο είναι να μην είχες επίγνωση του προβλήματος ή να μην υπάρχει λύση. Δεν τα παίρνεις από μόνη σου τα φάρμακα, γιατρός σου τα γράφει.
Καλά ,και νευρώσεις να μην είχες, είναι φυσικό να φοβάσαι για κάποιον τραυματισμό.
Ο γιος σου ξέρει πως τον αγαπάς και θέλει να είσαι καλά.
Για αυτό πρέπει να φροντίσεις τον εαυτό σου ,να μη στρεσάρεσαι όσο είναι δυνατόν.
Πήγαινε για δέκα λεπτά στον αγώνα,δοκίμασε κάθε φορά και παραπάνω.
Διώξε τις άσχημες σκέψεις.
Κοίταξε μήπως η ευαισθησία σου οφείλεται σε προεμμηνοπαυσιακό σύνδρομο.
Καλούς αγώνες με πολλά γκολς.
Kοιτα κάτι πράγματα ρε παιδί μου, αλλά γιατί θεωρώ ότι ο πατέρας δεν πάει ποτέ ή έστω συχνά στο γήπεδο να θαυμάσει το γιο του κι ΟΜΩΣ, από σένα που έχεις αγοραφοβικα (ή ο,τι) επεισόδια σου έχουν αποδώσει τόσες τρομερές προσδοκίες και ευθύνες; Μμμμ
Εγώ νομίζω πως πρέπει να του μιλήσεις ανοιχτά κ να του εξηγήσεις πως νιώθεις. Καταρχήν καταλαβαίνουν κ ξέρουν πολύ περισσότερα απ’ο,τι νομίζουμε κ κατά δεύτερον το να γίνεις ευάλωτη κ να μιλήσεις για το πώς αισθάνεσαι ειλικρινά θα σας φέρει πιο κοντά έτσι κι αλλιώς. Μετά θα έχει χρόνο να επεξεργαστεί όσα του είπες κ να καταλάβει σιγά σιγά κ περισσότερα ακόμα.
Μεγαλώνουν τόσο γρήγορα που μέχρι. Α ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου ενδέχεται να κλείσει τα 18.