Ως ένα βαθμό είναι νορμάλ. Το ότι βέβαια έχει ξεφύγει και σε αποσυντονίζει, σε καθηλώνει γι’αυτά που πρέπει να κάνεις, σημαίνει ότι έχει υπερβεί τον φόβο κι έγινε φοβία.
___________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σας!
Έχω ένα παιδάκι 3 ετών.
Άπο όταν γέννησα φοβάμαι να κάνω διάφορα πράγματα. Φοβάμαι να οδηγήσω, να μπω σε τρένο και αεροπλάνο. Φοβάμαι να πάω σε μέρος με πολύ κόσμο, πχ μεγάλες συναυλίες. Φοβάμαι μην λιποθυμήσω ενώ το πάω βόλτα και το κλέψουν ή χτυπήσει. Φοβάμαι ότι ακούω στις ειδήσεις.
Δεν έχω καταλάβει τι φοβάμαι. Αν πάθω εγώ κάτι και μείνει χωρίς μαμά ή αν πάθει το παιδί και χάσει τη δυνατότητα να ζήσει.
Προσπαθώ να το ελέγχω, γιατί λέω θα το κάνω φοβικό και δυστυχισμένο. Παλιά φοβόμουν κάπως, αλλά όχι έτσι όπως τώρα.
Το έχω συζητήσει κάπως με την ψυχολόγο μου, αλλά δεν έχω βοηθηθεί πολύ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Φοβισμένη
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Νομίζω ο φόβος είναι η default ρύθμιση για το γονιό. Έχουμε ΕΥΘΥΝΗ. Ουσιαστικά ούτε να αρρωστήσουμε δεν μπορούμε, κι εννοείται ούτε να πεθάνουμε, καθώς η έγνοια του παιδιού είναι πανταχού παρούσα. Δεν μπορούμε να επαναπαυθούμε ότι θα το αναλάβει ο άλλος γονιός, συγγενείς, η Πρόνοια ή οτιδήποτε, η ευθύνη όταν αποκτάς παιδί σε κατακλύζει.
Όταν ήταν μικρό το πρώτο μου παιδί ονειρευόμουν στον ύπνο μου ότι πέφτει από τη βεράντα κατά λάθος, όπως ακούμε άλλωστε για τόσα παιδάκια. Ήμουν παρανοϊκή; Όχι, α;πλώς άκουγα συνεχώς τέτοια περιστατικά από το περιβάλλον ως “προειδοποίηση”, επειδή το περιβάλλον είχε τεράστιο άγχος από την φύση τους. Βάλε λίγο και τις ειδήσεις με “τη βουτιά θανάτου για το αγγελούδι”, ε, δεν θέλει και πολύ! Βομβαρδιζόμαστε τελευταίως και με ειδήσεις για θανατηφόρες ασθένειες, μολυσματικά γεύματα, πολέμους με άμαχους που σφαγιάζονται και σε πιάνει η ψυχή σου γιατί τίποτα ουσιαστικά δεν μπορείς να κάνεις για να σταματήσει όλο αυτό… Είναι φυσικό να φοβάσαι για το παιδί σου. Αν δεν φοβηθείς εσύ, ποιόις θα φοβηθεί; Από την άλλη ο χαμός ενός παιδιού είναι συντριπτικός, φοβάσαι να μην πονέσεις. Το κατανοώ.
Έπειτα, έχεις ακούσει εκείνο το “σας παρακαλώ, γιατρέ, έχω μικρά παιδιά” που λένε κάποιες φορές ασθενείς-γονείς; Ή όταν κάποιος πεθαίνει, “και άφησε και μικρά παιδιά πίσω”, με θλίψη στο μάτι.. Είναι αυτό που είπα. Ούτε ν’αρρωστήσεις, ούτε να πεθάνεις μπορείς τελικά.
Επομένως αντιλαμβάνομαι ότι είναι και οι δύο φόβοι που αναφέρεις ταυτοχρόνως.
Ως ένα βαθμό είναι νορμάλ. Το ότι βέβαια έχει ξεφύγει και σε αποσυντονίζει, σε καθηλώνει γι’αυτά που πρέπει να κάνεις στην καθημερινότητά σου και επιμένει, σημαίνει ότι έχει υπερβεί τον φόβο (ρεαλιστική και λογική αποτίμηση συνθηκών) και γίνεται φοβία (παράλογος φόβος για μη επικείμενες συνθήκες).Κι αυτό έχει αντίκτυπο και στο παιδί, γιατί σιγά σιγά θα περιορίζεστε και θα χάνετε εμπειρίες που θα μπορούσατε να μοιραστείτε. Επομένως έχει νόημα να εξορθολογιστεί, να μπει υπό άλλο πρίσμα, να δωθούν τεχνικές που θα το διαχειριστείς.
Αναφέρεις ότι κάνεις ψυχοθεραπεία αλλά “το έχεις συζητήσει κάπως με την ψυχολόγο σου”. Γιατί “κάπως”; Τι ακριβώς θα πει αυτό, σκέψου το. Σημαίνει ότι δεν μοιράζεσαι όλα σου τα θέματα που σε προβληματίζουν με την ψυχολόγο (από…ντροπή;) ή ότι δεν έχεις λάβει την προσέγγιση που σου ταιριάζει; Δεν είναι ταμπού να δοκιμάσεις και με άλλο άτομο αν οι συνεδρίες δεν σε βοηθούν. Είναι κι αυτό μέρος του να κατανοήσεις πώς λειτουργείς και πώς να το κοντρολλάρεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είναι ένας υποθετικος φόβος δικός μου κι ίσως κι ένας από τους λόγους που δεν έκανα παιδι. Δεν ξέρω αν θα το άντεχα. Πιστεύω πως θα ζούσα όπως το περιγράφεις τώρα. Θα σου πουν συμβουλές άλλοι γονείς αλλά πραγματικά εγώ απορώ με τόσα που μπορούν να συμβούν πως δε φοβάστε οι γονείς κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σας και δε ζείτε σε μόνιμο άγχος. Κάποιος θα πει ότι πολλά μπορούν να συμβουν και παιδι να μην κάνουμε αλλά όχι δεν το ίδιο να είσαι υπεύθυνος για τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου που είναι ανήλικος.
Φίλη, έχω παιδί συνομήλικο με το δικό σου κι άλλο ένα λίγο μεγαλύτερο, και σε καταλαβαίνω απόλυτα, ήταν σαν να διαβάζω και για μένα. Δεν το έχω σε τόσο έντονο βαθμό και δεν νομίζω να θεωρείται φοβία, αλλά φόβος σίγουρα, και αν δεν εκλογίκευα κάποια πράγματα και δεν έκανα δουλειά με τον εαυτό μου, θα γινόταν σίγουρα φοβία, δεν θέλει και πολύ. Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου μετά τις γέννες. Ενώ πριν κάνω παιδιά ήμουν ατρόμητη και δεν φοβόμουν τίποτα, μεταμορφώθηκα σε άτομο που φοβάται τα πάντα σε σχέση με τα παιδιά και το μυαλό μου πάει συνέχεια στο κακό.… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ παιδιά δεν έχω και τις ίδιες φοβίες έχω με σένα.
Μάλλον φοβάσαι και τα δύο, φοβάσαι οτι θα πάθεις κάτι και δεν θα μπορείς να το προστατεύσεις ή ότι θα πάθει κάτι το παιδί και δεν θα μπορέσεις να το βοηθήσεις. Δεν είναι οτι δεν σε καταλαβαίνω, ζούμε εξάλλου πλέον σε εναν κόσμο ζούγκλα που η ανθρώπινη ζωή είναι αναλώσιμη και τα παιδια αντιμετωπίζουν κινδύνους από μικρή ηλικία. Υπάρχει πατέρας που το μεγαλώνει μαζί σου, έχεις κάποιον κύκλο υποστηριξης γύρω σου ώστε να έχεις την ηρεμία τουλάχιστον οτι και να πάθεις κάτι θα υπάρχει κάποιος για το παιδι? Κατα τα άλλα δυσκολεύομαι να πω κατι καθησυχικό διότι αυτό που περιγράφεις… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν «ζούμε εξάλλου πλέον σε εναν κόσμο ζούγκλα που η ανθρώπινη ζωή είναι αναλώσιμη και τα παιδια αντιμετωπίζουν κινδύνους από μικρή ηλικία» Πάντα έτσι ήταν ο κόσμος . Σήμερα δε έχει αυτή τη μορφή πολύ πολύ λιγότερο από κάθε παρελθόν. Σήμερα μόνο, η ζωή δεν είναι πλήρως αναλώσιμη , έχει αξία , και τα παιδιά αντιμετωπίζουν τους μικρότερους κινδύνους από ποτε. Σε όλοι τα θέματα , ειρήνη , δημοκρατία , υγεία κλπ κλπ έχουμε το κόλλημα του 100% . Αφού δεν είναι 100% , απλά δεν είναι. Δεν μας ενδιαφέρει που με πολύ κόπο φτάσαμε από 20% στο 80% ,… Διαβάστε περισσότερα »
Τι να σου πω…Ισως ζούμε σε παράλληλα σύμπαντα γιατι σε αυτό που ζω εγώ οι άνθρωποι είναι τοσο τρελαμένοι απο τις ώρες που περνάνε φαντασιοπληκτώντας μπροστά στις οθόνες που δεν το έχουν σε τίποτε να σηκώσουν το μαχαίρι να καθαρίσουν τον διπλανο τους γιατι τους μίλησε ενα προσπαθούσαν να περάσουν την κρίσιμη πίστα. Δικη μου γνώμη είναι οτι ο κόσμος μας πάει ξεκάθαρα προς το χειρότερο οσον αφορα την ψυχική υγεία των ανθρώπων, η άρση των αναστολών είναι σοκαριστική.
Τι εννοεις το εχεις συζητησει ‘καπωσ’ με την ψυχολογο; Προσπαθησει να εισαι οσο πιο ειλικρινης και λεπτομερης γινεται. Ακουγεται σοβαρο, πρωτα για εσενα και μετα για το πως και τι θα περασεις στο παιδι. Το παιδι σε πρωτη φαση καταλαβαινει οτι εσυ εχεις καποιο θεμα, δεν νομοζει οτι αυτο θα εχει καποιο θεμα (ακομα τουλαχιστον).
Δεν μας λέει κανεις πριν κάνουμε παιδιά πώς η γονεϊκότητα φέρνει παύση της ξενοιασιάς αλλά και να μας το έλεγαν δεν θα τους πιστεύαμε. Ειναι απο αυτά που μαθαίνονται στην πραξη. Αν είχαμε λιγότερα κωλύματα ως κοινωνία αυτο ειναι κάτι που θα ομολογούνταν ανοιχτά και δεν θα παρουσιάζαμε τη μητρότητα ειδικα αλλα και την πατρότητα, σαν τη συνθήκη εκείνη που φέρνει την απόλυτη ευτυχία και πλήρωση. Γιατι μαζί με αυτα έρχεται και ο τρόμος, και διάφορα αλλα, λιγότερο λουλουδερά. Η γονεϊκότητα ειναι κατι παρά πολύ ωραίο και πολύ δύσκολο ταυτόχρονα. Με μια απο τις δυσκολίες ακριβώς αυτό, οτι δεν θα… Διαβάστε περισσότερα »