Και κάπου εκεί έρχονται οι τύψεις οτι η άλλη κοπέλα παλεύει για τη ζωή της οπότε δεν πρέπει να γκρινιάζω. Ομως δεν ευθύνομαι εγω γιαυτό, και δυστυχώς δεν μπορώ να τη σώσω, οτι και να κάνω.
_______________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα και παρέα καλησπέρα. Είμαι η Χαριτίνη. Είμαι κάπου κοντά στα 40, και είμαι παντρεμένη χωρίς ( ακόμα ? ) παιδιά. Με τον άντρα μου είμαστε μαζί 15 χρόνια, απο τα οποία παντρεμένοι τα 9. Η μέχρι πρότινος ζωή μας, ήταν πολύ καλη σε γενικές γραμμές, ιδιαίτερα προβλήματα μεταξύ μας δεν υπήρχαν, ούτε προστριβές. Ερωτευτήκαμε, αγαπηθήκαμε, περνούσαμε όμορφα.
Το αγκάθι, ας πούμε στη σχέση μας, ήταν και είναι η οικογένεια του. Καλοί ανθρωποι μεν, αλλά ο τρόπος σκέψης και ζωής τους, είναι εκ διαμέτρου αντίθετος με τον τρόπο που θέλω να ζω εγώ. Βλέπετε, η μητέρα του πήγε να ζήσει στο σπίτι των πεθερικών μαζί τους και με τους συγγενείς του άντρα της να μπαινοβγαίνουν όποτε θέλουν χωρίς μέτρο. Έτσι έμαθε οτι είναι το σωστό, και έτσι ήθελε και απο εμένα να κάνω το ίδιο. Πράγμα σαφώς αδιανόητο για εμένα. Προσπαθούσε βέβαια πολλές φορές να περάσει το δικό της, είτε ρίχνοντας το στο συναίσθημα και τη στεναχώρια, είτε θυμώνοντας. Είχε περάσει δύσκολη ζωή γιαυτό και ποτέ δεν της θύμωσα για πράγματα που έκανε ή ελεγε, όμως ήμουν ξεκάθαρη οτι θέλω καθαρές και οριοθετημένες σχέσεις.
Ο άντρας μου σαυτό δεν ήταν ακριβώς αμέτοχος, αλλα οτι όρια μπήκαν με δυσκολίας, τα έβαλα σε όλους εγώ γιατι εκείνος ας πούμε απέφευγε με τακτ τη “βρωμοδουλειά”. Ο αδερφός του απ την άλλη, με το που παντρεύτηκε και εκανε παιδί, τους μάζεψε ολους και πήγαν να ζήσουν ολοι μαζι, με τους παππούδες, στο πατρικό, να γλιτώσουν τα έξοδα, να βοηθάνε και με το παιδί. Και κάπως έτσι αρχίσαμε πάλι να γινόμαστε μια μεγάλη οικογένεια, με μια υποτυπώδη κοινωνική ζωή, αφού δεν υπήρχε περίπτωση να βγούμε εκτός σπιτιού γιατί εκείνοι διαφωνούσαν κάθετα με τους γονείς που αφήνουν πίσω τα παιδιά τους για να διασκεδάσουν. ” Περίμεναν να κανουν παιδιά για να θέλουν σεξ…????” όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο κουνιάδος μου, και κομψά το θέτω αυτή τη στιγμή. Και κάπως έτσι περνούσε ο καιρός, οχι και πολύ ευχάριστα για εμένα προσωπικά, αλλα δεν είχαμε βαλτώσει και τελείως. Είχαμε το σπίτι μας, τους φίλους μας βλέπαμε που και που, καμια σειρά καμια ταινία, περνούσε ο καιρός. Και για να μην παρεξηγηθώ εννοώ, επισκέψεις σχεδόν καθημερινές, φουλ Σαββάτο κύριακα. Μέχρι που πριν δυο χρόνια η κοπέλα διαγνώσθηκε με την επάρατο, δυστυχως, και μας έπεσε ο ουρανός σφοντίλι. Απο τότε έχει αρχίσει για όλους η παράνοια.
Ο άντρας μου κοιμαται και ξυπνάει με την έννοια να παει για δουλειά, να ξεκουραστεί και να παμε, μετα στο πατρικό του, μη τυχόν και χρειάζονται τίποτα να είμαστε εκει. Για να βοηθήσουμε οπως λεει. Η βοήθεια ποιά ακριβως είναι?? Ο πεθερός χυμένος στον καναπέ βλέπει ποδόσφαιρο στη διαπασών, η πεθερά μπαινοβγαίνει με το κλειδί της νεγκλιζέ για πολλούς και διάφορους λόγους ( να σημειώσω οτι μετακόμισαν στην αποθήκη για να είναι μόνο το ζευγάρι), ο άντρας μου με τον αδερφό του καναπέ-κινητό-ποδόσφαιρο, το παιδάκι παίζει τρέχει τσιρίζει πηδάει παντού και η κοπέλα στο δωμάτιο της ξεκουράζεται σαφώς… Και εγώ απλώς να υπάρχω εκεί, να μην καταλαβαίνω τι ακριβώς ήρθαμε να κανουμε και σήμερα εδώ, και ποιά ακριβώς είναι η βοήθεια που προσφέρουμε.
Φυσικά και επισκέπτομαι την κοπέλα, φυσικά και θα πούμε διάφορα, όμως δεν έχουμε τόσο στενή σχέση ώστε να έχουμε ανεξάντλητα θέματα καθε μέρα επι 3 ώρες, ουτε την οικειότητα απλώς να κάτσουμε αμίλητες. Και σιγουρα δεν θέλει και η ίδια να βλέπει τη φάτσα μου κάθε μέρα. Οπότε απλώς κάθομαι ακούγοντας την πεθερά μου να μου εξιστορεί παλι τους βίους των αγίων, πάλι ποιος αρρώστησε ποιος πέθανε, γιατί δεν παω στην εκκλησία, γιατί δε στρώνω τα σεμέν που μου έδωσε και καπου μετα θα βάλει και τα κλάματα οτι εαν η ίδια πεθάνει ποιός θα τους φροντίσει όλους αυτούς…
Και κάπως έτσι εχουν περάσει δυο ολόκληρα χρόνια, μην κάνοντας απολύτως τίποτα, βλέποντας τα χρόνια μου να εξανεμίζονται. Δηλαδή αυτή θα είναι η ζωή μου απο εδώ και πέρα. Και κάπου εκεί έρχονται οι τύψεις οτι η άλλη κοπέλα παλεύει για τη ζωή της οπότε δεν πρέπει να γκρινιάζω. Ομως δεν ευθύνομαι εγω γιαυτό, και δυστυχώς δεν μπορώ να τη σώσω, οτι και να κάνω. Δεν είμαι θεός. Είμαι άνθρωπος που θέλω να ζήσω, αλλα πνίγομαι σε μια κατάσταση που δεν διάλεξα.
Σε καβγά που είχαμε με τον αντρα μου μου είπε οτι θέλει να προσφέρει στιγμές σε μια ετοιμοθάνατη… Ποιές είναι οι στιγμές?? Το κινητό και το ποδόσφαιρο που σας βλέπει να παρακολουθείτε?? Νομίζω οτι έχει τύψεις που λείπει, και δεν ζούμε και εμείς εκει, και το εχει βρει δικαιολογία οτι θέλει να βοηθήσει. Γενικά σαν οικογένεια το έχουν οτι αν κάποιος είναι άρρωστος, πρέπει να είναι όλοι καθε μέρα σπιτι του, να δει και η γειτονιά οτι είναι αγαπημένοι.
Επίσης εχουμε αφήσει τις προσπάθειες για μωρό, απο δική μου πρωτοβουλία, αλλα δεν μπορώ αλλο να έχω τη ζωή μου στο περίμενε. Θέλω να πάμε παρακάτω, θέλω τη ζωή μας πίσω. Νιώθω οτι πνίγομαι, και οταν χρειαστεί όντως να βοηθήσω θα εχω χαλάσει τόση φαιά ουσία που θα χρειάζομαι και εγώ στήριξη. Δεν βρίσκω ουσία σε αυτή την καθημερινότητα, για κανέναν μας. Είμαι τόσο λάθος?? Τα βλέπω όλα τόσο στραβά?? Είναι κακο να βάζω προτεραιότητα την ευημερία του γάμου μου, και μετά τα υπόλοιπα??
ΑΠΟ ΤΟΝ – Ούτε και εγω δεν ξερω πια
____________________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Όχι, δεν είναι κακό εφόσον αυτό επιθυμείς κι αξιώνεις για την ζωή σου, πάψτε να νιώθετε ότι πρέπει να επιβεβαιώσουμε το συναίσθημά σας. Το συναίσθημα είναι εκεί, ατόφιο και σε κοιτάει. Το τι θα κάνεις γι’αυτό είναι ένα άλλο, διαφορετικό ζήτημα κι αυτό μπορούμε ουσιαστικά να συζητήσουμε, γιατί το πώς νιώθεις δεν μπορεί να αλλάξει με δυο κουβέντες, ίσως μόνο να δεις άλλες οπτικές.
Λοιπόοοοον. Ας αρχίσω με το να ευχηθώ να το ξεπεράσει η κουνιάδα σου (το λέω σωστά ελπίζω, η γυναίκα του αδερφού του συζύγου σου). Η επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ στις μέρες μας.
Κατόπιν να εξηγήσω λίγο κάτι που έχεις υποψιαστεί. Η ασθένεια που δύναται να επιφέρει θάνατο μέσα σε μια οικογένεια ή κοινωνικό κύκλο ξυπνάει έναν πανικό σε όλους τους υπόλοιπους υπό την έννοια ότι τους υπενθυμίζει την δική τους θνητότητα. Είναι ακριβώς ο λόγος που ακούς ότι άνθρωποι απομακρύνονται από καρκινοπαθείς. Δημιουργεί μια αμηχανία που εξηγείται ακριβώς επειδή ο θάνατος είναι μια πραγματικότητα από την οποία ο μέσος άνθρωπος ενστικτωδώς απομακρύνεται. Στην περίπτωση του συζύγου έχεις έναν άνθρωπο (και μια οικογένεια) που δεν απομακρύνεται, έχουν έναν δικό τους μηχανισμό διαχείρισης. Ουσιαστικά αυτό που κάνουν είναι να προσπαθούν να πείσουν και την κοπέλα και τον εαυτό τους ότι η ζωή συνεχίζεται. Και συνεχίζεται, ασφαλώς, πώς δεν συνεχίζεται, ρέει σαν ποτάμι, μόνο που δεν προλαβαίνουμε τις στιγμές του. Με την αδράνεια και την τυπική καθημερινότητα προσπαθούν να καθησυχάσουν τον υπαρξιακό τους φόβο ότι δεν έχει διαταραχθεί «το βαμμένο πέπλο που όσοι ζουν ονοματίζουν ζωή». Όσο πιο πολύ βουλιάζουν λοιπόν στην συνήθεια τόσο πιο ανακουφιστική την αισθάνονται. Είναι ο τρόπος τους.
Τα εξηγώ αυτά για να μην νομίσεις ότι είναι επίθεση προς εσένα. Δεν είναι κάτι προσωπικό, δεν διαφαίνεται κακή οικογενειακή απόκριση, αν εξαιρέσεις τα σεξιστικά του κουνιάδου σου. Καλώς έβαλες τα όριά σου, κακώς δεν τα έβαλε ο άντρας σου. Μπορείς πάντως να πας μια βόλτα εκείνες τις ώρες (η άσκηση είναι καταπληκτική αφορμή), να βάλεις κάποιο χόμπυ στο πρόγραμμα ώστε να υπάρχει απασχόληση, να πάρεις κάποιο βιβλίο μαζί σου ή ακουστικά για κάποιο Α Μπα podcast. Και να ρωτήσεις την ασθενή γυναίκα μήπως χρειάζεται κι εκείνη κάτι, κάτι άχρηστο, κάτι πρακτικό, κάτι που θα την αποφορτίσει.
Πού βρίσκεσαι λοιπόν εσύ; Σε μια διαφορετική διαχείριση της συνθήκης της συνειδητοποίησης της θνητότητας. Κι εσύ είσαι αντιμέτωπη με το υπαρξιακό δράμα, τι κάνουμε εδώ και πότε τελειώνει όλο αυτό. Και γι’αυτό μετράς τα χρόνια που φεύγουν σαν νερό μέσα στην αδράνεια και το μωρό που δεν έρχεται επειδή δεν το αποφασίζεις. Νομίζω ότι πράγματι ένα μωρό, που το θέλετε, που το επιδιώκετε, που το επιθυμείτε και οι δυο εξυπακούεται, είναι η σωστή στιγμή να γεννηθεί σύντομα. Θα απαλύνει το υπαρξιακό σας άγχος και θα σας χαρίσει έναν στόχο για το μέλλον. Θα μου πεις, γι’αυτό κάνουμε παιδιά; Και γι’αυτό, θα σου απαντήσω.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Update από τη γράφουσα: _______________________\_ “Καλησπερα και παλι, ειμαι η Χαριτίνη, και δημοσιεύσατε την επιστολή μου στις 27/2. Θα ήθελα να προσθέσω ένα σχόλιο στην επιστολή μου, αλλα δυστυχώς για κάποιο λόγο δεν μπορώ να συνδεθώ, οπότε εαν είναι εφικτό ας προστεθεί ως σχολιασμός. Αρχικά ήθελα να πω οτι, έστειλα σε αυτή την ενότητα, διότι ήθελα την άποψη σου Ρένα, καθώς εκτιμώ τον τρόπο που προσεγγίζεις τα διάφορα θέματα. Όμως καπου εδω θα ήθελα να πω, οτι το ερώτημά μου δεν αφορά στο γιατί νιώθω έτσι. Ξέρω οτι σε κάποιο βαθμό αληθεύει αυτο που είπες, άλλωστε αναλύθηκε ευρέως στην ιστορία… Διαβάστε περισσότερα »
Μας δίνεις νέες πληροφορίες που αλλάζουν τα δεδομένα.
Εύχομαι όλα καλά να σου πάνε!
Σαν να γνωρίζεις τον άντρα σου από την αρχή.
Ξέρεις, στις δυσκολίες αποκαλύπτεται ίσως ένας άλλος, πραγματικός εαυτός.
Εύχομαι να δεις εγκαίρως πού οδηγεί ο κάθε δρόμος.
Τα είπες όλα Μαρία.
Δυστυχώς, αδούλευτοι χαρακτήρες.
Μακάρι να έχει κάποιες βάσεις η σχέση τους και να καταφέρουν να το δουλέψουν.
Μα γιατί πρέπει να πηγαίνετε και σείς μαζί συνέχεια, αφού δεν θέλετε, ούτε και η συννυφάδα σας το ζητάει; Αφήστε τον άντρα σας να πάει, αφού θέλει, και σείς αραιωστε, μια δυο φορές την εβδομάδα είναι αρκετές, φωνάξτε τους και στο σπίτι σας καμία φορά, πάρτε την κοπέλα να πάτε καμιά βόλτα, δεν νομίζω να μην βγαίνει καθόλου μέσα σε δύο χρόνια. Οι καρκινοπαθείς δεν σταματάνε τη ζωή τους.Και σταματήστε να λέτε τον καρκίνο «η επάρατος». Και η επιστήμη και η κοινωνία προχώρησε.
Το θέμα το έχεις με τον άντρα σου κλπ κλπ… Στο “θέλω να προσφέρω στιγμές σε μια ετοιμοθάνατη” απάντησες; Του είπες ότι να έχει η κοπέλα όλον αυτό τον συρφετό στα πόδια της κάθε μέρα ίσως δεν το επιθυμεί; Ότι μάλλον της τα έχετε κάνει τσουρέκια (ίσως πέρα από την πεθερά αν βοηθάει με τα παιδιά); Ότι κανένας άρρωστος δεν θέλει δύο υπερφυσικούς μπέμπηδες να παίζουν παιχνίδια στο σαλόνι; Του είπες ότι με τα μέσα έξω, την βάζετε σε κίνδυνο; Του είπες ότι γενικά υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι γύρω του που δεν λειτουργούν όπως αυτός και το σόι του και… Διαβάστε περισσότερα »
Δε το πιστέυω ότι θα το γράψω εγώ ,αλλά και επηρεασμένη από τη μνήμη των Θυμάτων των Τεμπών (αύριο θα είμαι εκεί εννοείται ),οπότε θα είμαι απλή λιτή και περιεκτική:ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΆ ΣΟΥ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕ ΣΠΙΤΙ , ΆΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΤΡΕΞΕ ΟΣΟ ΠΙΟ ΓΡΉΓΟΡΑ ΜΠΟΡΕΊΣ!!!!!!
Μη κάνεις παιδι και μπλέξεις παραπάνω.Λυπαμαι για την κοπέλα και εύχομαι να γίνει καλά,αν θες μπορείς να της συμπαρασταθείς και σαν φίλη χωρίς να σου ρουφήξουν τα νιάτα σου εκεί μέσα !Φυγεεεεεεεεεεεε
Η γράφουσα και η ασθενής παντρεύτηκαν αδέρφια, άρα είναι συννυφάδες.
Εσύ και ο αντρουλης σου σταματήστε τα περα-δωθε στο σπίτι μια γυναίκας που το μόνο που χρειάζεται τώρα είναι απόλυτη ηρεμία. Δεν υπάρχει κανένας απόλυτος λόγος να την κουράζεται όλοι εσείς. Και μόνο που συγκατοικεί με πεθερικά είναι πααααρα πολύ. Αλλά αφού μένει με τα πεθερικά γιατί δεν πιάνεις εσύ την πεθερά να της πεις να πηγαίνει το παιδί στο πάρκο κάθε απόγευμα κάνα τρίωρο,να ησυχάζει και λίγο το κεφάλι της κοπέλας? Μπορείς επίσης,να πιάσεις τον πεθερο που όλη μέρα κάθεται αραχτός στον καναπέ και να τους πεις να αναλάβει την καθαριότητα του σπιτιού η την τακτοποίηση της αποθήκης για… Διαβάστε περισσότερα »
εγώ πιο πολύ λυπάμαι την κοπέλα..
και για την ταλαιπωρία που περασε με νόσο και με άγχος για την έκβαση και με όλους πάνω στο κεφάλι της.Ελπιζω να τα καταφέρει.
Εσύ,εχεις την πολυτέλεια να μην εγκλωβιστείς όπως εκείνη,.
Βρες παρέες,χομπυ και βοηθά ουσιαστικά την κουνιαδα με εποικοδομητικες κουβέντες.
Το περιβαλλον είναι άρρωστο,μηδενικη κοινωνική ζωή και γκρίνια.
Καλά έκανες και σταμάτησες την προσπάθεια για παιδί.Συναισθηματικα εξαρτημένος μου κάνει ο σύζυγος από την γονεϊκή οικογένεια..
Αν θέλεις να γίνεις μάνα,πρεπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι αλλιώς:
τον χρόνο και αν μπορεί ο άνδρας σου να σε στηρίξει σε όλο αυτό.
Λυπάμαι πολύ για την κοπέλα και εύχομαι να αναρρώσει! Είναι πράγματι ετοιμοθάνατη, όπως λέει ο άντρας σου; Δηλαδή είναι κατι τέτοιο επιβεβαιωμένο από τους γιατρούς της ή δικό του συμπέρασμα γιατί πιστεύει ότι καρκίνος=θάνατος de facto; Η αλήθεια είναι ότι και μόνο το άκουσμα της ασθενείας αυτής προκαλεί στους οικείους έναν πανικό μεγαλύτερο ίσως από ο,τι άλλες ασθένειες, εξίσου σοβαρές. Όλο αυτό που συμβαίνει καθημερινά στο σπίτι, με τόσο κόσμο να τριγυρίζει πάνω από το κεφάλι της, μου φαίνεται πολύ κουραστικό για την ίδια πρώτα απ’ όλα. Εγώ στα δύσκολά μου χρειάζομαι απομόνωση και ησυχία, αλλά βέβαια μπορεί εκείνη να… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ δύο προβλήματα βλέπω σε όλο αυτό: 1) με τον άνδρα σου έχετε διαφορετικές ανάγκες ως προς τη συναναστροφή με τις οικογένειές σας 2) για σένα η οικογένεια του άντρα σου είναι αδιάφοροι ξένοι που τους κάνεις παρέα από αγγαρεία ενώ δεν συμμερίζεσαι τα συναισθήματα τους περί οικογενειακής αλληλεγγύης. Θα συμφωνήσω ότι η καλύτερη λύση είναι να μην πηγαίνεις τόσο συχνά όσο ο άντρας σου σπίτι τους αφού δεν θέλεις. Τουλάχιστον έτσι ίσως μειώσεις κάπως τη δυσαρέσκεια που έχεις αρχίσει να συσσωρεύεις μέσα σου. Διαφωνώ ότι ένα δεύτερο μωρό αποτελεί λύση για να φτιάξουν τα πράγματα.
“Θα απαλύνει το υπαρξιακό σας άγχος και θα σας χαρίσει έναν στόχο για το μέλλον. Θα μου πεις, γι’αυτό κάνουμε παιδιά; Και γι’αυτό, θα σου απαντήσω.” Απο τις πιό σημαντικές,βαθιές αλήθειες που έχουν γραφτεί στο site. Η διαχείριση του υπαρξιακού άγχους για κάποιους, οι οποίοι από επιλογή η μή, δεν έγιναν γονείς,απαιτεί μία φιλοσοφική ενασχόληση με ερωτήματα,”ποιός η τι είμαι;”Τι είναι όλο αυτό το σόου στο οποίο κλήθηκα,δίχως να ερωτηθώ ,να συμμετάσχω;”Ποιά η συνδεσή μου με το σύμπαν και η θέση μου μέσα σ΄αυτό;”Εχει κάποιο νόημα όλος τούτος ο αγώνας για την ύπαρξη; ή μήπως όχι; Και πολλά άλλα υποερωτήματα… Διαβάστε περισσότερα »
Θα διαφωνήσω με την προσέγγιση της απάντησης καθώς δε βλεπω να είναι η κουνιάδα το πρόβλημα αλλά η σχέση σου. Ήξερες εξ αρχής σε τι είδους σχέση μπαίνεις. Είναι η κλασική ελληνοβαλκανικη οικογένεια. Η κατά συνέπεια τοξική όπου δε μπορείς ούτε ν’ανασάνεις ποσω δε μαλλον να κάνεις όσα επιθυμείς κι έχεις ανάγκη στην καθημερινότητα σου γιατί ολο και κάποιος συγγενής θα είναι στο σαλόνι σου ή θα χρειάζεται να συζητάς γιαυτον. Ναι, έτσι θα είναι η ζωή σου απο δω και πέρα διότι ήδη ήταν έτσι λίγο πολύ. . Κι αυτο επειδή αυτό επιδιώκει και επιθυμεί/έχει ανάγκη ο σύζυγος. ΟΜΩΣ!… Διαβάστε περισσότερα »