Η Ρένα απαντά: Ισότητα ή τρίχες κατσαρές;

Μιλάω για έναν τρομερά αναχρονιστικο και σεξιστικό νόμο της Κύπρου.

_________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα σε όλη την παρέα!
Είναι η πρώτη φορά που γράφω αν και παρακολουθώ τη στήλη χρόνια και η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν σίγουρη αν πρέπει να ανεβάσω την ιστορία εδώ ή στις προσωπικές ιστορίες καθώς δεν πρόκειται ακριβώς για ερώτηση προς τη Ρένα.
Παρόλα αυτά θα ήθελα το σχόλιο σου Ρένα πάνω σε αυτό το εξωφρενικό γεγονός που ανακάλυψα πρόσφατα κ είναι άλλη μια υποβάθμιση της γυναίκας σε μια ευρωπαϊκή χώρα!
Ο λόγος που ήθελα να γράψω είναι γιατί αυτά τα πράγματα πρέπει να παίρνουν δημοσιότητα γιατί κάποιοι ακόμα λένε ότι φωνάζουμε τσάμπα και ότι υπάρχει ισότητα έλα όμως που δεν ισχύει καθόλου!

Περι τίνος πρόκειται όμως θα μου πείτε! Μιλάω για έναν τρομερά αναχρονιστικο και σεξιστικό νόμο της Κύπρου που υποβαθμίζει αδιανόητα τις γυναίκες και μητέρες!!
Χωρίς να μακρυγορώ να σας πω ότι πρόσφατα ανακάλυψα ότι στην Κύπρο, προκειμένου ένα παιδί να μπορέσει να πάρει υπηκοότητα το μόνο που μετράει είναι η υπηκοότητα του πατέρα! Αν ο πατέρας είναι Κύπριος κ η μητέρα ξένη το παιδί παίρνει αυτομάτως την κυπριακή υπηκοότητα! Αν αντιθέτως η μητέρα είναι Κυπρια αλλά ο πατέρας ξένος τότε ξεκινάει ένας Γολγοθάς γραφειοκρατίας γιατί προφανώς η μητέρα δεν μετράει, η συμμετοχή της είναι αμελητέα στην όλη διαδικασία! Δεν έχει σημασία που εκείνη τραβάει όλο το ζόρι να γεννήσει κ στο τέλος του παιδί παίρνει το επώνυμο του πατέρα αλλά θα πάρει και την υπηκοότητα του, ενώ της μητέρας δεν παίζει κανένα ρόλο!

Ειλικρινά όταν το άκουσα έμεινα άφωνη αν και δεν ξέρω γιατί ακόμα εκπλήσσομαι με κάτι τέτοια και ενώ δεν γνωρίζω τι ισχύει στην Ελλάδα δεν θα μου έκανε εντύπωση να ισχύει κάτι παρόμοιο και σε εμάς. Δεν το έχω ψάξει αν και είμαι από Ελλάδα.
Όπως καταλαβαίνετε το θέμα δεν είναι απλά γραφειοκρατικο, έχει πολλές προεκτάσεις και συνέπειες γιατί αυτομάτως η μητέρα έχει λιγότερα δικαιώματα αλλά και το παιδί χωρίς την κυπριακή υπηκοότητα έχει επίσης λιγότερα δικαιώματα άσχετα που έχει γεννηθεί Κύπρο από Κυπρια μάνα.
Ήθελα απλά να φέρω το θέμα στη δημοσιότητα γιατί η Κύπρος δεν είναι μια ξένη χώρα για εμάς στην Ελλάδα και γιατί είναι στην ευρωπαϊκή ένωση και υποτίθεται σε κάτι τέτοια θα έπρεπε να υπάρχει πρόοδος. Μακάρι μέσα από εδώ να γίνει ντόρος για κάτι τόσο εξωφρενικό εν έτη 2025 και να αλλάξει κάτι αν και μάλλον είμαι υπερβολικά αισιοδοξη…

ΑΠΟ  – Ισότητα και τρίχες κατσαρές

_______

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Αυτό που περιγράφεις πρώτη φορά το ακούω. Είσαι σίγουρη ότι είναι από έγκυρες πηγές; Μήπως σου μετέφεραν ιστορία με λειψές πληροφορίες; Το έψαξα λίγο με την ευκαιρία και διαβάζω το παρακάτω στην επίσημη ιστοσελίδα της Κυπριακής Πρεσβείας στην Αθήνα (πιο επίσημο δε γίνεται):

“ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑΣ ΛΟΓΩ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ
ακολουθεί λινκ για Αίτηση για Προξενικό Πιστοποιητικό Γεννήσεως (Μ121)”

“Υποβάλλεται από άτομα είτε ανήλικα είτε ενήλικα (άνω των 18 ετών), τα οποία γεννήθηκαν στο εξωτερικό μετά τις 16 Αυγούστου 1960 και των οποίων ο πατέρας ή η μητέρα κατά τη στιγμή της γέννησης ήταν Κύπριος πολίτης.”

Δηλαδή δεν βλέπω να υφίσταται διάκριση.

Επιπλέον βλέπω να υπάρχει ειδική αίτηση για άτομα που κανένας από τους γονείς δεν ήταν Κύπριος υπήκοος, πράγμα λογικό λόγω της ιδιαίτερης ιστορικά περίπτωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τέλος, να αναφέρω τα εξής.

Άλλο η υπηκοότητα (citizenship) δηλαδή η ιδιότητα του πολίτη, άλλο η εθνικότητα (nationality) δηλαδή ο δεσμός αίματος και ιστορικής κουλτούρας.
Στα ελληνικά, οι όροι «υπηκοότητα» και «ιθαγένεια» χρησιμοποιούνται ως συνώνυμα, δηλώνοντας τον νομικό δεσμό ενός προσώπου με ένα κράτος (π.χ., ελληνική ιθαγένεια/υπηκοότητα), που μπορεί να αποκτηθεί με γέννηση, γονείς ή πολιτογράφηση, και αποτελεί την επίσημη νομική κατάσταση του πολίτη. Αν και παλαιότερα υπήρχε διαχωρισμός (υπηκοότητα για υπήκοο, ιθαγένεια για αυτόχθονα), στη σύγχρονη νομική και διοικητική πρακτική της Ελλάδας έχουν ταυτόσημο περιεχόμενο: είναι η ιδιότητα του πολίτη ενός κράτους.
Το Jus soli (δικαίωμα εδάφους) χορηγεί υπηκοότητα με τη γέννηση στο έδαφος μιας χώρας, ενώ το jus sanguinis (δικαίωμα αίματος) χορηγεί υπηκοότητα με βάση την καταγωγή, ανεξάρτητα από τον τόπο γέννησης. Πολλές χώρες χρησιμοποιούν ένα μείγμα, όπως οι ΗΠΑ που ευνοούν το jus soli (υπηκοότητα βάσει γέννησης) αλλά επιτρέπουν το jus sanguinis, ενώ τα ευρωπαϊκά έθνη συχνά κλίνουν προς το jus sanguinis, μερικές φορές με απαιτήσεις διαμονής ή εγγραφής για όσους γεννιούνται στο εξωτερικό. Αυτές οι αρχές καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα αποκτούν υπηκοότητα, οδηγώντας συχνά σε διπλή υπηκοότητα ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε ανιθαγένεια.

Στην Ελλάδα η υπηκοότητα απονέμεται σήμερα είτε λόγω σχέσεων αίματος (Jus sanguinis), πρακτική που πηγάζει από τον Ρωμαϊκό δίκαιο, είτε από τη γέννηση επί του εδάφους μιας χώρας (Jus soli), πρακτική με ρίζες στο Βρετανικό κοινό δίκαιο. Επιπροσθέτως στην Ελλάδα (και στην Κύπρο) έχει επανέλθει από το 2014 άλλη μία Ρωμαϊκή πρακτική, η “χρυσή βίζα” μέσω επένδυσης. Από την αρχή του προγράμματος μέχρι τις 30/9/2021 αυτό το πρόγραμμα χρησιμοποίησαν 9,129 επενδυτές, με απαιτούμενη επένδυση €250,000. Τέλος, ιθαγένεια απονέμεται μέσω εξετάσεων σε πρόσωπα που θεμελιώνουν δικαίωμα (π.χ. επι μακρόν διαμένοντες). Αυτά τα ολίγα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News