Η Ρένα απαντά: Η συνυφάδα μου δε χαίρεται την εγκυμοσύνη της

Δεν ξέρω αν είναι δική μου στρεβλή αντίληψη για το πώς μου έχουν παρουσιαστεί οι γυναίκες στην εγκυμοσύνη ή χρειάζεται κάποια βοήθεια.

__________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου Ρένα και αμποπαρέα. Συγχαρητήρια για τη στήλη σου και τις διαφωτιστικές απαντήσεις τόσο τις δικές σου, όσο και των αναγνωστών.
Θα ήθελα κι εγώ να θέσω το ερώτημα μου το οποίο αφορά τη γυναίκα του αδερφού του άντρα μου. Πριν λίγους μήνες έμαθε ότι είναι έγκυος σε μη προγραμματισμένη εγκυμοσύνη. Στην αρχή είχαν ενδοιασμούς για το τι θα κάνουν, αλλά αφού έκαναν τον πρώτο υπέρηχο πήραν και την απόφαση να το κρατήσουν.

Ο άντρας μου με τον αδερφό του είναι πολύ κοντά, ωστόσο ως ζευγάρια έχουμε τυπικές σχέσεις μιας που διαφέρουμε αρκετά ως άνθρωποι στις συνήθειες μαε. Συνεπώς δεν βρισκόμαστε τόσο συχνά όλοι μαζί, ούτε έχουμε τόσο κοντινή σχέση. Όταν μας ανακοίνωσαν την εγκυμοσύνη της ας την πούμε Μαρία, μας είπαν ότι είναι χαρούμενοι, αλλά η Μαρία άρχισε να μας λέει πόσο δύσκολη είναι η εγκυμοσύνη, γιατί δεν κοιμάται και δεν έχει την ίδια ενέργεια, το οποίο το ακούω και το βρίσκω λογικό. Σε άλλη συνάντηση μας έλεγε ότι δεν θέλει να κάτσει πάνω από 2 εβδομάδες αφού γεννήσει, γιατί θα τα παίξει αν δεν δουλεύει. Πρόσφατα έμαθαν το φύλο του παιδιού, το οποίο είναι αρσενικό και επικράτησε ένα δράμα, όπως μάθαμε από τον αδερφό του άντρα μου. Είχε φανταστεί ότι θα κάνει κοριτσάκι, ότι θα το ντύνει στα ροζ και θα του φτιάχνει τα μαλλιά και τι θα κάνει τώρα που είναι αγόρι.

Είναι πλέον 6 μηνών και γενικά και από άλλες συμπεριφορές (προγραμματισμένα ταξίδια στο εξωτερικό για αναψυχική σε προχωρημένη εγκυμοσύνη και 1-2 μήνες μετά τη γέννα κ.α.) προσωπικά μου δίνει μία αίσθηση ότι αποφεύγει και ότι δεν χαίρεται με την όλη κατάστασή της.

Δεν ξέρω αν είναι δική μου στρεβλή αντίληψη για το πώς μου έχουν παρουσιαστεί οι γυναίκες στην εγκυμοσύνη, μιας κι εγώ δεν έχω υπάρξει ποτέ έγκυος, αλλά κάποιες συμπεριφορές μου φαίνονται περίεργες και δεν ξέρω αν είναι μία ένδειξη ότι χρειάζεται βοήθεια, την οποία βέβαια δεν ξέρω κι αν μπορώ να την προτείνω δεδομένης της όχι και τόσο κοντινής σχέσης μας.

Ο άντρας μου από την άλλη θεωρεί ότι είναι μεγάλη αχαριστία να μην χαίρεται που είναι καλά κι αυτή και το παιδί, που έχει μία καλή εγκυμοσύνη και που δεν δυσκολεύτηκε να μείνει έγκυος (είναι 35+) επηρεασμένος πάντα και από τον αδερφό του, με τον οποίο η Μαρία τσακώνεται καθημερινά σχεδόν και τον κατηγορεί ότι αυτός φταίει που την άφησε έγκυο και για αυτό θα γίνει χοντρή και άσχημη.

Είναι οκ να μην υπάρχει τόση σύνδεση (όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ πάντα) με το έμβρυο και την όλη ιδέα της μητρότητας και είναι κάτι που σου έρχεται με τον καιρό ή είναι κάτι που δηλεί κακή ψυχολογική κατάσταση της εγκύου και χρήζει παρέμβασης; Είμαι εγώ η περίεργη και τα βλέπω περίεργα, γιατί πιστεύω ότι θα τα έκανα αλλιώς και δεν μπορώ να καταλάβω μία άλλη προσέγγιση ή πράγματι χρειάζεται να κάνουμε μία προσπάθεια να την ακούσουμε κι αν μπορούμε να προτείνουμε κάποια λύση;

Εδώ να πω ότι ο αδερφός του άντρα μου είναι αρκετά μικρότερος από τη γυναίκα του και από εμάς και δεν είμαι σίγουρη ότι έχει την ωριμότητα/εμπειρία να την βοηθήσει ουσιαστικά.
Θα χαρώ να ακούσω την άποψη σου πάνω στο ζήτημα, αλλά και των αναγνωστριων που έχουν περάσει εγκυμοσύνη και σίγουρα έχετε μία πιο εκ των έσω εικόνα της κατάστασης σε σύγκριση με εμένα. Βλέπω δράκους και είναι απλά μία άλλη αντιμετώπιση ή όντως υπάρχει λόγος ανησυχίας;

ΑΠΟ ΤHΝ – Βλέπω δράκους;

_______________________

Aς οργανώσουμε τη συζήτηση

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα λόγια σου για την δουλειά που γίνεται στο Αμπα. Είναι ένα ενδιαφέρον ζήτημα αυτό που θέτεις. Κι είναι ακριβώς ενδιαφέρον επειδή στις εγκυμοσύνες τείνουμε να προβάλουμε ακριβώς αυτό που έχουμε φιλτράρει από τα όσα ακούγονται σύμφωνα με τις προσωπικές μας αντιλήψεις κάθε φορά. Πάμε να το εξηγήσουμε.

Η συνυφάδα σου (αυτός είναι ο σωστός όρος αν δεν απατώμαι) έχει επηρεαστεί από το αφήγημα που κυκλοφορεί στη σύγχρονη πραγματικότητα του διαδικτύου. Ότι δηλαδή η εγκυμοσύνη πρέπει να έρθει και να περάσει σαν να μην ήρθε ποτέ, ότι δεν πρέπει να επηρεάσει το σώμα καθόλου, ότι η γυναίκα πρέπει να επιστρέψει τάχιστα στην εργασία της σαν να μην της συνέβη ποτέ, κι ότι ασφαλώς το να παχύνεις ή να «ασχημύνεις» είναι έγκλημα καθοσιώσεως και πώς θα έχεις μούτρα στην κοινωνία να εμφανιστείς. Πιστεύω ότι εφόσον είναι μια μορφωμένη γυναίκα που εργάζεται δεν είναι τόσο επιφανειακό όσο δείχνει εκ πρώτης όψης και ουσιαστικά με αυτό τον τρόπο πενθεί την χαμένη ανεμελιά της ζωής πριν την εγκυμοσύνη και το παιδί. Να πω δεν την καταλαβαίνω εν μέρει… θα είναι ψέμα. Η ανεμελιά χάνεται δια παντός. Ενδεχομένως αυτό με το θέμα του φύλου του παιδιού είναι έκφραση αυτού που σου λέω επακριβώς. Ψάχνει να πιαστεί από την αντιμετώπιση του παιδιού ως κάτι που θα την κάνει να «παίξει» ξανά, όπως έπαιζε παιδί με τις κούκλες, για να παρηγορηθεί. Θα επανέλθω επ’αυτού όλου επειδή ακουμπά και σε φεμινιστικό πυρήνα.

Ο άντρας σου από την άλλη έχει τις προσλαμβάνουσες προηγούμενων γενιών και εστιάζει στο θέμα ασφάλειας: ότι συμβαίνουν πολλά, πάρα πολλά σε μια εγκυμοσύνη και η υγεία μωρού κι εγκύου είναι πάνω απ’όλα. Που βέβαια είναι και το ουσιώδες, αλλά και τα άλλα δεν είναι επουσιώδη.

Δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο να υπάρχει άγχος από την πλευρά μιας εγκύου για το θέμα ακριβώς της υγείας, η εγκυμοσύνη είναι μια τεταμένη περίοδος καθώς φέρει κάποια την μοίρα ενός άλλου πλάσματος, αλλά ταυτόχρονα κι ανησυχεί για το τι μπορεί να της συμβεί της ίδιας. Οι ορμόνες είναι επίσης ανεβασμένες και δημιουργούν ένα επιπλέον άγχος και μια ένταση. Αλλάζει η ζωή με ένα παιδί, με τρόπους που δεν αλλάζει ενός άντρα (αυτό είναι το φεμινιστικό διακύβευμα).

Το κυριότερο εξ αυτών που συζητάτε είναι ότι η συνυφάδα σου δεν μοιάζει να επιθυμούσε αυτή την εγκυμοσύνη. Δεν ξέρω (ούτε κι εσύ) γιατί την κράτησαν, πιθανώς να την επιθυμούσε αόριστα αλλά μόλις έγινε πράξη να μετάνιωσε και να φοβήθηκε να προβεί σε άλλες κινήσεις. Πάντως σημασία έχει ότι άμα μαλώνουν ήδη με τον σύντροφό της η κατάσταση δεν θα πάει και τόσο καλά όταν πλέον θα γεννήσει με το καλό. Και ποιός θα εκπλαγεί;

Ένας βρέφος έχει διαλυτική επίδραση, μαζί με την συγκολλητική, για ένα γάμο, καθώς πιέζει στα όρια την έννοια του ζεύγους. Αν δεν λειτουργούν ως ομάδα θα επέλθει χωρισμός. Δεν βγαίνει ζωή αλληλοκατηγορώντας ο ένας τον άλλον για την ζωή που δημιουργήσαν μαζί (την δημιούργησαν με ελεύθερη βούληση άραγε;) κι η οποία θα όφειλε να τους βλέπει ενωμένους για το δικό της καλό. Ίσως τότε θα μπορούσατε να επέμβετε ώστε να τους βοηθήσετε πρακτικά, ώστε να βρουν τους τρόπους να αλληλεπιδράσουν και να επικοινωνήσουν. Δυο χέρια που αναλαμβάνουν για λίγη ώρα τη φύλαξη για να κάνουν οι γονείς ένα μπάνιο ή ένα power nap το απογευματάκι, ή προσφέρουν ένα τάπερ φαγητό, ή κάνουν κάποια διαδικαστικά καθήκοντα που είναι βάρος είναι πολύτιμα πραγματικά. Αυτό θα είναι ουσιαστική παρέμβαση.

Τώρα αν εννοείς αν η συνυφάδα υποφέρει από κάποιο ψυχικό πρόβλημα, αυτό μόνο εκείνη μπορεί να το αναζητήσει, πάντως σίγουρα η επιλόχειος κατάθλιψη έρχεται μετά την γέννα, ως αποτέλεσμα της απότομης πτώσης των ανεβαστικών ορμονών της εγκυμοσύνης. Αυτό που περνάει τώρα είναι κάτι άλλο, ίσως δεν γνωρίζεις αρκετά τη δυναμική του ζεύγους…Δεν φαίνεται πάντως καλή. Σε κάθε περίπτωση, όσο κι αν κάνεις όνειρα όσο είσαι έγκυος για το παιδάκι σου (κι αυτό το ξέρουμε καλά μανάδες που χάσαμε παιδάκια) ουσιαστικά μητέρα γίνεσαι καθώς το μεγαλώνεις. Κι αυτό είναι που σου προσφέρει αυτό το ιδιαίτερο είδος ευτυχίας και μαζί ατέρμονης αγωνίας. Αυτό είναι το μανίκι, τα άλλα είναι σχετικά αυτόματα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News