Εφόσον είναι τόσο μωρό εσείς καθορίζετε τη δόση.
___________
Η ιστορία της Μαμάς Μωρού όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπημένη μου Ρένα και υπέροχη παρέα, έχω ερώτηση! Το μωρό μου κάθε πότε θα ήταν καλό να βλέπει παππούδες καί γιαγιάδες έτσι ώστε να αποκτήσει μία καλή σχέση μαζί τους και να δεθούν;
Μιλάω για μωρό περίπου ενός έτους. Όταν μεγαλώσει, έχω σκοπό να συζητώ για το θέμα αυτό μαζί του για να γίνεται όπως θέλει εκείνος, αλλά ακόμη δε μιλάει. Μένουμε όλοι στην ίδια επαρχιακή πόλη (δηλαδή σε διαφορετικές γειτονιές με μικρή απόσταση). Οι παππούδες και οι γιαγιάδες δεν κάνουν φύλαξη του μωρού ποτέ και οι συναντήσεις γίνονται παρουσία πάντα ενός γονιού ή και των δύο.
Θα μου πείτε βρεθείτε όποτε θέλετε. Μμμ … να σας πω εδώ ότι οι σχέσεις μου με τα πεθερικά μου είναι τυπικές και το ίδιο και του άντρα μου με τους δικούς μου, και των δύο οικογενειακών μεταξύ τους. Μία ωραία ατμόσφαιρα (ειρωνικά το λέω) γιατί δεν πολυταιριάζουν οι οικογένειες και έχουν υπάρξει και κάποιες διαφωνίες. Αλλά για το καλό του μικρού κρατάμε όλοι ένα τυπικό επίπεδο. Θέλω το μωρό να έχει ανεξάρτητη σχέση και καλή με όλους και να μην επηρεάζεται από τις σχέσεις τις δικές μας γιατί όλοι το αγαπάμε, άσχετα με τα προβλήματα μεταξύ μας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαμά μωρού
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σας βρίσκω όλους ώριμους. Όπως το έχετε διευθετήσει είναι λιγότερο πιθανό να υπάρξει τσακωμός ή παρεξήγηση.
Το μωράκι είναι ακόμη πολύ μικρό για να αντιληφθεί και να δεθεί, ιδιαίτερα εφόσον δεν το κρατάνε, αλλά και αναπτυξιακά: δεν μπορεί να αναγνωρίσει ακόμη περισσότερους φροντιστές. Το μωρό το πηγαίνετε κυρίως για να χαρούν οι παππούδες κι οι γιαγιάδες σε αυτή τη φάση. Επομένως θα έλεγα ότι την δόση παππούδων-γιαγιάδων στη ζωή του την καθορίζετε εσείς. Αν βλέπεις ότι η συνύπαρξη πάει καλά και αν την ώρα εκείνη ξεκουράζεστε λίγο και δεν κουράζεστε επιπλέον (πράγμα όχι και τόσο συνηθισμένο καθώς οι γονείς κάνουν τον τροχονόμο), αυξήστε ελαφρώς τη δόση. Αν όχι, αφήστε το ως έχει.
Όταν θα μεγαλώσει λίγο το μωρό, μετά τα 2 ας πούμε, πολύ σωστά λες ότι θα δεις τις αντιδράσεις του και θα τις σεβαστείς. Είναι το καλύτερο. Και τότε σιγά σιγά θα δεθεί κιόλας.
Να σας ζήσει!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
‘’Όταν μεγαλώσει, έχω σκοπό να συζητώ για το θέμα αυτό μαζί του για να γίνεται όπως θέλει εκείνος, αλλά ακόμη δε μιλάει’’
Μόλις μιλήσει παρέθεσε του όλα τα δεδομένα , εξετάστε μαζί το θέμα από όλες τις πλευρές, δείτε το και φιλοσοφικά , και τότε άστο να αποφασίσει.
και να υπακούσετε πληρως στα θέλω του , μη μείνει κανένα τραύμα στο παιδί
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Αχ δυστυχώς εκεί έχουν φτάσει οι γονείς να συνδιαλεγονται με τα δύχρονα, τρίχρονα θαρρείς είναι 18 χρόνων ενήλικες! Υπάρχει μεγάλη παρερμηνεία της έννοιας να μιλάμε στα παιδιά μας…
Και συ μιλας απο εμπειρια ε; Μιας κ εχεις δικα σου παιδια;; Ή μηπως μιλας απο τις αναμνησεις των δικων σου παιδικων χρονων; Αληθεια πως ηταν τοτε; Παιδια μια γυρα σε ψυχολογο μετραει- καντε την κ αφηστε εμας τους ‘αλλοπαρμενους γονεισ’ να αλαμβανουμε τις ευθυνες μας οπως ξερουμε καλυτερα. Αιντε!!
Ταυτιστηκες έτσι? Έλα παράδεξου το εξ ου και το σχόλιο. Αλλά αν πιστεύες ότι λειτουργεί δεν θα χρειαζόταν να αναλάβεις καμία ευθύνη.
Ταυτιστηκα με την γραφουσα ναι, το παραδεχομαι 🙂 νο προμπλεμ
Δεν καταλαβαίνω προς τι η ειρωνία. Καλά τα λέει η γράφουσα, θα συζητήσει με το μικρό και θα σεβαστεί τις επιθυμίες του. Και προφανώς η συζήτηση θα είναι αντίστοιχη της ηλικίας και του διανοητικού επιπέδου του παιδιού. Κι επίσης θα καταλάβει από τη γλώσσα του σώματος κι απ’ αυτά που θα δείχνει ο μικρός με τη συμπεροφορά του.
Μια άσχετη ερώτηση έχω κάνει ιστορία αλλά δεν μπορώ να την βρω μέσα στο προφίλ μου που την βρίσκω;
Ελα μωρε, θα του λεει θες να παμε στη γιαγια και τον παππου και αναλογως τις απαντησεις θα καταλαβαίνει. Αυτο εννοει η γραφουσα, μην παιρνετε τις μαμαδες απο τα μουτρα, θα φοβομαστε να ρωταμε μετα😅. (Οχι οτι δεν εχω δει κι υπερβολες αλλα στο 2χρονο δε βγαζει νοημα ο, τι κι αν του πεις, οποτε…. ).
Ω τρομερο σχολιο – θενκς που το εβαλες μιας και ετσι επιτελους πεφτουν οι μασκες του υψηλου iq παυλα χαμηλη ενσυναισθηση παυλα εχω τοση ευφυια μεσα μου που δεν ξερω τι να την κανω κοκ Ναι μαλλον ετσι φαινεται, κουβαλας μεγαλο τραυμα φιλε/φιλη οτι κ αν εισαι. Εγω δεν βρισκω το σχολιο σου ειρωνικο (που εκ πρωτης οψεως αυτο θα σκεφτοταν κανεις) – ζηλευεις φιλε/φιλη, μαλλον οι γονεις σου σε ειχαν στον αυτοματο; Δεν σε ρωτησαν ποτε για τη γνωμη σου; Σε ‘βαφτισαν’ ξεφτερι ως μεσον χειραγωγησης; Βρηκες κ συ μετα καπου στο ιντερνετ οτι αμα εχεις υψηλη ευφυια (λεμε… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ εύστοχο αυτό που λες και όντως “πεφτουν οι μασκες” περι ευφυΐας/συναισθηματος.
Αλλά και γενικα δεν νομιζω να ειχε αναγκη καποιος να διατυμπανισει τοσο πολυ σε τοσα σχολια το ποσο ευφυής είναι, αν δεν ισχύε κάτι τελείως διαφορετικό από πίσω.
1/3 παππούς, 1/3 γιαγιά, βάζεις καλά στο μπλέντερ και ανακατεβεις. Μόλις μιλήσει το μωρό, το ρωτάς για την δόση.
Πάντως αν δεν μάθει το παιδί εξ αρχής γιατί πιστεύεις ότι μετά θα αποζητά τους παππούδες, γιαγιάδες?…
Έλα ντε!
Οκ, αν οι παπουδογιαγιαδες είναι σχετικά ευκολοι άνθρωποι, θα βρείτε τη ροτα σας.
Αλλά κι αν τους βλέπει σπανια (όπως ορίζει ο καθένας το σπάνια ή το συχνά) δεν παθαίνει τίποτα το παιδί. Είναι ωραίες οι αναμνήσεις από αυτούς, στη μετέπειτα ζωή, αλλά ουδόλως απαραίτητο να τις έχει σώνει και ντε.
Η οικογενειακή σας ηρεμία είναι απείρως πιο σημαντική
Για μένα έχει να κάνει περισσότερο, ιδίως στις πολύ μικρές ηλικίες, με το αίσθημα της παρουσίας και συμμετοχής. Στα τρία όταν το παιδί θα αρχίσει να καταλαβαίνει και το πιο σημαντικό, να θυμάται τότε και το ίδιο θα αισθανθεί την αγάπη μέσω της παρουσίας και συμμετοχής. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι οι παππούδες έχουν αγάπη να δώσουν στο εγγόνι.
Ότι μπορεί να οριστεί επακριβώς , μαθαίνεται. Ποιος όμως ορίζει τι είναι αγάπη; Αυτό ακριβώς λες με τη δεύτερη ερώτηση που είναι πιο φιλοσοφική από την πρώτη. Οι γονείς θα μάθουν στο παιδί αυτό που αυτοί θεωρούν αγάπη, και αυτό θα καταλάβει κάτι ανάλογα τον τύπο προσωπικότητας με τον οποίο γεννήθηκε. Και αυτή η διαφοροποίηση γεννά τραγωδίες – δεν με αγαπάνε – δεν είμαι σίγουρος ότι τους αγαπάω – όχι όσο θέλω – δεν το δείχνει κλπ κλπ
Αλλά και Τραγωδίες στην κυριολεξία , όλες του θηβαικου κύκλου και αρκετές του τρωικού
Μεγαλος πανικος σε μικρη πολη.
Να σε ρωτήσω κατι έτσι απο περιεργεια:
Εάν το παιδί μεγαλώνοντας δει ότι εχει κοινά με τον πεθερό σου και θελει να πηγαινει για ψαρεμα ή να βλεπουν ταινιες μαζι ή να κανουν ποδηλατο ή οτιδηποτε…. θα το κόψεις από την συναναστροφή για να κρατησεις τη σχεση στα τυπικά επειδή τετοια σχεση εχεις εσυ?
Νομιζω οτι προβληματιζεσαι πολύ για πράγματα και καταστάσεις που έχουν τη δική τους ροή, το δικό τους μικροκλίμα.
Δεν είναι αννάγκη άλλωστε να τα ελέγχεις όλα.
Θα με θυμηθεις
500 mg τρεις φορες την εβοδομαδα με τους δικους σου γονεις και 400 mg 2 φορες την εβδομαδα με τους γονεις του αντρα σου
Μπραβο γραφουσα για ολο σας το σκεπτικο! Απο προσωπικη εμπειρια, τα παιδια αργα ή γρηγορα (συνηθως πολυ γρηγορα) καταλαβαινουν τι ακριβως συμβαινει γυρω τους.. οποτε η προσπαθεια σου να συμπεριλαβεις το παιδι στο πως θα διαχειριστει(τε) το οκο θεμα θα εκτιμηθει καποια στιγμη, να το ξερεις!
Οσο ειναι μικρο, κι αφου δεν το προσεχουν , τοσο οσο για να τους ξερει και να το ξερουν, εκτος κι αν βλεπεις οτι το μικρο το θελει.Η ανηψια μου για παραδειγμα εδειχνε απο μικρη τρομερη αδυναμια στη γιαγια της, οποτε την εβλεπε συχνα. Μεγαλώνοντας οντως θα καταλαβεις αν το θελει και περναει καλα.
Εμένα η άποψη μου είναι επειδή ζω κάτι παρόμοιο και έχω και την καλή πεθερά να μου λέει πόσο “καλή ” μαμά είμαι όσο το παιδί σου δεν μπορεί να πει μόνο του τι θέλει θα το βλέπουν με παρουσία γονιού να έρχονται για ένα καφέ να πάτε για ένα καφέ από κει και πέρα αν το παιδί πει ότι θέλει να πάει στη γιαγιά και τον παππού μια Παρασκευή βράδυ μπορεί μέχρι Σάββατο απόγευμα γιατί Κυριακή πρέπει να ετοιμαστούμε για το σχολείο.