Το χειρουργείο κι η περιγεννητική βία δημιουργούν τραύματα… Πρέπει να τα αντιμετωπίσεις ως τέτοια για να ξεπεραστούν.
_______________
Η ιστορία της Όλγας όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα και καλή χρονιά γεμάτη αγάπη, υγεία και ευτυχία.
Πριν 2 χρόνια ακριβώς από σήμερα έκανα μια έκτακτη καισαρική και γέννησα ένα πρόωρο μωράκι. Προσπάθησα 12 ώρες φυσιολογικά, αλλά δυστυχώς το μωράκι έριξε παλμούς και με βάλανε μέσα σε 3 λεπτά στην καισαρική.
Αφού έκλαψα πολύ, αλλά πάρα πολύ για την προωρότητα του και κατηγόρησα τον εαυτό μου πολλές φορές για το τι μπορεί να έκανα εκείνη την ημέρα και να κατέληξα με σπασμένα νερά στον 8ο μήνα, ξεκίνησα ψυχοθεραπεία μήπως κάποτε γιατρέψω αυτό το τραύμα μου. Να πω οτι το μωράκι αναπτύσσεται μια χαρά, με μια μικρή απόκλιση από την κανονική του ηλικία, που όμως η παιδίατρος λέει ότι είναι φυσιολογική.
Ενώ, λοιπόν, θεωρούσα ότι μόνο η προωρότητα με έχει στιγματίσει και με έχει καταβάλλει ψυχικά, πρόσφατα έπαθα ένα ορθοπεδικό θέμα που χρειάζεται να κάνω μια μικρή επέμβαση με χρήση επισκληριδίου. Από εκείνη την στιγμή πάγωσα. Δεν θέλω να ακούσω πάλι για παράλυση των ποδιών μου, δεν θέλω να θυμηθώ το χειρουργείο μου. Δεν κοιμάμαι με την σκέψη ότι έχω αυτό το θέμα, λες και έχω να κάνω επέμβαση ανοικτής καρδιάς.
Με όποια έχω μιλήσει μου λέει ότι “τι καλύτερο από μια επέμβαση χωρίς καν μέθη;”. Ότι μιλάμε για απλό χειρουργείο. Εγω, όμως, θυμάμαι τον πανικό, το ότι έτρεμα, ότι έκλαιγα στο χειρουργείο από το φόβο μου, ακόμα και όταν βγήκε το παιδί. Και έγινα τρελά φοβιτσιάρα. Σε σημείο να μην θέλω να πάω για εξετάσεις για το οτιδήποτε. Δεν έχει καμία σχέση με εμένα αυτό. Μάλλον με εμένα πριν την γέννα.
Το συζητάω με την ψυχολόγο, αλλά επειδή κυρίως συζητάω τα της πρόωρης γέννας, δεν είχα πιάσει ποτέ το χειρουργείο μιας και νόμιζα ότι η ανάμνηση του με ενοχλεί μόνο λόγω του φόβου που είχα για το αν το παιδί θα αναπνέει καλά, αν θα είναι οκ κιλά κλπ.
Ήθελα να ρωτήσω για παρόμοιες εμπειρίες και περιστατικά, καθώς αλήθεια σας το λέω. Βασανίζομαι. Και κάποια στιγμή θα πρέπει να κάνω την επέμβαση. Αλλά και γενικά, θα ήθελα να μπορώ να πάω σε ένα γιατρό, χωρίς φόβο.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Όλγα
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ευχαριστούμε. Καλή χρονιά με υγεία και άφθονες χαρές σε όλες! Και να σου ζήσει το μωράκι σου.
Αγαπητή Όλγα βίωσες την λεγόμενη περιγεννητική βία, δηλαδή την πολύ γρήγορη, απότομη, χωρίς εξηγήσεις διαχείριση του σώματός σου σαν να μην ήσουν εκεί. Κατανοώ ότι το μαιευτικό προσωπικό πρέπει να πάρει γρήγορες αποφάσεις και να προβεί σε άμεσες κινήσεις επειδή έχει την ευθύνη δύο ατόμων: της μητέρας και του εμβρύου. Ταυτόχρονα, το γεγονός αυτό δεν μειώνει, ούτε εξαλείφει τον απόλυτο πανικό που νιώθει το μη ιατρικό προσωπικό, δηλαδή η επίτοκος!
Και δυστυχώς για μας, μας έχουν εμφυσήσει στο κεφάλι ότι όταν είμαστε έγκυες και επίτοκοι πρέπει να μας απασχολεί ΜΟΝΟ το μωρό και τίποτα άλλο. Μας μηδενίζουν έτσι κάθε φυσιολογική ανησυχία για τον εαυτό μας, για το δικό μας σώμα, για την αυτοδιάθεσή μας και μας φυλακίζουν σε μια σίγαση ότι “αφού γίνεται για το καλό του μωρού μη μιλάς”.
Όχι, να μιλάς. Και πρέπει να μιλάς επειδή τα αποτελέσματα φάνηκαν τώρα εξ αφορμής αυτού του μικρού χειρουργείου που έχεις να κάνεις.
Θα σου μιλήσω όπως θα μιλούσα στην αδερφή μου. Έχω συναισθανθεί στο πετσί μου τον απόλυτο πανικό του να γεννάς πρόωρα, την ανησυχία για τη ζωή του μωρού, το φόβο για την επισκληρίδιο αναισθησία, το να είσαι ξυπνητή και να συνειδητοποιείς ότι σου κόβουν την κοιλιά σου, ότι ενώ βιώνεις υποτίθεται την μεγίστη στιγμή της μητρότητας δεν μπορείς ούτε το παιδάκι σου να πάρεις αγκαλιά καλά καλά επειδή είσαι σε τεράστιο πανικό κι εκείνο πρόωρο. Κι έπειτα η σκηνή Kill Bill που περιμένεις η θέληση να κάνει τα δαχτυλάκια του ποδιού να κινηθούν. Κι εκείνα να ΜΗΝ κινούνται και να λες, “¨πάει παρέλυσα”. Όμως τελικά δεν παρέλυσες. Και το μωράκι αναπτύσσεται κανονικά. Κι όλα πήγαν εντάξει. Μόνο που να, έμεινε ένα τραύμα μέσα στην ψυχή. Και τίποτα λάθος δεν έκανες εσύ για να συμβεί η προωρότητα. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν. Είναι μες το παιχνίδι.
Αυτό το τραύμα λοιπόν πρέπει να το φέρεις προς τα έξω στην ψυχοθεραπεία σου, να το συζητήσεις, να το επεξεργαστείς, να σκεφτείς ότι υπάρχουμε κι εμείς που κάναμε και δεύτερη φορά επισκληρίδιο (και είναι πολύ λιγότερο φοβιστική από την πρώτη, απλώς επειδή ξέρεις τι να περιμένεις) και να εμπιστευτείς αυτό που σου λέει η ιατρική ομάδα που θα διαλέξεις. Και που θα της πεις “σιγά σιγά παιδιά επειδή έχω φόβο από περασμένο περιστατικό”.
Τα φιλιά μου, μια μεγάλη αγκαλιά και όση δύναμη χρειάζεσαι για να φροντίσεις τον εαυτό σου -και ψυχολογικά και ορθοπεδικά. Όλα καλά θα πάνε!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θα διαφωνίσω και εγώ ότι αυτό το περιστατικό (τουλάχιστον όπως περιγράφηκε) είναι περιγεννητική βία. Είναι ένα επείγον ιατρικό περιστατικό που χρειάζεται ΑΜΕΣΟΤΑΤΗ αντίδραση από το προσωπικό (όπως και πολλά άλλα άσχετα με τη γέννα). Φυσικά και μπορεί να είναι τραυματικό, αλλά δεν είναι βία από τον νοσηλευτικό προσωπικό.
Κατα τ’άλλα πιστεύω ότι εφόσον έχεις βοήθεια ψυχολόγου κ αν μιλήσεις κ με τους γιατρούς σου πριν την εγχείρηση όπως λέει η Ρένα, όλα θα πάνε καλά 😊
Δεν έπαθα αυτο που έπαθες εσύ στην γέννα αλλά είχα μια τραυματική γέννα. Επαθα προεκλαμψία και παρολίγο εκλαμψία η οποία μου προκάλεσε ακατάσχετη αιμορραγία αμέσως μετά την γέννα που παραλίγο να μου στοιχίσει την ζωή. Θα μπροούσε να μου γίνει μια τραυματική εμπειρία αλλά επειδή είχα ενημερωθεί πριν τη γέννα για το τι μπορεί να παέι στραβά δεν έγινε, σαν άνθρωπος είμαι αρκετά λογική κι αυτό βοήθησε. Σε μια γέννα ξέρεις οτι μπορεί να γίνει κάτι και να γεννήσεις πρόωρα ή να σου κάνουν καισαρική. Γι αυτό και διαφωνώ με την Ρενα στο κομμάτι τις περιγεννητικής βίας. Η έκτακτη καισαρική… Διαβάστε περισσότερα »
Αν είναι η επισκληρίδιος, η αίσθηση ότι σε ανοίγουν ενώ είσαι ξύπνια και η παράλυση των κάτω άκρων, που σε φρικάρει, συζήτησε με τη/ο γιατρό σου τις δυνατότητες για άλλη μορφή αναισθησίας.
Εχω μετατραυματικό στρες από πολλαπλές επεμβάσεις, κάποιες ενώ με κατέβαζαν στην εντατική χωρίς να έχω καν το χρόνο να επεξεργαστώ τι γίνεται και χωρίς να υπάρχει χρόνος να μου το εξηγησει και κανενας γιατί προσπαθούσαν να σώσουν τη ζωή μου. Δεν το έχω ξεπεράσει παρά τον ψυχίατρο, ο οποίος λέει ότι θέλει χρόνο. Λόγω οικογενειακού ιστορικού χρειαστηκα κολονοσκόπηση που γίνεται με μέθη. Τους είπα δεν αντέχω και ζήτησα γενική αναισθησία και δέχτηκαν και δεν είχα άλλο νέο τραύμα. Η μέθη και το να καταλαβαίνεις τι γίνεται δεν είναι για άλλους, έχω γνωστή που ζήτησε αναισθησία και για επεμβαση αφαιρεσης φρονιμιτη.… Διαβάστε περισσότερα »
Έχει περάσει καιρός αλλα.θα σχολιάσω γιατι ειναι από τις λίγες φορές που όντας εκ των έσω διαφωνώ με τη ρενα….. Αυτί δεν είναι περιγεννητιξη βία είναι επείγουσα και άμεση αντιμετώπιση περιστατικό όπου το παιδι η η μαμά μπορεί κάθε λεπτό να πεθάνουν….είναι περιστατικό ππυ απαιτεί εσες συντονισμενες προσπάθειες από όλο το προσωπικό και μονο κάποιος που ειναι μέσα μπορεί να ξέρει το ζορι που τραβάνε… Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορα που όντας νέα στο χειρουργειο έφεραν επείγον περιστατικό σε εφημερία…. Ήταν ένας 60χρονος με πνιγμονη…κοινώς ένα κοματι μήλο του έκατσε στο λαιμό εμποδίζοντας την αναπνοή του…..ας το παρω… Διαβάστε περισσότερα »