Η Ρένα απαντά: Η σχέση χαλάει αφ’εαυτού της ή με τις παρεμβάσεις άλλων;

Οι παρεμβάσεις των τρίτων έχουν την δύναμη να χαλάσουν και να διαλύσουν μια σχέση που δεν είχε προβλήματα;

______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπημένη μου Ρένα γειά σου! Χαιρετώ και την όμορφη παρέα! Θα ήθελα σας παρακαλώ τη γνώμη σας!

Πιστεύετε ότι μία σχέση μπορεί να χαλάσει εξαιτίας τρίτου προσώπου; Είτε αυτό είναι συγγενικό (πχ. η γνωστή “κακιά πεθερά” ή άλλοι συγγενείς που ανακατεύονται) ή ερωτικό ενδιαφέρον (εραστής ή ερωμένη); Ή φταίει το ζευγάρι που δεν είχε αρκετά δυνατή σχέση ώστε να μην επηρεαστεί και άφησε “χώρο” στο τρίτο πρόσωπο;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Έχω μία ερώτηση

_______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

ΠΙθανότατα η ερώτηση έχει συγκεκριμένα πρόσωπα στον μυαλό, χωρίς να τα κατονομάζει, από την πραγματική ζωή, είναι όμως γενικότερου κοινωνιολογικού και ψυχολογικού ενδιαφέροντος για το αναγνωστικό κοινό. Κι αυτό επειδή αντανακλά τις γενικότερες αντιλήψεις που προβάλλουμε επάνω στις σχέσεις.

Έχουμε διδαχτεί ότι το ζευγάρι είναι μια παντοδύναμη ομάδα, η οποία με την δύναμη “της  πραγματικής αγάπης” ξεπερνά κάθε εμπόδιο. Η ρομαντικοποίηση αυτής της αντίληψης βασίζεται στο ότι τα τελευταία 70 χρόνια περίπου προβάλλουμε πάνω στον εξιδανικευμένο σύντροφο ζωής μας όλες τις λειτουργίες, απαιτώντας να λειτουργεί περίπου σαν ελβετικός σουγιάς. Εραστής, σύντροφος, συγκάτοικος, προστατευτική δύναμη γονικής υφής προς εμάς, ισότιμος κι υπεύθυνος γονιός του παιδιού μας, οικονομικός σύμβουλος και συνέταιρος, φροντιστής και διασκεδαστής μας, ψυχολόγος μας, πολιτιστικός αρωγός και ζωηρός συζητητής… Προφανώς ένα άτομο είναι αδύνατο να τα κάνει όλα αυτά και να τα κάνει κι όλα πετυχημένα! Απλά δεν γίνεται.

Η απαίτηση αυτή έχει προέρθει από την αναζήτηση της αυτοπραγμάτωσης στο πλαίσιο των αποκλειστικών μονογαμικών σχέσεων όταν μεταπολεμικά στον ανεπτυγμένο κόσμο οι βασικές ανάγκες της πυραμίδας του Μaslowe καλύφθηκαν κι οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι να αναζητήσουν λεπτότερες έννοιες. Επομένως το γκρέμισμά της απαιτεί αναθεώρηση όλου του μεταπολεμικού μοντέλου κι αυτό είναι δύσκολο κι αντιστεκόμαστε.

Ταυτόχρονα διδασκόμαστε ότι “κανένας δεν θα σε αγαπήσει όπως οι γονείς σου”. Η ατάκα αυτή, που λέγεται πολύ κι είναι λάθος που λέγεται, επειδή ακρωτηριάζει την αγαπητικότητα των ατόμων και την πίστη στον εαυτό τους να αγαπηθούν, δημιουργεί δομικό πρόβλημα. Κάνει τα άτομα να προτεραιοποιούν την πατρική οικογένεια και να μην μπορούν αντίστοιχα να αφοσιωθούν στο σύντροφο και να περάσουν στο επόμενο στάδιο ζωής. Μένουν έτσι για πάντα παιδιά. Μέχρι να πεθάνουν οι γονείς.

Η παρέμβαση συγγενών με κομβικό ρόλο θα έλεγα είναι κατά πολύ ισχυρότερη από την ύπαρξη εραστή/ερωμένης (το τρίτο πρόσωπο) και για άλλο λόγο. Η σαρκική επαφή εκτονώνει την ανάγκη κατίσχυσης επί του παρτνέρ και το τρίτο πρόσωπο αυτοπαραμυθιάζεται ότι υπερέχει στα συναισθήματα (ή την ερωτική ισχύ) ως προς το επίσημο πρόσωπο.  Κάτι που δεν πραγματώνεται σε σχέσεις συγγενικές, όπου η επιθυμία κατίσχυσης είναι που δημιουργεί τη σύγκρουση εξ αρχής. Με απλά λόγια η πεθερά που επεμβαίνει, επεμβαίνει για να περάσει το (όποιο) δικό της και να επιβεβαιώσει ότι η δική της σχέση με το παιδί της είναι ισχυρότερη από εκείνη του ζευγαριού μεταξύ τους. Άλλωστε αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή νιώθει κενό εξουσίας στην υπόλοιπη ζωή της. Είναι χαρακτηριστικό ματαιωμένων γυναικών κι απορρέει από την πατριαρχική μικροθεώρηση του περιορισμένου ορίζοντα όπου οι γυναίκες δεν διαφεντεύουν μεγάλες εταιρείες ή κράτη αλλά τις οικογένειές τους μόνο. Όταν λοιπόν το παιδί, ο γιός εν προκειμένω ,απομακρύνεται και κάνει τα πάντα που έκανε με τη γυναίκα του, συν σεξ από πάνω, που δεν έκανε ποτέ με τη μάνα του, ε, η μάνα αυτή τρελαίνεται. Χάνει τον κόσμο της, την ταυτότητά της. Αν δεν είναι η φροντίστρια και δερβάναγας του τάδε, ποιά είναι τέλος πάντων;

Φυσικά οι άντρες δεν είναι άμοιροι ευθυνών, είτε στη θέση του παιδιού αυτής της μάνας, είτε ως συγγενείς που επιβάλλονται κι επεμβαίνουν στα του ζευγαριού. Αντιθέτως, φταίνε.

Με τέτοιο πόλεμο ελέγχου και μάχες εξουσίας πάντως δεν είναι να απορεί κανείς που κάποιες σχέσεις διαλύονται ή φθείρονται σε τρομακτικό βαθμό και φυτοζωούν. Οι παρεμβάσεις αυτές έχουν όμως δύναμη να προκαλούν φθορά, κυρίως επειδή ως άτομα δεν έχουμε καθόλου διδαχθεί να βάζουμε όρια στις σχέσεις μας. Ιδιαίτερα στην πατρική μας οικογένεια. Κι αυτό είναι που κυρίως ανοίγει την χαραμάδα στις παρεμβάσεις. Γι’αυτό λέμε εδώ στην σελίδα μας ότι όταν μαλώνουν ζευγάρια με πεθερικά δεν φταίνε τα πεθερικά, ο σύντροφος φταίει που δεν έχει μάθει να βάζει όρια στους γονείς του ώστε να προστατεύει το ζευγάρι. Η εκπαίδευση ορίων κι η επικοινωνία τους είναι κάτι που επείγει και θα έπρεπε να διδάσκεται στο σχολείο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News