Πιστεύετε όλοι στις σχέσεις τους συμβιβάζονται και κάθονται γιατί δεν βρίσκουν κάτι καλύτερο;
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σε όλες και σε όλους
Έχω μια απορία και ψάχνω απαντήσεις. Πιστεύετε όλοι στις σχέσεις τους συμβιβάζονται και κάθονται γιατί δεν βρίσκουν κάτι καλύτερο; Έχω αλλάξει κάμποσες παρέες σε όλη μου τη ζωή και είναι πολύ λίγες οι σχέσεις που είπα “ναι να μια ισορροπημένη και υγιής σχέση, θα ήθελα κάτι τέτοιο.” Συνεχώς ακούω όμως άτομα και των δύο φύλων να παραπονιούνται για τη σχέση τους χωρίς να χωρίζουν ή να ψάχνουν κάτι άλλο. Περισσότερο ακούω για γυναίκες να υπομένουν διάφορα και να μη φεύγουν ευκολα από τους χειρότερους βλακες. Προφανώς δεν μιλάω για απλά θέματα “εγώ θέλω διακοπές σε νησί κι αυτός σε βουνό” αλλά πολύ πιο σημαντικά. Βλέπω ζευγαρακια στο ινσταγκραμ που μοιάζουν ιδανικά και μετά μαθαίνω από τρίτους ότι μέχρι και ξύλο μπορεί να έχει πέσει δηλαδή ή άλλες πολύ κακες συμπεριφορές και μου φεύγει το κεφάλι… Αυτά που βλέπω με έχουν κάνει να αναρωτιέμαι αν θα βρω ποτέ κάτι υγιές ή θα πρέπει κι εγώ να ανέχομαι τα πάντα, ενώ δεν συμφωνώ, για να είμαι σε σχέση. Εσείς τι πιστεύετε;; Είναι αυτή η πλειοψηφία;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Γιάννα
___________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Η εικόνα στα μέσα κοινωκικής δικτύωσης είναι μια βιτρίνα που καθένας την διαμορφώνει όπως θεωρεί πιο εξωραισμένη. Μάλιστα πιστεύω ότι όσο πιο πολλή “αγάπη και λουλούδια” δείχνουν στο προφίλ, τόσο πιο δυστυχισμένοι είναι. Γιατί; Επειδή το κάνουν πρωτίστως για να το πιστέψουν οι ίδιοι. Να το δουν για να νιώσουν ότι υφίστανται και καλές στιγμές, να πάρουν κουράγιο, να μην νιώσουν ότι είναι απάλευτο. Εκείνοι που το ζουν καλά και δυνατά δεν έχουν ανάγκη να το τεκμηριώσουν. Δε χρειάζονται ψυχολογική ενίσχυση.
Τα παράπονα για τη σχέση στον φιλικό περίγυρο είναι άλλο. Η γκρινίτσα, όταν δεν αφορά σε θέματα πολύ σοβαρά (κακοποίηση, ασθένειες, εθισμούς) ή ουσίας (επικοινωνία, αρχές) γίνεται όχι επειδή υπάρχει πραγματικά επιθυμία χωρισμού, αλλά ως βαλβίδα αποσυμπίεσης. Αφού τα βγάλουν από μέσα τους επιστρέφουν στην σχέση ξαλαφρωμένοι και ξαλαφρωμένες. Παίρνουν έτσι κουράγιο και δύναμη να συνεχίσουν. Κι αλίμονο στο φίλο ή τη φίλη που παρασυρόμενοι από τις εξομολογήσεις κατηγορούν το/τη σύντροφο! Κινδυνεύουν με απομάκρυνση κι “εξορία”, απλούστατα γιατί έτσι καταχωρούνται νοητικά ως υπενθύμιση της ατέλειας της σχέσης και των παραπόνων που έγιναν. Γι’αυτό άλλωστε σας τους υπερασπίζονται αφού πρώτα γκρινιάξουν καλά καλά.
Ωστόσο δε χρειάζεται να κάνει κάποια συνεχεία υποχωρήσεις για να έχει σχέση, αυτή είναι συνταγή για δυστυχία και για αυτοοικτιρμό κατόπιν. Σε θέματα αρχών και ουσιαστικής επικοινωνίας δεν μπορούν να γίνονται συμβιβασμοί, είναι δομικά λάθος. Επειδή όμως είμαστε ατελείς και μέσα στις σχέσεις αναπτυσσόμαστε ώστε να γίνουμε καλύτεροι, αυτό απαιτεί κάποια δουλειά, κάποια διάθεση διαπραγμάτευσης. Σημαίνει προτεραιοποίηση, δάμασμα του εγωισμού, ανάπτυξη της ικανότητας να ακούμε τον άλλο και τις ανάγκες του. Αυτός που δε δέχεται μύγα στο σπαθί του αναγκαστικά δεν θα έχει εύκολα σχέση. Η σχέση απαιτεί να ξέρουμε πρώτα απ’όλα τον εαυτό μας: τι μπορούμε και τι δε μπορούμε να δεχτούμε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Υπάρχει και ο υγιής συμβιβασμός όπου τα μέρη συνεργάζονται και προτάσούν το εμείς αντί του εγώ για να συμβιώσουν.
Αν ομως χάνουμε τον εαυτό μας σταδιακά και βλέπουμε οτι οι προτεραιότητες και οι αξίες ειναι διαφορετικές,δεν υπαρχει κοινός τόπος, υπάρχει πρόβλημα.
Αφήστε τα ζευγαράκια να κάνουν την δουλειά τους,μην επηρεάζεστε από θλιβερές ζωές,αναζητήστε συντρόφους στην καθημερινότητα σας.
Όλες οι σχέσεις που είχα (επειδή δε θα το πει κλασσικά κανένας άλλος ειδικά εδώ μέσα , συγγνώμη αλλά έτσι είναι ,οπότε ας ξεφτιλιστω εγώ άλλη μια φορά χαχα), άντεξαν πάνω από 6μηνο/1χρονο μέσο όρο επειδή παρόλο που είμαι αντιδραστική και υπήρχαν ομηρικοί καβγάδες ,τους δεχόμουν πίσω και με δεχόταν και αυτοί , κοινώς;κάναμε τον μλκα και οι δύο πλευρές επειδή είμασταν καψούρια ,θα πω “αγαπούσαμε” αλλά από τις μεγάλες σχέσεις μου οι 2 με αγάπησαν ,ο ένας είχε αισθήματα αλλά δε νιώθω να με ερωτεύτηκε παρόλο που είπε ναι ,ο άλλος ήταν ένας κακοποιητικος που επειδή πριν ήμουν χρόνια… Διαβάστε περισσότερα »
Προβληματίζομαι κι εγώ πολύ συχνά τελευταία με το ίδιο ακριβώς ερώτημα και γενικά πώς στο καλό κάνουν σχέσεις οι άνθρωποι ; Κάπου στα 20κατι, ήταν ένα ζευγάρι λίγο πανω από τα πρώτα αντα τους τότε, τους οποίους θαύμαζα πολύ, τους έβρισκα πολύ ταιριαστους και γενικά μου έβγαζαν αυτό που λέμε “ρε τι ωραίοιιι !”. Χρόνια μετά, χώρισαν. Από ό,τι έμαθα έπαιξε κέρατο, δε θυμάμαι ποιος. Κάνοντας μια πολύ πρόχειρη σκέψη με ανθρώπους του περιβάλλοντός μου τώρα και για τους οποίους είμαι σε θέση να ξέρω κάτι παραπάνω για αυτούς κ το συμβαίνει στις σχέσεις τους, θα πω ότι δε ζηλεύω… Διαβάστε περισσότερα »
αναρωτιεμαι βεβαια, ποια είναι η αναγκη να εισβαλλουμε στις σχεσεις των αλλων, να ρωταμε, να μαθαινουμε, να κρίνουμε. “Συμβιβαστηκαν”, “υποχωρησαν”, “απετυχαν”.. και ποιος το λεει αυτό? είναι υποθετω ο τρόπος μας να νοηματοδοτουμε τις δικες μας επιλογες. να χαραζουμε τα όρια του τι θεωρουμε εμείς ‘αξιοπρεπεια’. Οι σχεσεις είναι από τα πεδια εκείνα που δεν υπαρχει αντικειμενικο μέτρο επιτυχιας. δεν υπάρχει ‘σωστο’ αποτέλεσμα που να επιβεβαιωνεται εξωτερικά. Ακόμα και σε περιπτωση απιστιας, πώς είμαστε τόσο σιγουροι ότι ο απατημενος συμβιβαστηκε ή δεν είναι ευτυχισμενος? το ‘εγω δε θα το δεχόμουν ποτέ’, αφενός δεν είναι μετρο, αφετερου δεν είναι καν πραξη… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχω καμία ανάγκη “να εισβάλλω στις σχέσεις των άλλων”. Μιλάω για πρόσωπα με τα οποία μοιραζόμαστε σκέψεις και αγωνίες, αμφότεροι. Δεν κάνω κουτσομπολιό.
Ναι, για εμένα κάποια πράγματα θα ήταν συμβιβασμός, αποτυχία, καταπίεση, όπως θες πες το. Για άλλους, μπορεί να είναι και ευτυχία, γαλήνη κλπ.
Το λέω ξεκάθαρα, “στο τέλος της ημέρας, το θέμα είναι τι αντέχει κανείς”.
(όχι κρισσυ, σόρυ, δε το ειπα για σενα προσωπικα, εξαλλου είναι κατι που το κανουμε όλοι λιγο πολύ. είπα μια σκεψη με αφορμη)
Πάντως, εξ ορισμού, η σύναψη σχέσης προϋποθέτει συμβιβασμό. Αποποιούμαστε “ελευθερίες” και εκχωρούμε στον άλλον δικαιώματα. Το ζήτημα δεν είναι αν συμβιβαζόμαστε, δεν γίνεται να συνυπάρχουμε με άλλους χωρίς συμβιβασμούς, το ζήτημα έχει είναι στην αμοιβαιότητα, αλλα πρωτίστως στο αν το στάτους που προέκυψε μετά τον συμβιβασμό είναι καλύτερο από το ..άντε ( το πώς ζούσαμε πριν τη σχέση). Συνεπώς το ερώτημα δεν μπορεί να είναι γενικό, αλλά μόνο συγκεκριμένο και ανά περίπτωση. Στην απάντηση της ερώτησης περιγράφηκε πολύ καλά η αξία των “γυναικοπαρεών” (και κατ’ αναλογία των ανδροπαρεών). Και τέθηκε και το πώς πρέπει (έχει νόημα) να αντιλαμβανόμαστε τις εξομολογήσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Να σου πω κάτι ούσα σε γάμο άνω των 10 ετών και με τον ίδιο άνθρωπο άνω των 20; καμία σημασία δεν έχει τί κάνουν οι άλλοι στις σχέσεις και στους γάμους τους. Σημασία έχει εσύ και ο άνθρωπος σου, οι ατομικές επιθυμίες και πώς αυτές αναπνέουν στην κοινή ζωή. Η γκρίνια για τον άλλο σε καλούς φίλους, ένα νορμάλ καβγαδάκι, μια έντονη συζήτηση είναι μέσα στο πρόγραμμα. Η δημοσιότητα του έρωτα είτε μέσα στα σόσιακ είτε λόγια και πράξεις αγάπης μόνο μπροστά σε τρίτους δεν είναι καλά σημάδια, πάντα με εξαιρέσεις, έτσι; Και έπειτα τί θα πει επιτυχημένος γάμος… Διαβάστε περισσότερα »
Η σχέση, ο γάμος, η συμβίωση είναι κατά μεγάλο ποσοστό συνεργασία και όχι μόνο έρωτας αγάπες και λουλούδια. Φυσικά και θα υπάρχουν παράπονα και διαφωνίες. Γνωρίζω αρκετά καλά ζευγαρια με παιδιά και χωρίς που περνάνε γαμάτα και φαίνεται επεηδή βγαίνουν, πάνε ταξίδια, χαμιγελάνε. Μερικοί άνθρωποι επίσης είναι απλά γκρινιάρηδες. Γιατί να ασχολούμαστε με τις σχέσεις των άλλων ανθρώπων δεν καταλαβαίνω. Και όχι δεν είναι όλες οι σχέσεις χάλια
Στην πραγματικότητα σημασία δεν έχει τι λένε ή ανεβάζουν στα σόσιαλ. Σημασία έχει το πίσω κείμενο. Το ζευγάρι που είναι χαρούμενο που είναι μαζί το καταλαβαίνεις ανεξάρτητα απο το τι θα σου πει. Και να γκρινιάξει λίγο για κάτι, καταλαβαίνεις πως είναι ξέσπασπα (ίσως απο κούραση κλπ) αλλά οτι είναι καλά. Ή το ζευγάρι που παριστάνει οτί είναι καλά ενω δεν είναι. Και αυτό το καταλαβαίνεις. Αρκεί να μη σταθείς στα λόγια μόνο και στην πρώτη εικόνα (στα σοσιαλ αναγκαστικά μόνο στην πρώτη εικόνα μπορείς να σταθείς). Όλοι πάντως έχουμε δικαίωμα να γκρινιάξουμε για κάτι στους φίλους μας χωρίς απαραίτητα… Διαβάστε περισσότερα »
Να αυτό δεν το καταλαβαίνω… Όσο έπεφτα από την μία (ερωτική) αποτυχία στην άλλη (και από τον έναν μαλάκα στον άλλον) για πάρα πολλά χρόνια, το μόνο που με κράταγε και δεν απελπιζόμουν ήταν ότι έβλεπα ευτυχισμένα ζευγάρια και σωστούς άντρες γύρω μου και σκεφτόμουν ότι υπάρχει ελπίδα. Και έξω δεν έπεσα. Το να σκεφτόμαστε ότι όλοι είναι κακοί δεν είναι απλά συνταγή αλλά μονόδρομος για αποτυχία. Όταν κάποια θεωρεί ότι “όλοι έτσι είναι” ή θα μείνει μόνη της ή θα βολευτεί με τα σκατά αφού δεν θα έχει βλέψεις για κάτι καλύτερο.
Εγω πήγα να πέσω σε αυτή τη παγίδα. Το πλησίασα δηλαδή. Με επιασα να κάνω κακες σκέψεις όταν εβλεπα ζευγάρια να είναι καλά ή να χαίρομαι (χαιρεκακία θα την έλεγα) όταν μάθαινα για ένα ζευγάρι οτι χώρισε. Όταν το κατάλαβα ντράπηκα πάρα πολύ, κατάλαβα απο πήγαζε αυτό και είπα στοπ, πρέπει να το πάρω αλλιώς.
Όλοι το ίδιο (πρέπει να) κάνουμε!
Απλώς θέλει προσπάθεια να φύγουμε από την παγίδα με την οποία αναγκαστικά φλερτάρουμε όταν είμαστε σε περίοδο αδυναμίας και σκεφτόμαστε “αφού οι άλλοι δίπλα μου κάνουν σχέσεις με αξιόλογους ανθρώπους και εγώ όχι, μήπως φταίω εγώ, κάτι κάνω λάθος;; – μήπως είμαι λάθος;; (- εδώ κλείνει η φάκα της παγίδας-)”
Θέλει σθένος να παραμείνουμε στο λογικό.
Δεν φταίμε πάντα και για όλα όσα δύσκολα μας συμβαίνουν.
Αλλά για την ποπ κουλτούρα φταίμε (λογικό πώς αλλιώς θα γίνουμε ..ιδεώδεις καταναλωτές – ιδεών, προϊόντων κλπ κλπ).
Εγώ σε αυτή ακριβώς την παγίδα είχα πέσει. Να ψάχνω που φταίω εγώ. Βλέπεις το να φταίω εγώ συνεπαγόταν ότι ήταν υπό τον έλεγχό μου, κάτι που μου το έκανε πολύ πιο εύκολα διαχειρίσιμο από το να είμαι στο έλεος παραγόντων που δεν εξαρτιόνταν απόλυτα από εμένα. Όμως δυστυχώς (για εμένα τουλάχιστον που δυσκολεύομαι να διαχειριστώ την μερική απώλεια ελέγχου), όλα στην ζωή ένας συνδυασμός είναι θέλησης, ικανότητας και το πιο βασικό ΤΥΧΗΣ!
Επιτέλους, μιλάει και κάποιος για την τύχη !!
Αρκεί βέβαια να μην αρχίσουμε να τα ρίχνουμε όλα στην τύχη, γιατί και αυτό παγίδα είναι. Όπως είπα και παραπάνω, ένας συνδυασμός είναι όλα, και το που τελειώνει το ένα και ξεκινάει το άλλο, προσωπικά θαυμάζω τους ανθρώπους που μπορούν να το διακρίνουν.
Συμφωνώ με Ρένα. Πολλοί προσπαθούν να δείχνουν επιτυχημένοι και ευτυχισμένοι στις φωτογραφίες για λόγους κοινωνικού status, απλά δε θέλουν να μάθουν οι απέξω την αλήθεια για να μην τους θεωρήσουν κακομοίρηδες. Σίγουρα πάντως είναι άλλο πράγμα το να πέφτει ξύλο και άλλο το να έχεις κάποια παράπονα του στυλ δεν είναι ομιλητικός, δε μου δίνει όση σημασία θα ήθελα κλπ. Το δεύτερο συμβαίνει σίγουρα σε όλες τις σχέσεις, όχι απλά δεν υπάρχει τέλειος σύντροφος αλλά δεν υπάρχει καν άνθρωπος που να μη μας πρήζει και να μη μας εκνευρίζει κάθε τρεις και μία. Το θέμα είναι αν είναι το παράπονο… Διαβάστε περισσότερα »
Έχει δίκιο η Ρένα σε ό,τι λέει.Ιδιαίτερα εκεί που λέει αλίμονο στον φίλο που θα τολμήσει να κατηγορήσει την σχέση αυτού που συνεχώς γκρινιάζει γι’ αυτήν, πόσο αλήθεια! Γενικώς, ως όντα, βλέπουμε τις σχέσεις μας ως καθρέφτες μας, είναι προσβολή πρώτα σε εμάς και τις επιλογές μας η προσβολή προς τον σύντροφο μας. Κατά τα λοιπά, εννοείται ότι γίνονται συμβιβασμοί, ιδιαίτερα από μια ηλικία και μετά. Πρώτον επειδή κάποια στιγμή το ρολόι αρχίζει να μετράει αντίστροφα και πρέπει να παρθούν αποφάσεις οικογένειας και τεκνοποίησης και δεύτερον επειδή όσο μεγαλώνεις απομυθοποιείς, καταλαβαίνεις ότι ιδανική σχέση δεν υπάρχει, για κανέναν μας. Τώρα,… Διαβάστε περισσότερα »
Ως επι το πλείστον πάντα κοίταζα πώς να περνάω εγώ καλά στη σχέση μου και δεν με αφορούσε τι κάνει ο καθένας με την δικιά του. Δεν θα αναφερθώ σε κακοποιητικες σχέσεις γιατί δεν έχω τις κατάλληλες γνώσεις, αλλά παράπονα μπορούμε να κάνουμε όλοι κάποια στιγμή χωρίς να θέλουμε πραγματικά να χωρίσουμε.
Δεν ξέρω εάν αυτή είναι η πλειοψηφία, πάντως αν δεν ψαχτείς δεν θα βρεις αυτό που θέλεις.