Η νονά και τα ζητήματα ελέγχου της ή κάτι παραπάνω;
_________________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ampoπαρέα,
θέλω τη βοήθειά σας στο εξής: πριν από 3 περίπου χρόνια έκανα κουμπαριό βαφτίζοντας μία υπέροχη μικρούλα! Εγώ αυτοπροτάθηκα και χάρηκα πολύ για την εμπιστοσύνη και την τιμή που μου έκαναν. Ήξερα τη μαμά, είχαμε χαθεί στο παρελθόν (η αλήθεια είναι ότι εγώ κάπως το έκανα διότι δε μου άρεσαν κάποιες αντιδράσεις της, τις οποίες τις βρίσκω τώρα μπροστά μου), ξαναβρεθήκαμε πιο ώριμες και έτσι προχώρησε η σχέση.
Το θέμα μου είναι ότι μου κάνει υποδείξεις, μου δίνει οδηγίες ως προς τη μικρή και ως προς τον άντρα της, π.χ. μου κάνει νόημα να του πω χρόνια πολλά, να του στείλω ευχές, να χαμηλώσω το κινητό γιατί το μωρό κοιμάται, να μαζέψω τα πόδια μου μήπως σκουντουφλίσει η μικρή, με τα χέρια της μου υποδεικνύει να πάω να παίξω με τη μικρή που κάθεται στο χαλί, να τους επισκεφτώ δέκα λεπτά αργότερα γιατί η μικρή κοιμάται και πολλά άλλα. Και κανά δυο επιθέσεις από το πουθενά, τύπου ‘πώς είσαι έτσι’.
Είναι πολύ αξιόλογος άνθρωπος και την εκτιμώ πολύ γιατί διαθέτει όμορφες ποιότητες, νιώθω κι εκείνη το ίδιο για μένα, αλλά τα έχω παίξει. Είμαι πολύ διακριτικός άνθρωπος και ξέρω από όρια. Αρχίζω να ψυχραίνομαι…. Τη νιώθω κι εκείνη ψυχρή τώρα τελευταία. Αρχίζω να μην ‘υπακούω’ στις εντολές της, είτε συνεχίζοντας να συζητάω κι ας μου κάνει νοήματα για τη μικρή, είτε απαντώντας ‘ρε συ έχω ξεκινήσει δεν μπορώ να έρθω αργότερα’.
Καταλαβαίνω ότι είναι ανάγκη ελέγχου και θέμα εμπιστοσύνης δικό της, το ανέφερε κάποια στιγμή για άλλο θέμα. Πώς να της το συζητήσω? Είμαι μία και είναι δύο / σφηκοφωλιά.
Ευχαριστώ για το χρόνο που μου διαθέσατε!
ΑΠΟ ΤΟΝ – Προβληματισμένη νονά
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Προβληματισμένη νονά, ξεπροβληματίσου.
Κάποια από τα θέματα η κουμπάρα σου στα θέτει ακριβώς επειδή αποτελούν άμεσο πρακτικό ζήτημα: ” να χαμηλώσω το κινητό γιατί το μωρό κοιμάται, να μαζέψω τα πόδια μου μήπως σκουντουφλίσει η μικρή, με τα χέρια της μου υποδεικνύει να πάω να παίξω με τη μικρή που κάθεται στο χαλί, να τους επισκεφτώ δέκα λεπτά αργότερα γιατί η μικρή κοιμάται”.
Όλα αυτά είναι ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ηρεμία ή την ασφάλεια, μικρής και μάνας ταυτόχρονα (απορώ για τα πόδια, δεν είναι προφανές ότι θα σκουντουφλήσει; τα νήπια δεν έχουν απόλυτο έλεγχο των μελών τους, πάνε σαν ξεβιδωμένα). Αν το μωρό ξυπνήσει, σου φαίνεται μικρό το ζήτημα, ίσως επειδή δεν έχεις ξενυχτήσει με μωρά, αλλά για κείνη είναι τεράστιο, δεν κοιμούνται εύκολα κι η γκρίνια τους μετά είναι αφόρητη. Οι ώρες ύπνου ενός μωρού είναι οι ΜΟΝΕΣ ώρες που είσαι λίγο ξέγνοιαστη ως μάνα. Κι αυτό είναι λίγο ξέγνοιαστη, τελείως δεν θα είσαι ποτέ ξανά μέχρι να πεθάνεις άπαξ και γίνεις μάνα… Δεν την βρίσκω λοιπόν φάουλ σε αυτό. Αν έχεις ξεκινήσει κι είσαι στο δρόμο, δώστε ένα σήμα να σου ανοίξει χωρίς να χτυπήσεις το κουδούνι, ή τέλος πάντων πιες έναν καφέ κάπου μέχρι να σου πει ότι είναι ΟΚ. Το κάναμε κι εμείς με τους παππούδες, δεν τους κακοφάνηκε, κατάλαβαν.
Κάποια άλλα τώρα, ναι, έναν ελεγχούλη τον βγάζει η αλήθεια είναι: ας πούμε το να πεις χρόνια πολλά του άντρα της είναι μια υπόδειξη για καλή επικοινωνία, αλλά δεν είναι κι υποχρεωτικό και σε βάζει σε μια κάποια αμηχανία που δεν χρειάζεται -μπορεί να μην το νιώθεις! Ίσως έχει μια ιδεατή και κάπως κατασκευασμένη ιδέα για τις σχέσεις νονών-αναδεξιμιών, ποιός την ξέρει. Δεν θα την ψυχαναλύσεις για να κάθεσαι να σκας.
Οι επιθέσεις τύπου “πώς είσαι έτσι” όμως είναι κόκκινη γραμμή και να της το πεις έτσι ακριβώς. Δεν υπάρχει λόγος για κατά μέτωπον επίθεση για θέματα που σε αφορούν προσωπικά και δεν της πέφτει λόγος. Όπως θέλεις θα είσαι, εφόσον δεν παρεμβαίνει στην συμπεριφορά προς το παιδί και την ίδια. Εφόσον την εκτιμάς, να της το εκφράσεις έτσι καθαρά όπως μας το λες. Με ενοχλεί, με προσβάλλει, θεωρώ ότι δεν αξίζω τέτοια επίθεση. Κι άκου τι θα σου πει.
Δεν πολυκατάλαβα το “είμαι μία κι είναι δύο, σφηκοφωλιά”. Εννοείς με τον άντρα της, μάλλον, ε; Να του μιλάς με την ίδια ειλικρίνεια αλλά χωρίς περιττό θάρρος γιατί η σχέση είναι με κείνη πρωταρχικώς. Αν κάτι σε θίγει ως προσωπικότητα είναι βέβαια αποδεκτό να εκφράσεις δυσαρέσκεια. Αν είναι κάτι που αφορά ζητήματα ηρεμίας, ύπνου, παιχνιδιού του παιδιού, να μην πεις τίποτα καλύτερα. Εκείνοι έχουν την ευθύνη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν έχω καταλάβει τον λόγο της κόντρας.
Αρχικά,δεν πιστεύω πως σχέσεις που δεν λειτούργησαν στο παρελθόν μπορούν στο μέλλον.
Μόνη είπες πως χαλάστηκες από συμπεριφορές παλιά,τι περίμενες να αλλάξει
Τώρα δεν βλέπω σε ο τι κάνει με την μικρή να είναι παράλογο.Ξερει τι την κρατάει ήρεμη και είναι χρέος σου να το σεβαστείς
Για τον ανδρα της και επιθέσεις τύπου πως είσαι έτσι κτλ,πρέπει να της βάλεις όρια
Υγ:εμένα δεν μου άρεσε και που έγινε αυτοπρόταση για νονά..
Εθιμοτυπικα, ας το πω έτσι, το “ζητάνε” το παιδί από τους γονείς για να το βαφτίσουν. Είναι κάτι συνηθισμένο δηλαδή. Κατά τα άλλα κι εγώ τα ίδια σκέφτηκα.
Γιατι ενω μπορείτε να ζειτε με 10 κανονες λιγοτερους διαλεγετε να ζειτε με 10 κανονες περισσοτερους?
Συμφωνώ με τη Ρένα, στα σημεία που ξεχώρισε. Μην ξεχνάς επίσης την κούραση που εχουν οι γονείς με μικρά παιδιά.
Δεν θα ξεχάσω που πήγα να δω παιδική φίλη πρώτη φορά από όταν γέννησε. Λόγο δουλειάς καθυστέρησα να φύγω από από σπιτι κ είπα μην πάω με άδεια χέρια, αλλά να της πάρω κ ένα γλυκό, από εξειδικευμένο ζαχαροπλάστειο. Έφτασα λοιπόν 30 λεπτά αργότερα, το ύφος που μου μίλησε ήταν το λιγότερο για σκουπίδια. Το θεώρησα τραγικό, λες κ οι ελεύθερες δεν έχουμε δική μας ζωή, αλλά πρέπει να γυριζουμε πίσω από τα ωράρια των νέων γονέων, αλλά δε βαριέσαι…
Δε δικαιολογειται η αγενεια σε καμια περιπτωση, σε αυτο ειμαι καθετη, αλλα τα ωραρια των νεων γονιων, δηλαδη των μωρων (γιατι οι γονεις “ειναι δεσμιοι τους”) ειναι πολυ συγκεκριμένα. Το μωρο εχει μια καθημερινη ρουτινα που ειναι κυριολεκτικα ταισμα, αλλαγμα πανας υπνος. Συνηθως ανα τριωρο. Και εξαρτάται πληρως απο τους γονεις του για να εκπληρωθουν αυτες οι αναγκες. Αυτα τα 30 λεπτα, για μενα τουλάχιστον, οταν ειχα το γιο μου μωρο και δη νεογεννητο ηταν κομβικης σημασιας. Βεβαια αυτος ηταν κι ο λογος που δε θα δεχομουν ποτε επισκεψεις με νεογεννητο μωρο (ειχαμε καραντινα οποτε το γλιτωσα).
Συμφωνω με την απαντηση. Θελω να πω μερικα ζητηματα απο αυτα που αναφερεις ειναι απλα κοινη λογικη. Αν ενα μωρο, ή ο οποιοδήποτε δηλαδή, κοιμάται, κι εισαι στο σπιτι του ειναι λογικο να μην κανεις φασαρια για να μην τον ξυπνήσεις, δε χρειαζεται να στο υποδειξει καποιος. Η αν εχεις ενα μωρο/νηπιο να τρεχει αναμεσα στα ποδια σου, προσεχεις εσυ γιατι αυτο δεν εχει ακομα αυτην την ικανότητα. (Γενικα τα παιδια ειναι σαν να εχουν death wish ωρες ωρες). Τωρα το να καθυστερήσεις 10′ αν το λεει τελευταία στιγμη,ειναι οντως ενοχλητικό, αλλα ακομα πιο ενοχλητικο ειναι ενα μικρο παιδι που… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ταιριάζετε και λίγο ανεύθυνα έγινε η απόφαση για την ανάδοχη κι από τις δύο σας γιατί το παιδί δε φταίει να χάσει τη νονά του. Μίλα της ανοιχτά για το πώς θα επαναδιαπραγματευτείτε τα όρια στη σχέση σας ούτως ώστε να γίνει η σχέση σας ανεκτή κι από τις δύο, για χάρη της μικρής.