Η Ρένα απαντά: Η προσωπική πρόσληψη δεν υπάρχει; Τα καταπίνουμε όλα αμάσητα;

Τεράστιο θέμα συζήτησης.

__________

Η ιστορία της Είναι Εύκολο Να Μην Αντιδράς όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Πολλές κοπέλες ρωτάνε για το αν η σχέση θα καταλήξει κάπου, γιατί όμως συνδέουν την σπουδαιότητα της σχέσης με το αν υπόσχεται ως κατάληξη τον γάμο; Οκ τους το έχουν μάθει στην οικογένεια, και η κοινωνία πιέζει πάρα πολύ. Όμως η προσωπική πρόσληψη δεν υπάρχει κάπου στην διαδρομή; Τα καταπίνουμε όλα αμάσητα;

Είναι θέμα ότι τα καταπίνουμε αμάσητα ή είναι θέμα και κινήτρου; Δηλ όταν το προσωπικό κίνητρο λέει γάμος τότε άνετα κρύβεται πίσω από το Η οικογένεια μαθαίνει να.., έτσι δεν είναι; Και τότε είναι πολύ ωραίο να παρουσιαστεί ως ότι τα καταπίνουμε αμάσητα.

Δεν ξέρω αν το λέω μπερδεμένα.. η ερώτησή μου είναι πού βρίσκεται η προσωπική γνώμη σε όλα αυτά που μας μαθαίνουν; και μήπως η αδυναμία του χαρακτήρα μεταφράζεται ως ‘η οικογένεια μου έμαθε να… και η κοινωνία με πιέζει να…’.

– από Είναι εύκολο να μην αντιδράς

__________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Το θέμα δεν είναι μαύρο-άσπρο. Δηλαδή δεν είναι ή υποκύπτεις στην πίεση και κάνεις αυτό που σου λένε σαν καλό σκυλάκι, ή είσαι αδέσμευτο πουλί και πας στο βουνό να κάνεις αντάρτικο. Σπανίως οι κοινωνίες κι οι άνθρωποι διαθέτουν τόσο κάθετους διαχωρισμούς. Ακόμα και το “ου φονεύσεις” δεν είναι τόσο κάθετο: σε περίπτωση πολέμου ή αν είναι να υπεραπιστείς τον εαυτό σου, δεν θα αναγκαστείς ενδεχομένως να σκοτώσεις;

Δεν νομίζω ότι οι περισσότερες κοπέλες, τουλάχιστον από το κοινό που μας στέλνει εδώ, αγωνιά αν θα παντρευτούν επιτέλους (!). Περισσότερο αγωνιούν αν θα κατορθώσουν να φορμάρουν την ερωτική επαφή που έχουν σε μια διάδραση που θα τους καλύπτει το συντροφικό, και -γιατί όχι- την δυνατότητα να κάνουν κάποια στιγμή παιδί.
Κακά τα ψέμματα, παρόλο που μια γυναίκα σήμερα μπορεί να κάνει παιδί με δότη σπέρματος, συνήθως θέλεις να έχεις μια εικόνα για το με ποιόν έκανες τα παιδιά σου. Κι ας μην είσαι παντρεμένη μαζί του.

Το διακύβευμα της απόκτησης παιδιών βαρύνει περισσότερο για τις γυναίκες λόγω συγκεκριμένων βιολογικών παραγόντων (κι ας μην είναι όπως μας τις παρουσιάζουν πάντοτε) κι είναι στον πυρήνα της κοινωνικής πίεσης προς αυτές. Τα διαβόητα “συνέδρια γονιμότητας” εκεί πάτησαν για να πανικοβάλλουν με εμπορικές σκοπιμότητες από πίσω -όμως ο ηθικός πανικός κάνει ζημιά και σε όσες δεν σκέπτονται την κρυοκατάψυξη ωαρίων.

Μια γυναίκα χωρίς το διακύβευμα της απόκτησης παιδιών, που έχει δηλαδή συνειδητά απορρίψει για τον εαυτό της αυτή την επιλογή, είναι πιο ελεύθερη να απορρίψει και τις κοινωνικές συμβάσεις για την δημιουργία σχέσης, γάμου, κι όλων αυτών που αναφέρεις.

Επιπλέον δεν αντιδρούν όλοι οι άνθρωποι το ίδιο, ούτε έχουν το ίδιο προνόμιο. Μια λευκή cis γυναίκα με εγγυημένο εισόδημα είναι σε πλεονεκτικότερη θέση να υπερασπιστεί τις επιλογές της από μια μαύρη trans γυναίκα στο κοινωνικό επίδομα -για να πιάσω δυο άκρα.

Οπότε το να κατηγορούμε τις υπόλοιπες για ατολμία είναι κάπως φάουλ. Όταν ένα φαινόμενο είναι συστημικό, κι ο φεμινισμός προσπαθεί να αναδείξει τις λειτουργικές δομές που διαιωνίζουν τις ποιότητες της ανισότητας των φύλων, το άτομο κι η βούλησή του δεν είναι παντοδύναμα. Η ψευδαίσθηση ελέγχου επί του περιβάλλοντός μας υποδεικνύει απειρία, νεότητα ή προνόμιο.
Είναι ενδιαφέρουσα η πολιτική διάσταση, καθώς υπάρχουν πολλοί φεμινισμοί, από πιο liberal αποχρώσεις σε πιο ριζοσπαστικοποιημένες αριστερές συνιστώσες. Κι η βαρύτητα των προσωπικών επιλογών είναι ανάλογα χρωματισμένη σε καθέναν τους. Όλοι οι φεμινισμοί όμως συμφωνούν ότι δεν έχουμε κατακτήσει την έμφυλη ισότητα.

Ως τότε ας μην καταδικάζουμε καμμία για τις συμπεριφορές της, ας προσπαθούμε να την βοηθάμε όταν κι όπως μπορούμε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News