Η Ρένα απαντά: Η οικογένεια του αδερφού μου αφήνει το σπίτι μας άνω κάτω!

Την τελευταία χρονιά όμως που το έκανα το μετάνιωσα οφείλω να ομολογήσω. Επειδή έχουμε χάσει τους γονείς μας με βλέπει σαν μαμά του και ας είναι μεγαλύτερος μου.

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα, τολμω να σου γράψω και να ζητήσω την συμβουλή σου σε ένα οικογενειακό θέμα που προέκυψε το οποίο σε κάποιους πιθανών να φανεί γελοίο. Ζω στη νότια Ευρώπη και ο αδελφός μου επίσης, αλλά σε άλλη χώρα. Επειδη έχει κάμποσα παιδάκια δεν το συμφέρει να ταξιδεύει αεροπορικώς και γενικά είναι πιο χίπης. Τα τελευταία χρόνια τον φιλοξενούσαμε πάντα στο δρόμο του για Ελλάδα τόσο στον πηγαιμό όσο και στο γυρισμό. Έμενε πάντα 1-2 ημέρες το πολύ και η αλήθεια είναι πως βολευόμαστε γιατί έχουμε μεγάλο σπίτι, αλλά για μένα ήταν πάντα πολύ κουραστικό διότι αυτοί το βλεπαν πάντα σαν διακοπές και δεν κουνούσαν καν το δαχτυλάκι τους.

Φέτος μου ανακοίνωσε πως στον γυρισμό σκοπεύουν να μείνουν 1 εβδομάδα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν θα είμαστε καν εδώ. Περιμένει λοιπόν πως θα του δώσω κλειδί, κάτι που έχει ξαναγίνει. Την τελευταία χρονιά όμως που το έκανα το μετάνιωσα οφείλω να ομολογήσω. Τα παιδιά μας τα μάθαμε από νωρίς να σέβονται τους χώρους που ζούμε, τρώμε μόνο στο τραπέζι, πλένουμε χέρια αμέσως, δεν χοροπηδάμε σε καναπέδες, συμμαζεύουμε τα παιχνίδια μας κτλπ. Επιπλέον, επειδή η δουλειά μου σχετίζεται με το χώρο της εσωτερικής αρχιτεκτονικής, όλα τα έπιπλα μας είναι πανάκριβα, κάτι που ο αδελφός μου κοροϊδεύει . Ο ίδιος του δεν δίνει αξία σε αυτά και ως εκ τούτου δεν είναι ιδιαίτερα προσεκτικος. Τα παιδιά μου δυσανασχέτισαν και μόνο στην ιδέα πως κάποιος θα είναι στα δωμάτια τους για μια εβδομάδα χωρίς αυτά να είναι παρόν.

Αυτο που με προβληματίζει είναι πως ο ίδιος του το θεωρεί δεδομένο πως μπορεί να μείνει όσο θέλει. Επειδή έχουμε χάσει τους γονείς μας με βλέπει σαν μαμά του και ας είναι μεγαλύτερος μου. Δεν ξέρω πως μπορώ να του το φέρω μαλακά πως δεν μπορούμε πλέον να τους φιλοξενούμε, εάν δεν είμαστε και εμείς εδώ. Περισυ βρήκα λεκέδες από φαγητά στους καναπέδες, πιάτα και διάφορα κουζινικά πεταμένα παντού από το μωρό τους, παμπερς χρησιμοποιημένα μέσα στα κουβαδάκια του μπάνιου που είχαν ξεμείνει από τον ερχομό τους όπου και πάλι δεν είμασταν εκεί. Και μόνο που το σκέφτομαι με ποιανει πανικός. Πως λοιπόν επικοινωνείς ένα τέτοιο ευαίσθητο θέμα στο θέμα σου;

ΑΠΟ ΤHΝ – Bad sister

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Έπρεπε από πέρσι να έχεις βγάλει φωτογραφίες όλα αυτά που μου περιγράφεις, αναλυτικά και με ημερομηνίες και να του τα στείλεις ρωτώντας τον «μπορείς να μου εξηγήσεις πώς κατέληξε το σπίτι έτσι;» Η δικαιολογία «ε μωρέ παιδιά είναι» είναι μεν ρεαλιστική, αλλά όχι σε ξένα σπίτια. Στο δικό τους ας κάνουν ό,τι θέλουν, εκείνοι τα μαζεύουν από πίσω τους, ας το κάνουν εφόσον θέλουν. Δεν νοείται όμως εσείς να είστε απίκο να καθαρίζετε, συμμαζεύετε κλπ.

Τώρα τι γίνεται που δεν έγινε νύξη πέρσι.

Θα του πεις, «σου έχω κλείσει σε ένα καταπληκτικό ‘rbnb στο τάδε σημείο που θα σας εξυπηρετήσει πάρα πολύ γιατί θα λείπουμε εμείς εκείνο το διάστημα (και θα και γίνουν κάτι μερεμέτια; -προαιρετικό)». Να είσαι προετοιμασμένη μήπως θελήσει να προτείνεις να συμβάλλεις οικονομικά (αν μπορείς) για να το πάρει πιο μαλακά, αν κι είναι άδικο, δεν είσαι υποχρεωμένη να τους συντηρείς. Αν δεν σε ενοχλεί να γίνεις δυσάρεστη μην συμβάλλεις οικονομικά καθόλου. Απλά ανακοίνωσέ το. Αν δεν σε ενοχλεί να μαλώσετε πες του «στην κατάσταση που το αφήσατε το σπίτι πέρσι, δυστυχώς δεν έχω την ενέργεια να το ξαναπεράσω, θα πρέπει να μείνετε αλλού». Τελευταίο εναλλακτικό σενάριο είναι να τον αφήσετε να μείνει, να τα κάνει όλα σταύλο πάλι, να φωτογραφήσεις τα πάντα γυρνώντας και να το χρησιμοποιήσεις πλέον ως τεκμήριο για να αρνηθείς οποιαδήποτε φιλοξενία στο μέλλον -για πάντα. Δεν θα μπορεί να ξαναμιλήσει, θα υπάρχουν τεκμήρια.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News