Η Ρένα απαντά: Η οικογένειά μου μου λέει πώς έγινα έτσι κι ότι κανένας δεν θα με θέλει!

Όταν το “θέλει” χρωματίζεται από τις προβολές του καθενός. Και πώς τους σταματάς;

___________

Η ιστορία της Άννας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Μπορούμε να κάνουμε κάτι ώστε να καταλάβουν οι άλλοι ότι δεν πρέπει να λένε κάποια πράγματα ;
Από πού να αρχίσω…

Είμαι 25 και έχω παραπάνω κιλά, ή έστω έτσι μου λένε όλοι οι υπόλοιποι.
Έχω περάσει διάφορα πραγματακια στην ζωή μου σχετικά με τα κιλά… από νευρική ανορεξία, βουλιμία και γενικότερα από μικρή είχα περίεργη σχέση με το φαγητό.
Το σίγουρο είναι ότι δεν ήμουν ποτέ χαρούμενη για το πώς είμαι.
Πάντα το επίκεντρο ήταν τα κιλά.
Μετά από πολλή προσωπική προσπάθεια και κόπο κατάφερα να νιώθω καλά με το σώμα μου και ας είμαι πολλά παραπάνω κιλά από ότι συνήθως
Με κοιτούσα στον καθρέφτη και έλεγα: Για πρώτη φορά, φτου σου κοπέλαρα μου. Είσαι ζουμερη. Σου πάει.
Και γενικότερα ένιωθα καλά.

Τότε βέβαια άρχισε ο πολεμος από την οικογένεια:
Πρεπει να χάσεις κιλά γιατί κανένας δεν θα σε θέλει
Και θα σε αφήσει
Και θα γίνεις μάνα αύριο μεθαύριο
Δεν προειε να εχεις κιλά από τώρα…
Και παχυνες
Πως έγινες έτσι, και πολλά άλλα τέτοια
Που με έκαναν να νιώθω ότι για πρώτη φορά που με δέχομαι εγώ για το πώς είμαι, δεν με δέχονται οι άλλοι.
Ποτέ να μην υπάρχει ησυχία ;
Γιατί πάντα να έχω κάποιον απέναντι μου; Είτε εμένα είτε τους άλλους. Για κάτι τόσο απλό
Αρχικά γιατί να έχει ο οποιοσδήποτε το δικαίωμα να σου κάνει όλο αυτό ; Επειδή είναι οικογένεια είναι οκει; Δεν νομίζω. Εσείς τι πιστεύετε;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Άννα

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Άννα, γειά σου. Με στενοχώρησε η επιστολή. Θα σου το πιάσω ανάποδα το νήμα των κιλών σου και της σχέσης που έχουν οι άλλοι μ’αυτά, που δεν είναι καθόλου απλό.

Κορίτσι μου, είχες πρόβλημα με το φαγητό και με τα κιλά σου, και με όλα αυτά που μου περιγράφεις, επειδή η οικογένειά σου έχει πρώτη διαταραγμένη σχέση με το φαγητό και τα κιλά. Δεν βλέπουν το φαγητό ως καύσιμο του οργανισμού, κοινωνική συγκέντρωση κι απόλαυση του ουρανίσκου, δηλαδή όπως είναι. Αντίθετα το βλέπουν ως μέτρο του ελέγχου που το άτομο ασκεί στην ζωή του και της πειθαρχίας του στις κοινωνικές απαιτήσεις.

Δεν είναι ν’απορεί κανείς πώς κατέληξες με διατροφικές διαταραχές και πώς τώρα σου ροκανίζουν την αυτοεκτίμηση. Επειδή ακριβώς έχουν τόσο προβληματική σχέση οι ίδιοι με το σώμα και την μορφή, προβάλλουν πάνω σου τις δικές τους συμπλεγματικές φοβίες κι ανασφάλειες. Πάσχουν από χοντροφοβία, σαν να απειλούνται προσωπικά.

Θεωρούν ότι το σώμα είναι το νόμισμα με το οποίο εξαγοράζεις μια καλή ζωή: σύντροφο, γάμο, παιδιά αργότερα… Κούνια πού τους κούναγε.

Μερικές φορές οι άνθρωποι πρέπει να δουν ανάπηρους ανθρώπους να ζουν καλά για να ξυπνήσουν και να καταλάβουν την πλάνη τους. Ή πανέμορφους με προβληματική ζωή.

Το σώμα μας είναι εργαλείο, δοχείο, μετακίνηση, μηχανή. Πρέπει να του φερόμαστε όμορφα για να μας φέρεται κι εκείνο όμορφα. Με το να το τιμωρούμε, μέσω του μυαλού, αμφιβάλλω ότι κερδίζουμε κάτι. Η λιτανεία των φοβιών που σου μεταφέρει η μάνα σου κι ο πατέρας σου, μη τυχόν και δεν σε αποκαταστήσουν και φανεί ξεκάθαρα η προβληματική τους λειτουργία στην οικογένεια, σε στρέφει με σιγουριά σε αντίθετες συμπεριφορές: υπερφαγία, νωθρότητα, πυρετικές αμφίβολοι μέθοδοι. ΣΕ ΒΛΑΠΤΟΥΝ.

Πώς όμως θα σταματήσουν αυτή την ξεκάθαρα κακοποιητική συμπεριφορά;

Ένας τρόπος, ο δύσκολος, είναι να τους αντιγυρίσεις το θέμα, “να τους κάνεις καθρεφτάκι” με λίγα λόγια.
Η μαμά κι ο μπαμπάς που στα λένε αυτά έχουν οι ίδιοι ανασφάλειες με το σώμα τους, οπότε μπορείς άνετα να πεις ότι “επειδή εσύ δεν είσαι ευχαριστημέν@ με το δικό σου σώμα, μην πετάς τις φοβίες σου πάνω μου”. Αυτό είναι ένα ταρακούνημα και το πιθανότερο θα συναντήσεις άρνηση. Αν είναι λεπτόκορμοι (με νύχια και με δόντια, κι όχι από φυσικού τους), θα νιώσουν την αλήθεια των λόγων σου αν και θα το αρνηθούν. Αν είναι εύσωμοι, και επικαλεστούν την προσωπική ματαίωση και εμπειρία, θα εξηγήσεις ότι η κοινωνία αλλάζει και πλέον με τα τόσα προβλήματα γύρω μας ο κόσμος κρίνει διαφορετικά. Άλλωστε στην Ελλάδα το ποσοστό υπέρβαρων και παχύσαρκων είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη, δεν είναι ότι ξεχωρίζεις σαν τη μύγα μες το γάλα!

(Disclaimer: Δεν λέω ότι είναι καλό να είμαστε υπέρβαροι και παχύσαρκοι, αλλά αυτή είναι κουβέντα που γίνεται σε άτομα σε υγιές πλαίσιο, όχι άτομα που υφίστανται λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση για το σώμα τους)

Άλλος τρόπος είναι ο θρασύς (σόρρυ, αλλά απαιτείται).
Σε κάθε τέτοια κουβέντα ανταπαντάς με την αγένεια που σου απευθύνονται (αυτό ισχύει ιδιαίτερα για αγνώστους, αλλά έχει πολύ καλή αποτελεσματικότητα και στις παρεμβατικές οικογένειες):

• και ποιός είσαι εσύ να με κρίνεις;
• χαραμίζεσαι, να πας στην επιτροπή καλλιστείων
• το φαί σου τρώω;
• άει σα’ πέρα, που δεν έχεις με τι να ασχοληθείς όλη μέρα κι ασχολείσαι με μένα
• είδαμε και τα δικά σου τα χαΐρια πόσο πρόκοψες με την κορμάρα!
• τον καλύτερο θα βρω, υπάρχουν άντρες που μας θέλουν εμάς τις μπαμπάτσικες, χθες ήμουν με έναν μάλιστα
• δεν θα κάνω ποτέ παιδιά, να μην δείτε ποτέ εγγόνια λοιπόν!
• δεν πας να δεις τα χάλια σου που κάνεις κριτική σε μένα 25 χρονών μπουμπούκι; (χτύπημα κάτω από τη ζώνη, ελπίζω είναι σαφές ότι είναι λύση ύστατης ανάγκης)

Για να λειτουργήσει αυτός ο τρόπος πρέπει να είσαι αποφασιστική και να μην δέχεσαι συνέχιση της κουβέντας. Ξεκόβεις και φεύγεις, δεν κάθεσαι να επιχειρηματολογήσεις. Δίνεις το μήνυμα ότι κάθε κουβέντα πάνω στο σώμα σου δεν είναι ανεκτή. Η αστυνόμευση του σώματος των γυναικών πρέπει να πάψει.

Φυσικά δεν σου είναι εύκολο να το κάνεις αυτό, επειδή μια ζωή ολόκληρη δεχόσουν κριτική για τα κιλά και το σώμα σου, κι η υποχωρητικότητα σού έγινε δεύτερη φύση. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να διεκδικήσεις το δικαίωμα να αποφασίζεις εσύ για τον εαυτό σου. Κατόρθωσες να νιώσεις καλά με τον εαυτό σου, μετά από μια μεγάλη πάλη, στην οποία αναδείχθηκες νικήτρια. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Απ’αυτή την δύναμη άντλησε για να τους αντιμιλήσεις επιτέλους. Φτάνει με την κακοποίηση, φτάνει!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News