Η μετακόμιση κι η εργασία είναι συγκοινωνούντα δοχεία.
__________
Η ιστορία της Μαρκέλλας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή μας Ρένα,
Αρχικά ευχαριστούμε πολύ! Θα ήθελα και εγώ να συζητήσω ένα δικό μου θέμα, το οποίο πια με έχει χαώσει.
Είμαι 28 ετών και πριν ένα έτος μετακόμισα εκτός Αθηνών σε μια επαρχία – σε ένα πανέμορφό μέρος. Ο λόγος; ερωτική μετανάστευση, καθώς το αμόρε κατάγεται από εδώ…Εγώ λοιπόν ήρθα εδώ πριν κάποιους μήνες, με αφορμή το κλείσιμο του προτζεκτ που δούλευα, είπαμε να δοκιμάσουμε εδώ, μιας και θέλουμε να προχωρήσουμε τη ζωή μας μαζί, και το να ζω εκτός Αθηνών εμένα μου φάνηκε ιδανικό.
Να πούμε εδώ ότι ο σύντροφος ήταν/είναι θετικός στο να αλλάξουμε μέρος ανα πάσα στιγμή άμα εγώ το θέλω. Εγώ έχω σπουδάσει κάτι που αγαπάω πολύ και δουλεύω σε αυτό από τα 22 και έχω καλή εμπειρία και γενικότερα είμαι αρκετά προσηλωμένη σε αυτό.
Έτσι μετακόμισα πέρυσι το χειμώνα και μάλιστα αφού είχα βρει ήδη εργασία σε αυτό τον τόπο- ήμουν κατα- χαρούμενη. Η εργασία αποδείχθηκε καρά-μάπα και εντελώς ακατάλληλη, και δεν μπορούσα να ανεχτώ πολλά. Κι έτσι αποφάσισα να παραιτηθώ και να αρχίσω να κάνω ένα μεταπτυχιακό εξ’ αποστάσεως, ενώ συνεχίζω να μένω εδώ, να ξεκουραστώ, να την βγάλω με τις οικονομίες μου και τον ΟΑΕΔ και θα βλέπαμε.
Σε λίγο όμως κλείνω χρόνο και ακόμα δεν έχω βρει εργασία στο αντικείμενο μου. Κάνω κατά καιρούς άσχετες δουλίτσες, χαζές εντελώς αλλά δε νιώθω καθόλου καλά με αυτό και ότι δεν θέλω να κάνω βλακείες. Πέρασα ένα χειμώνα κλαίγοντας απο τα νεύρα που δεν υπάρχει τίποτα και δεν βγαίνει τίποτα, θέλοντας όμως να συνεχίσω να μένω εδώ και να προσπαθώ, ψάχνοντας όλη μέρα κάθε μέρα, για πολλές ώρες, πηγαίνοντας από κοντά, απο εμαιλ, απευθύνθηκα ΠΑΝΤΟΥ και όπου είναι σχετικά με αυτό που σπούδασα. Δεν είναι δύσκολο αντικείμενο- πχ τώρα για πρώτη φορά μετά από μήνες τρέχουν κανα δύο προκηρύξεις αλλά θα δούμε.
Ωρες – ωρες συχτιρίζω τον εαυτό μου και νιώθω ότι με αχρηστεύω ότι καθομαι εδώ και περιμένω και χάνω το μέλλον μου και τι θα λέω στο βιογραφικό για το gap year κλπ;… από την άλλη όμως νιώθω ότι μου αρέσει πολύ τελικά να ζω σε επαρχία… Δε ξέρω τί είναι σωστό και τι λάθος πιά … πόσο να περιμένω πιά.. υπάρχει κάποια γραμμή κάπου;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρκέλλα
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Κατανοητότατο το πρόβλημά σου και σίγουρα θα λάβουμε πολλά σχόλια αναγνωστών με εμπειρίες και συμβουλές.
Θα ξεκινήσω γινόμενη κάπως δυσάρεστη. Το όνειρο να βρει κάποι@ θέση στο Δημόσιο στο αντικείμενό του μέσω προκηρύξεων είναι φάση ΠΑΣΟΚ δεκαετίας ’80 (ούτε καν εκσυγχρονιστικό). Το όραμα μιας τέτοιας ζωής έχει πεθάνει και τίποτα δεν φαίνεται ικανό να το αναστήσει. Όποι@ πρόλαβε τον Κύριο οίδε και πάπαλα. Όχι ότι προσωπικά πιστεύω ότι είναι ιδανικό, θα μπορούσες άνετα να με σκοτώσεις παρά να δουλέψω δημοσιουπαλληλίκι, αλλά καταλαβαίνεις τι εννοώ: σιγουράτζα με τον μισθό να πέφτει κάθε μήνα, συγκεκριμένο απαράλλαχτο αντικείμενο, μη φόβος απόλυσης ή χασίματος πελάτη…Όπως και να το κάνεις για πολλούς φαντάζει ειδυλλιακό. Ίσως και για σένα. Το θέμα είναι ότι στον κόσμο που ζούμε, που ξεσπάνε πόλεμοι από το πουθενά μετά από 70 χρόνια ειρήνης, στην γειτονιά μας, οι σιγουριές που είχαμε συλλογικά έχουν ανατραπεί. Θα επιβιώσει ο πιο προσαρμοστικός.
Πάμε παρακάτω.
Λείπουν πληροφορίες για το αντικείμενο, οπότε δεν μπορώ να προτείνω συγκεκριμένα πράγματα (Για παράδειγμα, γίνεται να το παίξεις digital nomad και να δουλεύεις ψηφιακά εκ του μακρόθεν ή όχι;)
Αυτό που θα προτείνω είναι να φτιάξεις ένα δυνατό προφίλ στο LinkedIn που είναι αμιγώς επαγγελματικό δίκτυο, να δικτυωθείς εκεί με άτομα του αντικειμένου σου, να εγγραφείς σε groups του αντικειμένου ή του γενικότερου ενδιαφέροντός σου, και να παρακολουθείς τις εξελίξεις. Θα σε βρούν, αντί να τους βρεις εσύ, πρακτική απείρως καλύτερη σε ψυχολογικό επίπεδο.
Τέλος οι περιστασιακές δουλίτσες μπορούν να αναφερθούν ως εθελοντισμός (κάνε και πραγματικό εθελοντισμό) στο gap year στο βιογραφικό σου, ενώ επίσης μπορείς να επικαλεστείς sabbatical. Ακούγεται new age, αλλά αρκετοί εργοδότες, ιδιαίτερα όσοι έχουν εμπειρία εξωτερικού ή ακαδημίας, το θεωρούν κάτι το φυσιολογικό. Απλώς μην αφήσεις τον ένα χρόνο να γίνουν δύο.
Καλή επιτυχία!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θα γινω κι εγω δυσαρεστη, αλλα ακουγεται πολυ ασχημο να υποτιμαται ετσι ο Δημοσιος τομεας και οσοι επιθυμουν η δεν εχουν αλλη επιλογη απο το να γινουν μερος του. Θα μιλησω για την υγεια, γιατι εκει ανηκω. Τι μπορει να κανει μια νοσηλευτρια η μια μαια, αν οχι να γινει μερος της Δημοσιας Υγειας; Να δουλευει σε μια κλινικη χωρις ασφαλεια για το μελλον, χωρις καλα λεφτα, χωρις κατι η να συνταγογραφει σε ενα ιατρειο (απλα να γραφει οσα της λεει ο γιατρος) και να χαραμιζει τις σπουδες και τον κοπο της. Μια χαρα ομως μας χρειαστηκατε ολοι σας τωρα… Διαβάστε περισσότερα »
Να ξεκαθαρίσω κάτι.
Δεν υποτιμώ συλλήβδην το Δημόσιο (υπάρχουν και καλοί δημόσιοι υπάλληλοι, όπως εσείς)
Το όνειρο “θεσούλα στο Δημόσιο” υποτιμώ που είναι χαρακτηριστικό του ανθρωπότυπου “ελληναράς”.
Έχει διαφορά.
Θα ήθελα με κάθε σεβασμό να προσθέσω και κάτι άλλο στη συζήτηση, η εμπειρία στον ιδ. Τομέα είναι για μένα και για πολλούς άλλους από τραυματική ως εμετική. Δεν το θεωρώ παράλογο να επιδιώκει κάποιος το δημόσιο. Πόσο μπορεί ν αντέξει κάποιος την αβεβαιότητα, το να προσποιείται καθημερινά, τον υπερβολικό φόρτο εργασίας, την απλήρωτη συχνά ώρα πέραν του ωραρίου…. Όχι πως όλα στο δημόσιο είναι ιδανικά, αλλά πολύ πολύ καλύτερα…
Ελληνάρας του παλιού ΠΑΣΟΚ του ορθοδόξου είναι και ο τύπος του αυτοδημιούργητου επιχειρηματία με τις άκρες του τις πολιτικές που βγάζει λεφτά με λαμογιές και κυρίως με κλέψιμο από τους εργαζόμενους του. Και, ενώ το θεσούλα στο δημόσιο δεν είναι πια το ελληνικό όνειρο, ο παραπάνω τύπος του ελληνάρα ζει και βασιλεύει. Από το 2010 πέρυσι βρήκα δουλειά όπου με πληρώνουν τα νόμιμα και στην ώρα τους καθώς πρόκειται για ολλανδική εταιρεία. Τα δέκα προηγούμενα χρόνια έπρεπε να παρακαλάω να απειλώ και να φωνάζω για να πάρω το μισθό μου.
Αυτές είναι οι επιλογές μας; Τα δύο άκρα αντίθετα; Δεν υπάρχει μέσος δρόμος;
Εγώ πώς γνωρίζω εργοδότες που είναι μια χαρά και τυπικοί (συχνά με προσωπικές θυσίες); Ζω σε φούσκα;
Μήπως να αναρωτηθούμε γιατί δεν τραβάει η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα ενώ τραβάει στις άλλες δυτικές φιλελεύθερες οικονομίες;
Δεν είπα ποτέ ότι είναι μόνο τα δύο άκρα. Είπα απλώς ότι ο τύπος του ελληνάρα δεν είναι μόνο ο αραχτός δημόσιος υπάλληλος. Στις υπόλοιπες δυτικές οικονομίες υπάρχουν κανόνες οι οποίοι και ισχύουν. Στην Ελλάδα οι νόμοι είναι κάτι σαν γενικές οδηγίες και όποιος θέλει τους ακολουθεί και όποιος μπορεί τους παραβαίνει. Υπάρχει τεράστιο έλλειμμα δικαιοσύνης και, αν παρακολουθήσει κάνεις την ευρωβουλή που ασχολείται μαζί μας αυτή την περίοδο, δημοκρατίας.
Το ότι οι κανόνες δεν ακολουθούνται δεν πιστεύω ότι είναι πρόσφατο φαινόμενο. Συμβαίνει ανέκαθεν, έχει ιστορικές ρίζες στην Τουρκοκρατία (όχι ότι είναι δικαιολογία αυτό!) κι έχει ευνοηθεί από συγκεκριμένες πολιτικές πτέρυγες όπου τις συμφέρει. Ξεχάσαμε το κίνημα “δεν πληρώνω”;
Το ότι υπάρχει το λεγόμενο ρουσφέτι κι η πελατοκρατία είναι κάτι που προσωπικά πιστεύω πρέπει να ξεριζωθεί δραστικά. Δεν είναι δικαστικό θέμα αυτό, είναι διαστροφή ψυχική του ίδιου του ψηφοφόρου κι εκεί εντοπίζω το έλλειμα δημοκρατίας πρωτίστως. Όταν κανένας δεν ζητά χάρες γλυφτικά, δεν υπάρχει και το περιθώριο της εξαγοράς της πολιτικής ψήφου του.
Η πελατοκρατια του ψηφοφόρου που θέλει να χωθεί στο δημόσιο θέλω να πιστευω ότι έχει περιοριστεί αρκετά. Η πελατοκρατια στα χοντρά λεφτά γιγαντώνεται. Σε παραπέμπω για παράδειγμα στις έρευνες του Κουκάκη που αποτέλεσαν και το λόγο παρακολούθησής του, τα έχει αναρτήσει και ο Δημοκίδης.
Και η οικογενειοκρατία, μεγαλύτερη μάστιγα αυτή. Πώς να βρει δουλειά το κορίτσι όταν όλοι ψάχνουν μέσα από γνωστούς και συγγενείς…
Μακάρι, βρε παιδί μου, είναι τεράστια πληγή το “χώσιμο”.
Τα πολλά λεφτά είναι όντως θέμα και με το Ταμείο Ανάκαμψης μεγάλο το πάπλωμα και τραβιέται απ’όλες τις μεριές…
Να σου πω την αμαρτία μου έχω η ίδια κάποια στιγμή αρνηθεί να μεσολαβήσω σε ιδιωτική δουλειά για φίλο φίλου, επειδή εμφανώς δεν έκανε για το σπορ: θα έκανα τριπλή ζημιά – σε εκείνον, στον εργοδότη και σε μένα την ίδια.
Βρήκε αλλού τελικά, καλύτερα, κι ας μου θύμωσε.
Συμφωνώ με το σχόλιο μέχρι κεραίας. Εδώ που τα λέμε, το Δημόσιο προσφέρει πραγματικά ενδιαφέρουσες δουλειές με σοβαρό αντίκτυπο στην κοινωνία αλλά και σταδιοδρομίας. Εκτός από την Υγεία, ας μην ξεχνάμε τη Δημόσια Εκπαίδευση, την Πυροσβεστική, το Διπλωματικό Σώμα, τα ΑΕΙ, τις βιβλιοθήκες, τους φορείς Πολιτισμού και γενικά, σε κάθε θέση στο Δημόσιο, μπορείς να προσφέρεις, αρκεί να το θες και να έχεις υποστηρικτικό δίκτυο. Οι απολαβές είναι λίγες, αλλά τις περισσότερες φορές σταθερές. Το όνειρο “θεσούλα στο Δημόσιο” έχει δημιουργεί από τον εφιάλτη του ιδιωτικού (και πολλές φορές κρατικοδίαιτου) τομέα όπου κυριαρχεί ο παραλογισμός του “αφεντικού” και η ψευδαίσθηση… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβως. Μιλησα για την Υγεια, γιατι εκει εργαζομαι. Ξερω πως υπαρχουν απαραδεκτοι υπαλληλοι και σε εμας, παντου ομως συμβαινουν αυτα. Οπως μπορω να μιλησω και για συναδελφους η εμενα που οχι απλα κανουμε τη δουλεια μας, αλλα και αυτο το παραπανω οπου μπορουμε γιατι ο κλαδος μας ειναι εξαιρετικα ευαισθητος. Η γενικευση με ενοχλησε, φυσικα υπαρχουν και παλιοι και νεοι δημοσιοι υπαλληλοι που το δικαιολογουν, αλλα και τοσοι αλλοι που δεν φαινονται και δεν ακουγονται γιατι επικρατει το παραπανω στερεοτυπο του ελληναρα τεμπελη δημοσιουπαλληλου.
Συμφωνώ απόλυτα με όσα λες. Ωστόσο ο τρόπος που τα λες μου βγάζει μια έκρηξη χωρίς λόγο και μια διάθεση για προσωπική επίθεση. Έχεις χίλια δίκια για την κατάσταση που βιώνεις στη δουλειά σου, όμως νομίζω ότι ήταν ξεκάθαρο σε τι αναφερόταν η Ρένα και δεν έχει σχέση με την δική σου περίπτωση.
Όσοι απαξιώνουν το Δημόσιο με το σύνθημα που έχουν μάθει να παπαγαλίζουν περί μικρότερου κράτους, δεν ξέρουν τί σημαίνει κράτος χωρίς κρατικές/δημόσιες δομές και υπηρεσίες. Επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής μας με τρόπους που δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί, εκτός αν έχει το εισόδημα της Γιάννας Αγγελοπούλου Δασκαλάκη.
Δεν σε καταλαβαίνω, μία φίλη μου νοσηλεύτρια δούλευε σε ιδιωτική κλινική στο κέντρο της Αθήνας, η οποία είχε τεράστια πελατεία από Λατινική Αμερική, Λιβύη, Αίγυπτο κλπ και αντί για τον ονομαστικό μισθό 800 ευρώ έπαιρνε επί δύο χρόνια έναντι 550. Προτίμησε να πάει σε άλλη κλινική με πραγματικό μισθό 600. Γ*** τα λεφτά για νοσηλεύτρια!
Μα αυτο λεω κι εγω. Στον ιδιωτικο τομεα σε ιδιωτικη κλινικη δουλευα με βασικο μισθο και οι βαρδιες, οι ευθυνες, τα παντα ηταν τρομερα για να πληρωνεσαι τοσο χαμηλα. Τουλαχιστον στο Δημοσιο εχω καλυτερες απολαβες, αναγνωριζεται η προυπηρεσια μου και το μεταπτυχιακο μου. Δεν εχω και αλλη επιλογη απο αυτες τις δυο.
Η έκρηξη σου ομως για πιο λόγο? Αυτό που όλοι μα όλοι κράζουμε είναι το χώσιμο με αντάλλαγμα ψήφους σε θέση κυριως γραφειοκρατικη. Κι απο τέτοιους υπαλληλους πολλοι πάθαμε χοντρές ζημιες τρέχαμε χρονια να βρούμε άκρη. Ανήκεις σε αυτη την κατηγορία? Απ οτι φαίνεται οχι. Οι περισσότεροι νοσηλευτές που γνωριζω όπως και γενικά οι εργαζόμενοι στο χώρο πολλες φορές κανουν πολλά παραπάνω απο αυτα που πρέπει (για την πανδημια καλύτερα να μη μιλήσω, σαν χρόνια ασθενής ειχα ασχημες εμπειρίες απο τα πρωτόκολλα και απέκτησα κι αλλη αναπηρια γιατι δεν έβρισκα γιατρο, σε περιοχή χωρίς κρούσματα εκείνη την περίοδο και σε… Διαβάστε περισσότερα »
Ρένα, σκληρά και άδικα τα λόγια σου για τους σημερινούς δημόσιους υπαλλήλους. Έχουμε περάσει στην εποχή που η απαξίωση του δημοσίου έγινε κι έκλεισε τον κύκλο της. Όχι, δεν θα πρέπει να θεωρείται σωστό να επιβιωσει ο πιο προσαρμοστικός. Θα ήταν μια κοινωνία ζούγκλας, όπου οι αδύναμοι θα έμεναν πίσω. Προσαρμοζόμαστε εκ των πραγμάτων όλοι! Μη λέμε τα αυτονόητα. Ο κυνισμός άλλωστε στις σύγχρονες κοινωνίες περισσεύει. Η γυναίκα που ρώτησε μάλλον δεν θυμάται καν η ίδια καλά καλά την εποχή του ΠΑΣΟΚ.
Φίλη σε καταλαβαίνω απόλυτα…στη δική μου ιστορία ο σύζυγος μετακόμισε στην επαρχία, τόπο καταγωγής μου για μείνουμε εδώ και δυσκολευτηκε πολύ να βρει μια δουλειά στο αντικείμενο του. Πολλές φορές η επαρχία είναι εσωστρεφής και οτιδήποτε ευκαιρίες υπάρχουν αντί να διαφημιστούν στο ιντερνετ βρίσκουν προσωπικο από στόμα σε στομα. Από αυτη την άποψη χρειάζεται και εσύ να κάνεις το δικό σου κύκλο γνωριμιών εκεί και να εκμεταλλευτείς οτιδήποτε γνωριμίες έχει και σύντροφος σου. Καλώς ή κακώς η επαρχία έχει άλλους κανόνες όσον αφορά τα εργασιακά. Καλή επιτυχία!
Δυστυχώς ο μέσος χρόνος για να βρεις εργασία στην Ελλάδα είναι ο ένας χρόνος. Σε κάτι όχι πρόχειρο εννοώ. Η Αθήνα έχει σαφώς περισσότερες ευκαιρίες. Εκτός Αθηνών θέλει πολλή πολλή υπομονή. Οι θέσεις είναι λίγες και συνήθως πολύ κακές. Ίσως αν είσαι πρόθυμη να αλλάξεις σε κάποιο βαθμό αντικείμενο κάτι να γίνει. Με τόσο δύσκολες συγκυρίες πάντως όποιος εγοδότης απορεί με τα κενά μεταξύ των εργασιών, είναι εξ ορισμού ανόητος και στην πορεία αποδεικνύεται κακός εργοδότης. Εγώ εργάζομαι και παράλληλα ψάχνω εντατικά για άλλη δουλειά στη Θεσσαλονίκη και δεν βρίσκω πάντως. Είτε καλύπτονται από γνωστούς και εσύ δεν μαθαίνεις ποτέ… Διαβάστε περισσότερα »
Μαρκέλλα, δε μας γράφεις το σημαντικότερο, ποιο είναι το αντικείμενο σου να προτείνουμε κάτι πιο συγκεκριμένο κι εμείς. Ανήκω κι εγώ στους digital nomads, έχω βρεθεί στη θέση σου (έρωτας γαρ και μάλιστα σύρθηκα από εξωτερικό) και έχω να σου πω ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά για να σκέφτεσαι προκηρύξεις και δημόσιο τα οποία θα σε “φθείρουν” σε βάθος χρόνου. Η απάντηση της Ρένας είναι καλή απλά θα προσέθετα και την επιλογή των σεμιναρίων και κυρίως certifications, μετράνε πολύ στο βιογραφικό και οι εργοδότες τα κοιτάζουν, επίσημες πιστοποίησεις στο αντικείμενο σου δηλαδή. Είναι μεγάλη ευκαιρία τώρα που δε… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν μας αναφέρεις το αντικείμενό σου αλλά εφόσον υποστηρίζεις κι εσύ ότι δεν είναι κάτι δύσκολο, θα σου πρότεινα τα εξής: 1)Καταλαβαίνω ότι μπορεί να αγαπάς το αντικείμενό σου τόσο πολύ ώστε να θες να γεράσεις κάνοντας μόνο αυτή τη δουλειά. Όμως άνοιξε λίγο τους ορίζοντές σου και αναζήτησε οποιαδήποτε εργασία, όσο “χαζή” κι αν σου φαίνεται (σκέψου μόνο τις ικανότητες και την εμπειρία που θα αποκομίσεις, ίσως φανούν πολύ χρήσιμα στο βιογραφικό σου για την επόμενη μελλοντική σου εργασία). Εγώ προσωπικά, αν και σπούδασα το επάγγελμα που λατρεύω (φιλόλογος) η τωρινή μου εργασία δεν έχει καμία σχέση. Για να… Διαβάστε περισσότερα »