Η Ρένα απαντά: Η μετάβαση του παιδιού στο γυμνάσιο

Δεν είναι και μικρό πράγμα η μετάβαση στο γυμνάσιο. Πέρα από το μαθησιακό, υπάρχει και το κοινωνικό και η εφηβεία.

__________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα! Είμαι μητέρα ενός αγοριού 12 ετών και φοιτά στην Α’ τάξη Γυμνασίου σε δημόσιο σχολείο.Στο δημοτικό ήταν άριστος μαθητής, έδειχνε ενδιαφέρον για το σχολείο και γενικώς ξεκίνησε την Α Γυμνασιου με πολύ γερές βάσεις. Αυτή τη σχολική χρονιά βλέπω όλα να ανατρέπονται…Δεν τον ενδιαφέρει να διαβάσει, κάνει ίσα ίσα ένα πασάλειμμα, το διάβασμα του είναι ελάχιστο (λεπτά), συνεχώς λέει δεν τους βάζουν τίποτα.

Μετά από συζήτηση με το παιδί καταλαβαίνω ότι δε βρίσκει κάποιο ενδιαφέρον στον τρόπο που γίνεται το μάθημα. Αρκετές φορές έχει εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για τους καθηγητές, λέγοντας ότι οι ίδιοι βαριούνται να κάνουν μάθημα, οπότε γιατί να σκάει αυτός.Η αλήθεια είναι ότι έχω διαπιστώσει από τα λεγόμενα του ότι οι καθηγητές προχωρανε με αυτους που κανουν ιδιαίτερα και αυτο με ξάφνιασε λογω της μικρής τους ηλικιας…Του έχω εξηγήσει πως ο,τι προσπάθειες κάνει τις κάνει για τον εαυτό του και για το μέλλον του, αλλά πέφτω συνεχώς σε αδιέξοδο…

Πώς μπορώ να τον βοηθήσω; Πώς μπορώ να του δώσω να καταλάβει την αξία της μάθησης; Δε θέλω να γίνομαι κουραστική απέναντι του με κηρύγματα κι ούτε να χαλάω τη σχέση μου μαζί του.Είμαι σε απόγνωση.

ΑΠΟ ΤΗΝ – ΕΛΕΝΗ

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Να πω ότι δεν σε νιώθω, θα είναι ψέμα. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα πάσχει και πάσχει εδώ και δεκαετίες. Όποιες προσπάθειες ανάκαμψης έχουν επιχειρηθεί έχουν πέσει σε τοίχο, για πολλούς και διάφορους λόγους. Επίσης κάθε κυβέρνηση επιχειρεί ένα “πείραμα” στο χώρο της παιδείας, με αποτέλεσμα το σύστημα να αλλάζει (υποτίθεται) κάθε λίγα χρόνια και πάντοτε να μένει το ίδιο και τελικά κάθε χρονιά χειρότερο…

Αυτό, προσοχή, δεν αφορά μόνον το δημόσιο σχολείο, όπως είμαι σίγουρη ότι θα σχολιαστεί εκτενώς στα σχόλια, αφορά και τα ιδιωτικά. Μπορεί η αφετηρία να είναι διαφορετικής κατεύθυνσης (δημόσιος υπάλληλος vs. ιδιωτικός), όμως το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι: ο σχεδιασμός της εκπαίδευσης είναι προβληματικός.

Το παιδί σου ορθά διαμαρτύρεται, αρκετοί καθηγητές όντως βαριούνται που ζουν (ασφαλώς όχι όλοι, υπάρχουν φιλότιμοι άνθρωποι), ακόμη περισσότεροι δεν είναι κατάλληλοι για παιδαγωγοί (ενώ μπορεί να είναι μια χαρά καταρτισμένοι), κάποιοι είναι εντελώς ακατάλληλοι. Στο δημοτικό οι δάσκαλοι είναι εξαρχής φτιαγμένοι για παιδαγωγοί. Στο γυμνάσιο-λύκειο ατυχώς στρέφονται κι άτομα που η εκπαίδευση ήταν αυτό στο οποίο κατέληξαν απουσία άλλης απορρόφησης… Δυστυχώς αυτό είναι, δεν προβλέπεται από το σύστημα απόλυση-ουσιαστική αξιολόγηση-απομάκρυνση. Εκτός αν επισυμβεί κάποιο πειθαρχικό παράπτωμα, που το απευχόμαστε όλοι.

Η κακή μισθολογική αμοιβή των εκπαιδευτικών τους στρέφει στα ιδιαίτερα. Είναι μια πραγματικότητα. Ταυτόχρονα το φόβητρο (και το απόλυτο τοτέμ) των Πανελληνίων καθορίζει όλη την εκπαιδευτική ζωή του μαθητή, ήδη από το δημοτικό. Όλα στοχεύουν σε αυτόν τον υπέρτατο στόχο που αποτέλεσε το όραμα ζωής για την μικροαστική τάξη γονιών των δεκαετιών ’80 και ’90. Η απορρόφηση σε πανεπιστημιακές σχολές εγγυόταν την κοινωνική κινητικότητα, επομένως όλα γίνονταν και γίνονται θυσία στο βωμό αυτό, ξοδεύονταν περιουσίες. Σήμερα που περιουσίες δεν υπάρχουν να ξοδευτούν, μετά από υπερδεκαετή κρίση, οι γονείς προσπαθούν να παρέχουν όποια εφόδια μπορούν με μεγάλες θυσίες ως ανακούφιση του γονεϊκού ανταγωνισμού και απάλυνση ενοχών για όσα συλλογικά ανεχτήκαμε επί δεκαετίες. Αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα που δεν αρκούν λίγες γραμμές στο διαδίκτυο για να αναλυθεί ικανοποιητικά. Ταυτόχρονα ο κλάδος της παραπαιδείας (με ιδιαίτερα και φροντιστήρια, ήδη απο τις τάξεις του δημοτικού! ναι, ναι, μην εκπλήσσεσαι!) θρέφει αναλογικά ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού. Ίσως κι αυτό να μην συντελεί στην ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Βέβαια είναι σημαντικό να διαχωριστεί η πιθανότητα το παιδί εκτός από την εκπαιδευτική στασιμότητα να βιώνει και κάποια δυσκολία κοινωνικής αφομοίωσης στον σκληρότερο χώρο του γυμνασίου. Αν δεν έχει πολλούς ήδη φίλους από το δημοτικό που να αποτελούν μια “φούσκα” προστασίας γύρω του, αν δεν νιώθει ασφάλεια κι αποδοχή, αν προβληματίζεται με πράγματα που βλέπει και κατακρίνει… Όλα αυτά χρήζουν μιας ξεχωριστής συζήτησης με ειλικρίνεια και χωρίς διάθεση ανάκρισης, που δεν αγγίζει καν το μαθησιακό κομμάτι. Και πολύ σωστά αναφέρεις ότι δεν έχει νόημα να έρχεσαι με αντιπαράθεση με το παιδί. Δεν θα χαλάσεις τη σχέση σου μαζί του για τους βαθμούς. Η καλή σχέση με το γονιό είναι εντελώς απαραίτητη στην εφηβεία, ώστε να αντιμετωπίζονται από κοινού κι έγκαιρα ζητήματα που θα ανακύψουν νομοτελειακά.

Για το κυρίως μαθησιακό θέμα θα έλεγα ότι σήμερα δίνονται πολλές δυνατότητες να παρέχει κάποιος γονίος (ή νονός ή συγγενής ή φίλος) παιδευτικές δυνατότητες εκτός σχολείου: διαδραστικές δραστηριότητες ηλεκτρονικές ή μη, εκπομπές εκπαιδευτικών κι επιστημόνων στο πολύ δημοφιλές στα παιδιά Youtube για συγκεκριμένα θέματα σε διάφορες επιστήμες, ακουστικά βιβλία (audio books), streaming ταινιών και ντοκυμαντέρ για θέματα που ενδιαφέρουν, εκθέσεις με υπερσύγχρονη τεχνολογία που τους κινεί το ενδιαφέρον αντί για τις ανούσιες μπλαμπλάδικες ξεναγήσεις μουσείων του πάλαι ποτέ. Είναι δηλαδή στο χέρι μας να δώσουμε ερεθίσματα. Συχνά μαθαίνουν πολύ περισσότερα έτσι παρά συμβατικά. Πίστεψέ με, το έχω δοκιμάσει κι έχει πετύχει και στο λέω.

Τέλος, είναι σημαντικό και το προσωπικό παράδειγμα. Όταν βλέπουν τους γονείς να έχουν ενδιαφέροντα, να επιμορφώνονται, να διαβάζουν, να ασχολούνται, να έχουν ερεθίσματα, και τα παιδιά ενθαρρύνονται να βλέπουν εκτός της “στενής” δουλειάς τους, του σχολείου δηλαδή.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News