Ο σύζυγός μου, ενώ στην αρχή ήταν κατενθουσιασμένος, στη συνέχεια τα επαγγελματικά του δεν πήγαν όπως τα περίμενε και σταμάτησε να προσπαθεί και να ελπίζει.
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα σας και καλό μήνα,
Εύχομαι να είστε καλά.
Ονομάζομαι Μυρτώ και είμαι 42 ετών. Πέρυσι παντρεύτηκα με τον άντρα μου, 46 ετών, με τον οποίο είμαστε μαζί 5 έτη.
Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην Αθήνα. Εγώ είμαι Ιδιωτική Υπάλληλος σε μια μεγάλη Επιχείρηση και εκείνος διατηρεί δικό του γραφείο, ως Αρχιτέκτονας.
Πριν 2 έτη αποφασίσαμε να αφήσουμε την Αθήνα, λόγω απίστευτων ρυθμών και μετακομίσαμε στον Τόπο Καταγωγής του, τα Χανιά. Εγώ πήρα μετάθεση και εκείνος άνοιξε γραφείο και εδώ, ενώ παράλληλα ανεβοκατεβαίνει για τους Πελάτες του και στο γραφείο της Αθήνας.
Βρήκαμε ένα υπέροχο σπίτι κοντά στο Παλιό Λιμάνι, με θέα, κήπο και εγκάρδιους γείτονες.
Εγώ προσαρμόστηκα από την πρώτη στιγμή, ξαναβρήκα τον εαυτό μου, έχω ποιότητα στην εργασία μου, ασχολούμαι και πάλι με τη μουσική και τις λοιπές καλλιτεχνικές μου δραστηριότητες και γνώρισα ξεχωριστούς ανθρώπους. Να τονίσω ότι περίπου 7 μέρες το μήνα, μένω μόνη μου, εφόσον ο άντρας μου πηγαίνει στην Αθήνα, για το άλλο γραφείο, αλλά δεν με ενοχλεί, γιατί μονίμως βρίσκω κάτι να κάνω.
Ο σύζυγός μου, ενώ στην αρχή ήταν κατενθουσιασμένος, στη συνέχεια , τα επαγγελματικά του δεν πήγαν , όπως τα περίμενε και σταμάτησε να προσπαθεί και να ελπίζει. Επιπλέον, τον ενοχλεί που οι άνθρωποι εδώ δεν βγαίνουν πολύ, όπως και το ότι δεν βλέπει τους φίλους του τόσο συχνά.
Το θέμα είναι ότι πλέον δεν περνάει καθόλου καλά, όλα του φταίνε, είναι μονίμως νευρικός και λυπημένος και με πιέζει αφόρητα το καλοκαίρι να επιστρέψουμε στην πόλη. Τελεσίγραφο που λένε.
Εγώ το βλέπω αυτό σαν εφιάλτη, παράλληλα με το γεγονός ότι πλέον αγνοεί και τον προγραμματισμό που είχαμε κάνει για παιδί.
Ειλικρινά διανύω μια πολύ δύσκολη περίοδο στη ζωή μου. Δεν θέλω να επιστρέψω στην Αθήνα, γιατί εδώ βρήκα λόγο, για να περιμένω με αγωνία, μια νέα μέρα να ξημερώσει.
Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μυρτώ Π
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Καλό μήνα! Σου απαντώ άμεσα. Το μέρος που θα μείνει ένα μακροχρόνιο ζευγάρι μαζί είναι από τους τοπ λόγους διενέξεων και προστριβών. Λογικό και αναμενόμενο λοιπόν, εφόσον αποκομίσατε διαφορετικά αποτελέσματα από την μετακόμιση, να έχετε αυτό το χάσμα τώρα.
Η απογοήτευσή του δεν ξέρω αν λύνεται με την μετακόμιση εκ νέου στην Αθήνα. Εφόσον πηγαινοερχόταν ούτως ή άλλως 7 μέρες το μήνα, δηλαδή 1 στις 4 περίπου, μόνο στη δυσκολία και το έξοδο της μετακίνησης θα του έδινα δίκιο. Την επαφή με το πελατολόγιο (κι ίσως και τους φίλους; ) δεν την έχασε. Υποψιάζομαι ότι άλλο πράγμα τον ενοχλεί και αυτό δεν έχει να κάνει με την δουλειά καθεαυτή. Η επαρχία του βγήκε διαφορετικά απ’ότι περίμενε. Μήπως επειδή είναι ο τόπος καταγωγής του έχει μεγαλύτερο έλεγχο από σόγια; Μήπως βασιζόταν πολύ στον κοινωνικό τομέα στους παλιούς φίλους και δυσκολεύεται να κάνει νέους; Μήπως η διαφορά αντιλήψεων του κακόπεσε;
Το γεγονός ότι έχει παγώσει ο προγραμματισμός για οικογένεια, για απόκτηση παιδιού όπως μας αναφέρεις είναι σημαντικός λόγος για να τεθεί το θέμα επί τάπητος. Επειδή το παιδί δεν είναι κάτι αυτόματο, κάτι σίγουρο, που επειδή θα το πείτε και θα το συμφωνήσετε, θα έρθει και άμεσα, η μετακόμιση ως τελεσίγραφο, ως προϋπόθεση για παιδί είναι κάπως στον αέρα. Μπορεί να μετακομίσεις δηλαδή και παιδί να μην αποκτήσεις. Το λέω γιατί είναι κάτι στο πλαίσιο του πιθανού. Έχει σημασία να το συνειδητοποιείς, γιατί τότε μπορεί να χάσεις όχι ένα, αλλά δύο πράγματα σημαντικά για το όραμα ζωής σου. Σκέψου το καλά και εξέτασε τις προτεραιότητές σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Να σου πω την αλήθεια, εγώ χώρισα για αυτό τον λόγο. Αν ο ένας είναι χαρούμενος στο Χ μέρος και ο άλλος στο Ψ, θεωρώ ότι δεν υπάρχει λύση.
Να τον κάνεις μέρος της δικής σου ωραίας καθημερινότητας…
να πάτε μαζί την βόλτα, να ξεκινήσετε μαζί ένα χόμπι π.χ. ποδήλατο.
Να καθιερώσετε μια μέρα μέσα στην εβδομάδα να πηγαίνετε για φαγητό.
να κάνετε καμία εκδρομή τα ΣΚ.
Εγώ ήρθα στο χωριό καταγωγής του πατέρα μου επειδή εδώ ήταν η δουλειά του άντρα μου. Δεν το μετάνιωσα ούτε λεπτό.
Αλλά εδώ και δεκαπέντε χρόνια που είμαι εδώ το μόνο βασικό και σταθερό στήριγμα μου είναι ο άντρας μου. Μαζί βγαίνουμε, μαζί κάνουμε πράγματα, δεν κάνει ο καθένας τη ζωή του.
Δηλαδή δεν βλέπει τους φίλους του τοσο συχνά στα Χανιά, και βλέπει στην Αθήνα που για να κλέισεις να πας για ένα ποτό υπό φυσιολογικές συνθήκες το κάνεις 4-5 μέρες πριν για να οργανωθείς, ενώ στα Χανιά το κανονίζεις αυθημερόν (αν δεν πέσεις πάνω του στο δρόμο). Εκτός κι αν δεν έχει φίλους στα Χανιά καθόλου και του λείπουν οι Αθηναίοι. Για μένα, καμία σχέση οι δύο επιλογές, κι ας μένατε στην Αθήνα στη Βουλιαγμένη ή στην Ηρώδου Αττικού. Σπίτι στο παλιο λιμάνι στα Χανιά είναι αδιανόητη αναβάθμιση βιοτικού επιπέδου -και ζεις σε μια πόλη που όποιος την επισκέπτεται ζαλίζεται… Διαβάστε περισσότερα »
Ε, κόψτε κάτι …αδιανόητη αναβάθμιση βιοτικού επιπέδου …;;
Εδώ οι ντόπιοι ούτε με κυάλια δε θέλουν να βλέπουν την επαρχία …
Για κάποιους απλά δεν παλεύεται…
διαβάζοντας το κείμενο προσεκτικά καταλαβαίνω ότι ο σύζυγος δεν έχει κανένα προβλημα με τα επαγγελματικά του και τυχόν φίλους στην Αθήνα. Δεν του βγήκε η επαγγελματική και κοινωνική προσδοκία στο Ηράκλειο. Κάποιοι άνρθωποι που μεταναστεύουν έστω εσωτερικά τείνουν να ωραιοποιούν τη ζωή που άφησαν πίσω στον τοπο τους, δεν αναλογίζονται τις αλλαγές του χρόνου, το σκέφτονται σαν καρτ ποσταλ, το λέμε νοσταλγία. Tο ίδιο και αυτοί που περνάγαν μεγάλα χρονικά διαστήματα διακοπών στον τόπο καταγωγης τους. Ο σύζυγος, παντρεμένος μεν, άτεκνος δε, ανακάλυψε ότι οι φίλοι του δεν είναι τα αλάνια που πετάγονται για καφέ στο πρώτο τηλεφώνημά του, ούτε… Διαβάστε περισσότερα »
Διακρίνω μια ανευθυνότητα να το πω,επιπολαιοτητα να το πω,ελαφρότητα ας το πω.
Τα θέλω τα δικά σου μήπως θα πρέπει να ακουστούν?
Μέσα σε 2 χρόνια άνω κάτω η ζωή σας και πάλι τα ίδια?
Δεν νομίζω να έχετε κοινή πλεύση στα θέλω σας,εσύ θες μια σταθερότητα και κείνος ασταθής.
Μήπως να ψάξεις να βρεις και άλλους λόγους που συγκλίνουν για Αθήνα…
Και φυσικά δεν βλέπω το θέμα παιδί να τον απασχολεί διόλου.
Καλά ξεμπερδέματα θα πω.
Μυρτώ ,βγάζει μια γλύκα η ιστορία σου, βασικά εσύ έχεις μια γλύκα σαν άνθρωπος.
Δίνεις λίγη ελπίδα και σε εμάς με την αισιόδοξη ματιά σου.
Προσπάθησε να βοηθήσεις τον άντρα σου, έχει σκαμπανεβάσματα ,φαντάζομαι το καταλαβαίνεις.
Το ελεύθερο επάγγελμα θέλει κυνήγι,έχασε λίγο τα πατήματά του.
Θα δει τα θετικά μαζί σου ,είμαι σίγουρη.
Καλή συνέχεια στη ζωή σας.
Γεια σου συντοπίτισσα! Διαάζοντας το γράμμα σου είναι σα να διαβάζω τη δική μου ιστορία και του άντρα μου με τη διαφορά ότι ζούσαμε στο εξωτερικό και γυρίσαμε και ζούμε πλέον στα Χανιά στο πατρικό του τα τελευταία χρόνια. Όπως και σε εσένα και σε εμένα τα πράγματα πήγαν αρκετά καλά και είμαι πολύ ευχαριστημένη παρόλο που δεν συμβαίνει το ίδιο με τον άνδρα μου. Αν θέλεις στείλε μου θα χαρώ να μιλήσουμε!
Έχετε πάψει να ενεργείτε ως ομάδα. Θα πρέπει να αναλογιστείς προσεκτικά τι βαραίνει τελικά περισσότερο μέσα σου, το να είσαι με τον άνθρωπο αυτόν ή ο τόπος ζωής και εργασίας σου; Αναλογίσου τα αίτια της συναισθηματικής απομάκρυνσης σας και κάνε μια ειλικρινή συζήτηση μαζί του εφ’όλης της ύλης για τα θέλω σας και πώς φαντάζεται ο καθένας την επόμενη διετία. Βάλτε κάτω τα θέλω σας και δείτε αν μπορεί να είναι συμβατά… Όσο καθένας κοίτα προς διαφορετική κατεύθυνση τόσο απομακρύνεστε….
Βρε μήπως να γυρίσετε στην πρωτεύουσα;