Η Ρένα απαντά: Η μάνα μου με προβληματίζει

Όταν την πιάνει αυτό το πράγμα κάθομαι και την ακούω να μου λέει για όλες τις άλλες και για το πόσο διαφορετική είναι εκείνη από αυτές.

___________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπημένη μου Ρένα,
Σου γράφω για ένα θέμα που με απασχολεί μετά από τρομερούς ενδοιασμούς γιατί το επεξεργάζομαι αρκετό καιρό μέσα μου. Είμαι 26 χρονών και αισθάνομαι πως έχω ανοίξει τα μάτια μου και κάποια πράγματα που προηγουμένως δεν τα έβλεπα στη μητέρα μου, πλέον τα βλέπω και με προβληματίζουν. Απέναντί μου συνήθως είναι εντάξει, και η αλήθεια είναι ότι νιώθω παράξενα γιατί την αγαπάω και είναι ειλικρινά η καλύτερή μου φίλη, όμως κάποιες φορές μπορεί να γίνει πολύ ανταγωνιστική με τις άλλες γυναίκες, είτε είναι φίλες, είτε είναι γνωστές, είτε οτιδήποτε, και τότε δεν μου αρέσει. Δεν είναι πάντα δηλαδή, αλλά όταν την πιάνει αυτό το πράγμα κάθομαι και την ακούω να μου λέει για όλες τις άλλες και για το πόσο διαφορετική είναι εκείνη από αυτές και συνειδητοποιώ το πόσο λάθος είναι να συμβαίνει όλο αυτό.

Άσε που τελευταία με παίρνει κι εμένα η μπάλα. Μία μου λέει ότι είμαι αγύμναστη, μία ότι είμαι μη μου απτου και τις γιορτές με είπε απ’έξω απ’έξω και ξενέρωτη επειδή δεν ήθελα να χορέψω τσιφτετέλι μαζί της μπροστά σε όλο το σόι (δεν χορεύω γενικά τσιφτετέλι, πόσο μάλλον μπροστά σε όλους μου τους θείους από το χωριό).

Γενικά βρε Ρένα μου με έχει μπερδέψει και δεν ξέρω κι εγώ η ίδια πως νιώθω. Από τη μία προφανώς την αγαπάω και θέλω να κάνουμε παρέα αλλά από την άλλη δεν μου αρέσει η κατάσταση αυτή που έχει δημιουργηθεί. Κάνω υπομονή γιατί η αλήθεια είναι ότι μου έχει πει ότι έχει νεύρα λόγω της εμμηνόπαυσης αλλά δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ, άνθρωπος είμαι κι εγώ. Και μιας και είπα εμμηνόπαυσης, μέχρι και για την περίοδό μου μού έχει πει όντας εγώ έφηβη ότι είμαι υπερβολική και ότι εκείνη πρώτη μέρα έπαιρνε ένα ντεπόν και συνέχιζε τη μέρα της ενώ εγώ σερνόμουν. Αυτά λοιπόν. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Κακή κόρη;

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Καλή χρονιά, ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου.

Πιστεύω δεν είσαι κακή κόρη, είσαι σκέτο κόρη, τα παιδιά κρίνουν τους γονείς, είναι η φυσική πορεία των πραγμάτων κι αλίμονο αν δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε τους ανθρώπους που μας διαμορφώνουν. Δεν είναι τέλειοι, δεν έρχονται με manual χρήσης οι γονείς, έχει σημασία για την δική μας ισορροπία να μπορούμε να βγούμε λίγο από τον εαυτό μας και να δούμε την κατάσταση. Γράφεις «είναι ειλικρινά η καλύτερή μου φίλη» κι αυτό είναι κάτι που ενστάλλαξε αξιακά μια γενιά γονιών στα παιδιά τους, χονδρικά η γενιά της μαμάς σου στη δική σου τη γενιά. Όμως είναι λάθος. Οι γονείς δεν οφείλουν να είναι φίλοι με τα παιδιά, επειδή τα παιδιά δεν οφείλουν να κάνουν ψυχολογικό coaching στους γονείς, αυτό είναι δουλειά επαγγελματιών ενηλίκων. Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση από τους γονείς όσο είναι παιδιά. Κι όταν πια ενηλικιωθούν να μπορούν να αποδεχτούν ότι οι γονείς έκαναν ό,τι μπορούσαν καθένας -δεν μπορούν όλοι οι γονείς να κάνουν το καλύτερο, οι περισσότεροι προσπαθούν πάντως.

Η μαμά σου δίνει την εντύπωση ανθρώπου που δεν ακούει καλά σχόλια για την συνεισφορά της στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον της, επομένως τα κάνει η ίδια για τον εαυτό της. Είναι μια εξαιρετικά συνηθισμένη συμπεριφορά, πρόκειται για ψυχολογική άμυνα. Λαχταράει να της πουν καλό λόγο και γι’αυτό συγκρίνεται με άλλες γυναίκες ώστε να «βγει από πάνω» το Εγώ της. Ακόμα κι ότι σε βγάζει υπερβολική για την περίοδο, επιζητεί ουσιαστικά να της πουν ότι εκείνη υπήρξε δυνατή. Δεν είναι προσωπική επίκριση για σένα, πάλι αυτοαναφορικό είναι. Η πατριαρχία μας μαθαίνει ότι συγκρινόμαστε με τις αδερφές μας, επομένως κάνει κι εκείνη αυτό που λέει το πρόσταγμα ώστε να λάβει την πολυπόθητη επιβεβαίωση.

Στους ανθρώπους αυτούς πολύ σπάνια λειτουργεί η επισήμανση του τι ακριβώς κάνουν («να, δες, διάβασε εδώ τι κάνεις») επειδή η ψυχούλα τους διψάει. Η διψασμένη ψυχούλα παραμένει διψασμένη ακόμα κι όταν εκλογικευτεί μια συμπεριφορά. Σε αυτούς τους ανθρώπους λειτουργεί η λεγόμενη «επίθεση αγάπης», να γεμίσουν τόση αποδοχή ώστε να μην χρειάζεται να την επιζητήσουν αλλού. Δεν είναι βέβαια δικό σου χρέος αυτό, άλλων χρέος είναι, του πατέρα σου πρωτίστως, αλλά μπορείς να το έχεις ως γνώση ώστε να την ενδυναμώσεις, τοποθετώντας παράλληλα όριο σε όσα εσύ η ίδια δεν θέλεις να κάνεις. Δεν βρίσκω παράλογο ούτε αδύνατο να συνυπάρχουν τα δύο. Δεν μπορεί άλλωστε να σε σηκώσει με το ζόρι να χορέψεις. Απλά δεν γίνεται, απαιτεί την δική σου συμμετοχή. Κάνε το με τρόπο που δεν την αμφισβητεί ως προσωπικότητα και θα βγείτε κι οι δυο ενδυναμωμένες από την συνολική διαδικασία.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News