Η Ρένα απαντά: Η μάνα μου κάνει διακρίσεις

Η μάνα που είναι κατά βάθος δέσμια δικών της αγκυλώσεων.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Χαιρετώ την αμποπαρεα και την Ρένα.
Σε ευχαριστώ που υπάρχεις και μας βοηθάς να δούμε πιο ξεκάθαρα ότι μας απασχολεί και μας προβληματίζει.
Δεν θέλω να σας κουράσω και θα μπω κατευθείαν στο θέμα.

Εχω τεράστιο πρόβλημα με την μάνα μου που το μοναδικό πράγμα που κάνει είναι να μ2 ξεχωρίζει από μικρό παιδάκι και να δείχνει ξεκάθαρα ότι αγαπάει μόνο τα αγόρια της (πάνω από 40 πλέον και τα 2) με ξεχωριστό αρρωστημένο κόλλημα στον πρωτότοκο που έχουν και τον ίδιο χαρακτήρα, αφιλοξενοι, εγωιστές, παρτακηδες, χειριστικοι και που θεωρούν ότι το πρόβλημα τους είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο και μόνο αυτοί υποφέρουν και βασανιζονται και όλοι οι άλλοι είμαστε καλά, ακόμα και αν το δικό μου πρόβλημα είναι πολύ δύσκολο και χειρότερο από το δικό τους.

Για να αναφέρω κάποια παραδείγματα, όταν εγώ πηγαίνω στο πατρικό μου δεν με ρωτάει καν αν θέλω να φάω ή να πιω κάτι, ενώ τους άλλους τους ρωτάει 2-3 φορές επίμονα. Ο ένας μάλιστα χώρισε πριν 1μιση χρόνο και γύρισε στο πατρικό και έχει κατάθλιψη το παιδί, όπως τον αποκαλεί πάντα η αγαπημένη του μανούλα. Το “παιδί ” δεν κάνει τίποτα απολύτως μέσα στο σπίτι και απλά περιφέρεται στον χώρο. Όταν εγώ χρειάστηκε να μείνω λίγες μέρες στο πατρικό, η μάνα μου δεν μου το επέτρεψε, λέγοντας μου ότι εγώ έχω σπίτι και σε ένα τσακωμο με το παιδί γιατί κουράστηκα να βλέπω το σαρκιο του απλά να υπάρχει στον χώρο και να εκμεταλλευεται καταστάσεις για να μην κάνει τίποτα, αυτή πήρε το μέρος του και με έδιωξε από το σπίτι.

Εδώ και πολλά χρόνια παίρνει πάντα το μέρος του και τα χώνει σε εμένα ακόμα και όταν έχω δίκιο, υποστηρίζει πάντα αυτόν και με τρελαίνει που, ενώ έχω δίκιο εγώ, αυτή λέει ότι το παιδί έχει δίκιο και τα κάνει όλα σωστά. Ας σημειωθεί ότι το παιδί πριν χρόνια με έριξε κάτω από την καρέκλα και με κλωτσαγε και αυτή δεν του είπε καν να σταματήσει, ευτυχώς που ήρθε ο πατέρας μου και τον σταμάτησε, που ούτε και αυτός όμως δεν του είπε κουβέντα, ούτε του έκανε κάποια παρατήρηση για το βίαιο συμβάν.

Και ερχόμαστε στο σήμερα που πλέον μετά από όλα αυτά που μου έχουν κάνει και που έχω ακούσει τόσα χρόνια, έχω φτάσει στο σημείο να έχω σιχαθεί την μάνα μου, γιατί όταν ο πρώην με την μάνα του παραλίγο να με σκοτώσουν η μάνα μου οχι μόνο δεν με στήριξε, αλλά μου είπε ότι φταίω κιόλας, ενώ όταν το παιδί έσπρωξε την πρώην γυναίκα του δεν έφταιγε το παιδί αλλά η γυναίκα του γιατί τον είχε φέρει μέχρι εδώ, όπως ακριβώς είπε η μαμά του.

Εχω κουραστεί υπερβολικά να είμαι αόρατη και να βιωνω τόσο έντονα την απόρριψη της, να έχω ξεκάθαρα δίκιο και αυτή να υποστηρίζει με όλη της την ψυχή το παιδί!!!

Πλέον κρατάω αποστάσεις όσο μπορώ γιατί δεν αντέχω άλλο, πηγαίνω και σε ψυχολόγο και να αποδεχτώ ότι η ίδια μου η μάνα δεν με θέλει και αδιαφορεί παντελώς για την ύπαρξη μου.
Είναι πολύ δύσκολο μαζί με όλα τα άλλα που μου έχουν συμβεί, αλλά πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρω και δεν θα στεναχωριεμαι που η μάνα μου δεν είναι μητρική απέναντι μου.

Συγγνώμη αν σας κούρασα, αλλά πνίγομαι πραγματικά από την αδικία και ήθελα να το βγάλω από μέσα μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αδικημένη

____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Κατανοώ την πίκρα σου, δηλαδή την φαντάζομαι. Η μαμά σου είναι σίγουρα δέσμια φαλλοκρατικών αγκυλώσεων κι αντιλήψεων που έμαθε και δεν μπορεί να ξεμάθει. Το αρσενικό παιδί στο μυαλό της χρειάζεται την περιποίηση, το θηλυκό θα τα βγάλει πέρα μόνο του. Έτσι πάει αυτή η λογική. Δυστυχώς υπάρχουν γονείς κι αδέρφια που αυτά δεν τα έχουν αποβάλλει, που θεωρούν τη γυναίκα υπαίτια και κατώτερης αξίας…

Όμως αυτό που συμπεραίνω από το κείμενο είναι ότι ο αδερφός σου δεν έχει απλώς κατάθλιψη. Έχει σοβαρή ψυχική νόσο με καταθλιπτικά συμπτώματα. Και αυτό το γνωρίζουν (διεγνωσμένα ή διαισθητικά) και η μητέρα σου αλλά και ο πατέρας σου. Πιθανώς γι’αυτό χώρισε κιόλας. Εσύ είσαι που δεν το γνωρίζεις. Φαίνεται από το ότι ο πατέρας σου έτρεξε να σταματήσει το βίαιο ξέσπασμα, αλλά δεν του είπε τίποτα. Γιατί ξέρει ότι δεν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα… Είναι μάλλον πάνω από τις δυνάμεις του. Πιθανότατα χρειάζεται αγωγη αλλά γνωρίζεις κι εσύ ότι υπάρχει κοινωνικό στίγμα.

Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι με αυτή πλέον την γνώση (καλύτερα υποψία) να συνεχίσεις την ψυχοθεραπεία σου δίνοντας έμφαση στην δική σου διαχείριση, χωρίς προσδοκίες και με ρεαλισμό. Μόνο τον εαυτό σου έχεις. Φρόντισέ τον, αποκόψου από τις ελπίδες και τον παιδικό ρόλο. Στις οικογένειες που υπάρχει ψυχικά ασθενής, συνήθως νοσούν και οι υγιείς…

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News