Στη συζήτηση αυτή, η μητέρα μου θύμωσε, και της είπε ότι απλά δεν ήταν ικανή και δυνατή. Θύμωσα πάρα πολύ, γιατί η γιαγιά μετά έπαιρνε φάρμακα για να το αντιμετωπίσει.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα, Ρένα.
Σήμερα άκουσα τη γιαγιά μου που μεταξύ άλλων μου μίλησε για ξεκάθαρη βαριά κατάθλιψη που πέρασε ενώ ήδη είχε παιδιά, και δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Καταλαβαίνω εν μέρει την θέση της, αν και δεν έχω παιδιά και έχω αποφασίσει να μην έχω.
Στη συζήτηση αυτή, η μητέρα μου θύμωσε, και της είπε ότι απλά δεν ήταν ικανή και δυνατή. Θύμωσα πάρα πολύ, γιατί η γιαγιά μετά έπαιρνε φάρμακα για να το αντιμετωπίσει.
Επίσης την διέκοπτε για να της πει πως άλλοι τα έχουν χειρότερα, ενώ η γιαγιά ήθελε απλά να πει τα δικά της. Είναι κάτι που γενικά κάνει η μητέρα μου. Σαν όλα να θέλει να αφορούν εκείνη, και ποτέ κάποιον άλλον.
Όταν η γιαγιά επέστρεψε σπίτι της, είπα στη μητέρα μου πως είναι πολύ μεγάλη σε ηλικία, και ήθελε απλά κάπου να μιλήσει. Και πώς ήταν λάθος να της λέει αυτά. Τα ίδια έλεγε και σε άλλον ηλικιωμένο της οικογένειας, ο οποίος στην πραγματικότητα, ενώ του έλεγε πως εκείνη έχει χειρότερα, έκρυβε πως είχε καρκίνο και δεν το είπε ποτέ.
Η μητέρα μου, λοιπόν, είπε πως τα ψυχολογικά δεν είναι αρρώστιες, πως αν έχεις παιδιά απαγορεύεται να πάθεις ψυχικά, και πως αυτοί δεν είναι άρρωστοι, αλλά άχρηστοι και ανίκανοι.
Είναι η ίδια μάνα που έχει δει ανθρώπους να υποφέρουν σε ψυχιατρικές κλινικές, όπου νοσηλεύτηκα κάποιες φορές. Και ναι, ανθρώπους που ήταν και γονείς!
Είναι δυνατόν να είναι τόσο εκτός πραγματικότητας και να μην καταλαβαίνει πως πρόκειται για πραγματικές ασθένειες που ταλαιπωρεί πάρα πολύ τους ανθρώπους και ότι το να αρρωστήσει κάποιος ψυχικά, δεν σημαίνει ότι είναι ανίκανος και άχρηστος;
Έχει κάνει πολλά πράγματα λάθος, αλλά δεν αναγνωρίζει πότε τίποτα και θεωρεί πως τα κάνει όλα σωστά. Δεν μου έχει ζητήσει ποτέ της ένα συγνώμη.
Αυτή η κουβέντα ξεχείλισε το ποτήρι.
Πώς να φέρομαι; Προσπαθώ να την αποφεύγω, αλλά δεν είναι δυνατόν.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αδικία
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ένα τεράστιο ζήτημα σε κάθε συζήτηση είναι ότι είμαστε τόσο περιχαρακωμένοι μέσα στην δική μας αλήθεια που δεν βγαίνουμε λίγο από τη θέση μας για να δούμε του άλλου. Αυτό ισχύει όμως τόσο για την μητέρα σου, όσο και για σένα.
Αν μας έγραφε η μάνα σου, ως παιδί που στερήθηκε την μητέρα του, που δεν έλαβε την προσοχή για την οποία διψούσε, κι η οποία έλλειψη την διαμόρφωσε σε αυτό που είναι τώρα, από το οποίο αναμφίβολα υποφέρει (γιατί η έλλειψη ενσυναίσθησης είναι κάτι που μας κάνει να υποφέρουμε, αποτελεί ψυχική άμυνα σε τραύμα) θα έβλεπες ότι κι οι απαντήσεις και τα σχόλια θα ήταν με το μέρος του παιδιού: της μαμάς σου εν προκειμένω!
Μπορεί πράγματι να έχει μια κάποια στενομυαλιά για τις ψυχικές ασθένειες, όμως αυτή δεν δημιουργήθηκε σε κενό αέρος, μεγάλωσε με άτομο στο οποίο στηριζόταν αποκλειστικά και το οποίο δεν μπορούσε, λόγω της κατάθλιψης, να την φροντίσει όπως έπρεπε κι όπως ανέμενε. Και δεν το συγχωρεί. Σκέφτεται «ας μην έκανε παιδί, ας μην αναλάμβανε το μητρικό ρόλο, ας έδινε το παιδί σε άλλη μάνα να το μεγαλώσει αφού εκείνη δεν μπορούσε». Αυτά πιθανώς είναι οι σκέψεις της. Όπως τις κάνουν πολλά παιδιά που νιώθουν ότι δεν είχαν την μητέρα που επιθυμούσαν ή προσδοκούσαν. Δεν οφείλει να το συγχωρέσει άλλωστε. Αυτό δε λέμε στα παιδιά αυτά ξανά και ξανά που μας γράφουν εδώ μέσα; Βέβαια θα την βοηθούσε πολύ να το κατανοήσει, να το αποδεχθεί και να το χωνέψει ώστε να πάει η ίδια παρακάτω. Επειδή αναγκάστηκε να μεγαλώσει πριν της ώρας της, αντιμετωπίζει όσους δεν σκληραίνουν, δεν δυναμώνουν, δεν ανθίστανται ως αδύναμους. Τι να κάνεις. Άμυνα είναι.
Κι οι ψυχικά ασθενείς κάπου ξεφορτώνουν κι εκείνοι, όπως λες, κάπου τα λένε για να τα βγάλουν από μέσα τους, παρόμοια συνθήκη. Κι είναι γεγονός ότι δεν μιλάμε για την μητρική κατάθλιψη, σαν αυτή που πέρασε η γιαγιά σου, επειδή είναι τεράστιο ταμπού. Κανονικά ο ρόλος της μάνας, στο πατριαρχικό αφήγημα, είναι της πανευτυχούς φροντίστριας. Κι αυτό είναι μια πάνδημη αγκύλωση, αλίμονο αν μια μάνα πει ότι μετάνιωσε, ότι βαρυγκόμησε, ότι δυσκολεύτηκε. «Ας μην γινόσουν μάνα!» της αντιγυρίζουν. Είναι μεγάλη μοναξιά. Και την μεταβιβάζουμε ως διαγενεακό τραύμα, από την μία στην άλλη, σκάβοντας η μία τον λάκκο της επόμενης.
Δεν χρειάζεται να ξεκόψεις με την μάνα σου. Αυτό που χρειάζεται είναι να αποδεχθείς ότι όλοι έχουμε αδυναμίες κι όλοι έχουμε «τυφλά σημεία» στην ψυχοσύνθεσή μας. Ξαναλέω, όχι ντε και καλά να την συγχωρέσεις, όπως επιθυμείς να συμβεί μέσω της αίτησης συγγνώμης εκ μέρους της. Μπορεί ποτέ να μην συμβεί αυτό, τι θα κάνεις τότε; Μου θυμίζει την συγκλονιστική εξομολόγηση της Σάρον Στόνοουν στον Άντερσον που κυκλοφόρησε στα media πρόσφατα, όπου έλεγε ακριβώς αυτό: η μάνα μου ποτέ δεν με αποδέχτηκε και ποτέ δεν μου έδωσε αυτό που περίμενα επειδή η ίδια πέρασε άσχημη παιδική ηλικία. Και κατέληγε: Πρέπει να απελευθερώσεις τη μάνα σου από μέσα σου. Μόνο έτσι θα έρθει ειρήνη εντός σου. Aυτό που η δική σου μητέρα δεν πέτυχε στη σχέση της με την δική της μάνα. Η ανθρώπινη κατάσταση είναι δύσκολη κι αναποδιές κι αναπάντεχα πράγματα συμβαίνουν εκτός του ελέγχου μας. Το θέμα είναι πώς προχωράμε από κει και πέρα. Εκεί έγκειται η ωριμότητα κι η ψυχική ανάπτυξη. Κι αυτά τα λέω κυρίως για εσένα, επειδή εσύ μας γράφεις, όχι η μητέρα σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Με άγγιξε το θέμα που έθεσες. Υπήρξα κόρη μανιοκαταθλικής μητέρας και ταυτόχρονα καταθλιπτική μητέρα κι εγώ η ίδια των δυο – ενήλικων πλέον- γιών μου. Η μητέρα μου με γέννησε στα είκοσί της χρόνια και με παρέδωσε από δω κι από ΄κει στα δυο μου χρόνια για να με μεγαλώσουν άλλοι. Στο μεταξύ η ίδια “έκανε τη ζωή της” όπως έλεγαν τότε. Είχε άνεση οικονομική, πολλές σχέσεις ερωτικές, ήταν μορφωμένη και κουκλάρα, ήταν ας πούμε εμβληματική παρουσία στην πλατεία Κολωνακίου. Εγώ μεγάλωσα λίγο στη θεία, λίγο στην τρελή και κακιά γιαγιά, λίγο εσωτερική σε σχολείο, σε γενικές γραμμές δύσκολα και… Διαβάστε περισσότερα »
👏 Πολύ όμορφα τα είπες. Συγχαρητήρια για τη στάση σου
Αυτό που σου γράφει η Ρένα διάβασε το και ξαναδιάβασε το να χαρείς. Εγώ έδωσα αρκετά χρηματα για να μου το πουν. Στη θέση της μαμας σου υπήρξα και δεν ήταν ευχάριστη θέση για ένα παιδί. Το αντίθετο. Ήταν θεση επικίνδυνη, πληγωτικη, τραυματική , είχε πολύ θυμό και πολύ απόγνωση . Κι όλα αυτά κάπως έπρεπε να γίνουν αναισθησία γιατι αλλιώς πως? Ήταν και θέμα δικής μου επιβίωσης. Και η δική μου είχε κατάθλιψη. Βαριά. Και είναι πολύ βαρύ για ένα παιδί να μεγαλώνει με καταθλιπτικό γονιό . Γιατί πολλές φορές τη χρειάστηκα και δεν την είχα . Κι άλλες… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ, βρε Lioness. Πολύτιμα τα λόγια σας. Να είστε καλά.
Έλλειψη ενσυναίσθησης… Εγωκεντρισμός… Καμία συγνώμη ή αναγνώριση λαθών… Μήπως είναι ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά; Είναι πολύ δύσκολο πράγματι να έχεις άρρωστο γονιό. Είναι ταμπού και νομίζω αν η γιαγιά σου είχε καρκίνο αντί για κατάθλιψη, η μαμά σου δεν θα είχε τέτοιες απόψεις και συμπεριφορά. Αρρώστια είναι, δεν την ελέγχουν. Επικίνδυνα τα όσα λέει, γιατί φαίνεται να έχει αυτές τις πεποιθήσεις για τις ψυχικές ασθένειες που δεν ισχύουν και μπορούν να σταθούν τεράστιος κίνδυνος ζωής για ανθρώπους που ήδη νιώθουν ανίκανοι και ενοχικοί χωρίς να τους πει και αυτά κάποιος τρίτος… Υποθέτω τα ίδια θα λέει και θα αντιλαμβάνεται και για εσένα… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ πάρα πολύ. Η μητέρα της, όσο και να πόνεσε από την καταθλιπτική της μητέρα, έγινε η ίδια μάνα μετά. Αλίμονο αν μέναμε σε αυτά που πιστεύαμε για τους γονείς μας παιδιά και έφηβοι. Η κοπέλα, μέσα σε όλα, περιγράφει μοτίβα ναρκισσιστικής συμπεριφοράς όπως ότι πάντα έχει δίκιο, όλες οι κουβέντες οδηγούν σε αυτή. Συμφωνώ και για το grey rock, που για να πετύχει πρέπει να έχεις εμπεδώσει απόλυτα πως ο άλλος/η είναι πλέον επικίνδυνοι για σένα και αυτό είναι δύσκολο να αναγνωρισθεί σε γονείς, οικογένεια ειδικά σε τόσο νεαρή ηλικία. Αυτο που λες, ότι όλοι οι κακοήθεις βάζουν τα… Διαβάστε περισσότερα »
Ούτε εμενα μου άρεσε η σταση της μητέρας. Ναι ειναι δυσκολο να βγούμε απο το ρούχο του inner child οταν σκεφτόμαστε τους γονεις μας ή και στα πάρε δώσε μαζι τους γιατι παντα θα ζητάμε την αποδοχής τους. Κι οταν δεν την εχουμε ερχεται στην επιφάνεια το παλιο beef. Και στα γεράματα ακομα. Όμως η μητερα εδω δεν δειχνει να εχει κανει την εσωτερική δύσκολη εργασία του να συγχωρήσει, να επεξεργαστεί τα όποια τραύματά της, να προσεξει πώς εκφράζεται για πράγματα και καταστασεις που μπορουν να αφήσουν αποτύπωμα. Ειναι λιγο, πώς να το πω… “όπως μου ρχεται το λεω”. Ακατεργαστη… Διαβάστε περισσότερα »
Πρώτα από όλα εύχομαι πολλή δύναμη και σε σένα και τη γιαγιά σου που αντιμετωπίζετε με θάρρος τους δαίμονες σας. Θέλει μεγάλη τόλμη να παραδεχτείς κάτι τέτοιο πόσω μάλλον να το αντιμετωπίζεις καθημερινά. Μου φαίνεται ότι είναι projection του τύπου “εγώ είμαι δυνατή, αρα οι υπόλοιποι αδύναμοι χαρακτήρες επειδή λυγίζετε”. Είναι πολύ δυνατός το προσωπικό της matrix. Στην ουσία όμως σε τέτοιες περιπτώσεις οι άνθρωποι που βάζουν κάτω τον εαυτό τους και παλεύουν με το θεριό είναι αυτοί οι οποίοι σπάνε το generational trauma και όχι αυτοί που το διαιωνίζουν στρουθοκαμηλιζοντας. Συμφωνώ με τη Ρένα ότι η αποδοχή είναι η… Διαβάστε περισσότερα »