Η Ρένα απαντά: Η κόρη οικογενειακών φίλων με παρενόχλησε όταν ήμουν παιδί

Πέρασαν πολλά χρόνια, μπήκα στην εφηβεία και εκεί ξεκίνησε να μου σκάει σιγά σιγά τι είχε γίνει, αλλά στην ηλικία των 12-13 δεν κατανοούσα ακόμα την κατάσταση.

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Θέλω να πω μια δική μου ιστορία που όσα χρόνια και αν έχουν περάσει κατά κάποιον τρόπο δεν περνάει μέρα που δεν το σκέφτομαι. Βάζω και ένα trigger warning καθώς περιγράφω κακοποιητικές εμπειρίες.

Ήμουν μόλις 5 χρονών όταν με τους γονείς μου πηγαίναμε επίσκεψη σε οικογενειακούς φίλους και έπαιζα με την κόρη τους σε αυτά τα καλέσματα. Η κόρη τους τότε ήταν 15-16 χρονών και ενώ στην αρχή παίζαμε, αυτά τα παιχνίδια ξεκίνησαν να είναι περίεργα. Με άγγιζε και έτριβε τα ευαίσθητά μου σημεία, με φιλούσε στα χείλη, με χάιδευε. Εμένα με θυμάμαι που δεν μου άρεσε όλο αυτό, αλλά άκουγα συνέχεια να είμαι φρόνιμη αλλιώς θα το πει στους γονείς μου πως φταίω εγώ. Προφανώς σε εκείνη την ηλικία δεν καταλάβαινα τι γινόταν και φοβόμουν να μιλήσω στους γονείς μου γιατί πίστευα πως εγώ το προκαλούσα, πίστευα πως είναι και αυτό ένα διαφορετικό είδος παιχνιδιού και αν μιλούσα δεν θα έπαιζα με κανέναν μετά.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φορά που με έβγαλε στο μπαλκόνι και προσπαθούσε να με φιλήσει. Επειδή εγώ δεν ήθελα με χαστούκισε και μετά με φίλησε με το ζόρι. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια κυρία στο μπροστινό μπαλκόνι που άπλωνε ρούχα και αισθάνθηκα τεράστια ντροπή.

Πέρασαν τα χρόνια, χάθηκε η επαφή με αυτήν την οικογένεια και μετακομίσαμε και σε άλλη γειτονιά. Πλέον εγώ 7-8 χρονών έπαιζα με την εγγονή της γειτόνισσας όταν ερχόταν επισκέψεις στους παππούδες της. Το κορίτσι αυτό με περνούσε μόλις 1 χρόνο ηλικιακά όταν με φίλησε πρώτη φορά και ξεκίνησαν πάλι κάποια αγγίγματα στα ευαίσθητα σημεία. Η διαφορά είναι πως τώρα με ανάγκαζε και μένα να αγγίξω εκείνη. Πάλι η ίδια ιστορία όμως, να μην το πω πουθενά αλλιώς θα το πει στους δικούς μου και θα με μαλώσουν. Πως φταίω εγώ για αυτό. Πάλι δεν μίλησα, αλλά θυμάμαι πολύ έντονα πόσο δεν μου άρεσε όλο αυτό. Όταν με φώναζε για παιχνίδι και έλεγα στους δικούς μου πως δεν θέλω να πάω, άκουγα τα “μα πήγαινε να παίξεις, θα είναι ωραία. Έχεις παρέα”. Ευτυχώς μετά από 2 χρόνια μετακομίσαμε.

Καταλαβαίνετε πως σαν μικρή δεν ένιωθα safe να μιλήσω στους γονείς μου για αυτό, με μάλωναν γενικά πού και πού, αλλά όλο αυτό το “φταις εσύ” με έκανε να πιστεύω πως πραγματικά έφταιγα εγώ και δεν ήθελα να στεναχωρήσω τους γονείς μου.

Πέρασαν πολλά χρόνια, μπήκα στην εφηβεία και εκεί ξεκίνησε να μου σκάει σιγά σιγά τι είχε γίνει, αλλά στην ηλικία των 12-13 δεν κατανοούσα ακόμα την κατάσταση. Ακόμα πίστευα πως το είχα προκαλέσει εγώ, πέρασα μια φάση που νόμιζα πως μάρεσαν τα κορίτσια. Έλεγα την ιστορία με πολύ κοντινούς μου φίλους και παρουσίαζα τον εαυτό μου σεξουαλικά προχωρημένη και ένιωθα πως φαίνομαι γαμάτη.

Στα 18 μου έσκασε άσχημα η συνειδητοποίηση. Σε μια κρίση πανικου κατάφερα να το πω στην μάνα μου η οποία έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της. Κλαίγαμε αγκαλιά. Προφανώς δεν ήθελα κάποια εκδίκηση, ήθελα να το εκφράσω επιτέλους  να νιωσω μια σιγουρία πως αντιλαμβάνομαι την ιστορία σωστά. Να επιβεβαιωθώ πως όντως δεν έφταιγα εγώ.

Πέρασαν τα χρόνια, έκανα σχέσεις και σεξ με το αντρικό φύλλο (συνειδητοποίησα πως τελικά δεν με ελκύουν ερωτικά οι γυναίκες). Για χρόνια πίστευα και μάλλον το πιστεύω ακόμα πως το είχα αφήσει πίσω μου, είχε κάνει τον κύκλο του, είχα κλάψει, είχα ουρλιάξει, το είχα αποδεχτεί και συνέχιζα τη ζωή μου. Μάλιστα παλιά που έκανα ψυχοθεραπεία και το είχα αναφέρει, δεν ανοίχτηκα πολύ πάνω στο θέμα γιατί πίστευα πως το είχα λύσει μέσα μου και όλα καλά.

Όλο αυτό μου έχει αφήσει το κακό που πάντα έχω την εντύπωση πως για όλα τα κακά φταίω εγώ. Προσπαθώ να το δουλεύω.

Πλέον όμως, βρίσκομαι σε μια υπέροχη σχέση 3 χρόνια τώρα. Κάνουμε όνειρα για το μέλλον και θέλουμε παιδιά. Ώρες ώρες μου σκάει η ανησυχία μην πάθουν κάτι παρόμοιο. Μπορεί να μην καταλαβαίνουν όπως δεν καταλάβαινα εγώ, μπορεί να μην μιλήσουν όπως δεν μίλησα εγώ και τρομάζω. Σκέφτομαι πώς να τα προφυλλάξω ενώ δεν υπάρχουν ακόμα. Και περισσότερο με τρομάζει πως οι πράξεις ήταν από ανήλικα σε ανήλικο. Και μερικές φορές μπορεί να νιώσω και μια στεναχώρια για το τι μπορεί να είχαν ζήσει για να μου κάνουν αυτά ως μικρό παιδί.
Και αυτή η κακοποίηση δεν περνάει μέρα να μην περάσει σαν ανάμνηση από το μυαλό μου. Φεύγει ποτέ; Θα περάσουν μέρες να μην το σκέφτομαι; Είμαι 30 πλέον. Δεν με επηρεάζει ψυχολογικά αλλά το νιώθω σαν αγκαθάκι.
Για την ιστορία, όλο αυτό το γνωρίζει ο σύντροφός μου από πριν μπούμε σε σχέση καθώς κάναμε παρέα από πριν και μάλιστα είμασταν καλή φίλοι. Είναι πολύ υποστηρικτικός πάνω σε αυτό και θα με ακούσει όσο έχω ανάγκη αλλά δεν θέλω να το συζητάω προφανώς. Θέλω να μην το σκέφτομαι καθόλου.

Συγνώμη για το σεντόνι και ελπίζω να ακούσω ιδέες πως να μην τριγυρνάει όλο αυτό στο μυαλό μου κάθε μέρα.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Πνιγμένη

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Αγαπητή φίλη, όπως μας είπες κάνεις ψυχοθεραπεία. Σε τέτοια ζητήματα μόνη αρμόδια είναι η ψυχοθεραπεία, εμείς μόνο χανζαπλάστ τοποθετούμε εδώ. Πρέπει να το συζητήσεις ως άγχος για την δημιουργία οικογένειας εκεί και να το διαχειριστείτε κατάλληλα.

Δεν είναι ασυνήθιστη η σεξουαλική κακοποίηση, περίπου ένα 20% κι ένα 5-10% αναφέρεται στην βιβλιογραφία πως έχει κάποια τέτοια εμπειρία. Προφανώς ως κοινωνία δεν έχουμε τις δικλείδες ασφαλείας που απαιτούνται συνολικά, χρειάζεται δουλειά.

Κρατώ μια μικρή υποσημείωση για το «από ανήλικο σε ανήλικο». Ένα 15χρονο, περισσόυερο ακόμη ένα 9χρονο, που δεν έχει διαπαιδαγωγηθεί σεξουαλικά ενδεχομένως δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτό που κάνει αποτελεί κατάφωρη παραβίαση. Είναι κάτι που δεν το δικαιολογώ, εξηγώ ότι δεν το έχει σαφές στο κεφάλι του επειδή δεν συζητιέται (τότε ακόμη περισσότερο). Πάλι το ζήτημα δεν είναι στο άτομο τόσο, αλλά στο σύστημα που δεν αναλαμβάνει το δύσκολο έργο της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης με όρους σαφείς. Ας ελπίσουμε ότι θα εργαστούμε συλλογικά για να εξαλειφθούν αυτά τα περιστατικά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News