Η κατάθλιψη που ίσως κρύβει κι άλλες νοσηρότητες από πίσω της. Και που είναι δύσκολες για όλους.
_______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα,
Πρώτα θα ήθελα να πω ότι διαβάζοντας τις απαντήσεις σου σε διάφορες ερωτήσεις πολλές φορές βοηθήθηκα σε προβληματισμούς που είχα, έβρισκα τη λογική απάντηση που πάντα (πιστεύω) ψάχνω. Ευχαριστώ.
Στο θέμα τώρα, είμαι από το εξωτερικό, σε σχέση με Έλληνα εδώ και πολλά χρόνια.
Το τελευταίο διάστημα η κατάσταση μου είναι αρκετά δύσκολη, γιατί ενώ έχουμε σχέδια με τον σύντροφό μου να παντρευτούμε, δεν μπορεί να γίνει γιατί η μαμά μου είναι σε μια κατάσταση κατάθλιψης/πένθους που την έχει επηρεάσει απίστευτα πολύ, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να μένει μόνη.
Προσπαθεί, δεν μπορώ να πω, όμως όλο το βάρος είναι πάνω μου. Δεν υπάρχει κανένας από την οικογένεια που θα μπορούσε να την βοηθάει στην καθημερινότητα της, δεν δέχεται βοήθεια από τρίτους και δε θέλει να είναι μαζί μου στην Ελλάδα πάνω από 3-4 μέρες.
Η καθημερινότητα μου στην Ελλάδα όταν αφήνω στη χώρα μου τη μαμά είναι γεμάτη άγχος και με επηρεάζει πάρα πολύ, σε τέτοιο επίπεδο που δεν μπορώ να λειτουργήσω κανονικά, αλλά τα κανω όλα με το ζόρι. Όταν, δε, είμαι στη χώρα μου, πάλι όλη μου η καθημερινότητα γυρίζει γύρω από την υγεία της μαμάς μου και δεν μπορώ να ασχοληθώ με τίποτα άλλο.
Το πένθος που προανέφερα αφορά στους θανάτους του πατέρα μου και της αδερφής μου, που λόγο όλης αυτής της κατάστασης με τη μαμά, δεν μπορώ ούτε να πενθησω όπως εγώ χρειάζομαι.
Ολα έπεσαν πάνω μου,χωρίς καμία βοήθεια κανενός από την οικογένεια την ευρύτερη και όταν χρειαζομουν να επεξεργαστώ το πένθος (έφυγαν και οι δύο εντός μικρού χρονικού διαστήματος) έπρεπε να ασχοληθω με πολλά πρακτικά θέματα και θέματα βιοποριστικά.
Παρόλο που δεν έχει ενδείξεις σε εξετάσεις που έχουν γίνει, αναπτύσει και θέματα απώλειας μνήμης η μαμά μου, κάτι που κάνει την κατάσταση ακομα πιο δύσκολη.
Όλο αυτό κρατάει ήδη δύο χρόνια. Δεν βλέπω διέξοδο και είμαι εξαντλημένη.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Fed up
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αγαπητή φίλη, παρακαλώ, να είσαι καλά για τα όμορφα λόγια για τη δουλειά μας εδώ. Πρώτον συγχαρητήρια για το τέλεια ευανάγνωστο και σαφές κείμενο που βάζει κάτω πολλούς ντόπιους και δεύτερον συλληπητήρια για τις απώλειές σου.
Η κατάσταση που βιώσατε οικογενειακώς δεν είναι εύκολη. Για σένα είναι ένας γονιός και μια αδερφή, για εκείνη είναι ο σύζυγος και το παιδί της. Και δεν υπάρχει πιο αφύσικο πράγμα από το να κηδεύεις το παιδί σου. Η κατάθλιψη και το πένθος της είναι όντως δικαιολογημένα. Όμως αυτό που δεν διαβάζω και πρέπει να αναζητηθεί είναι η βοήθεια του ψυχιάτρου και του νευρολόγου. Είναι πολύ πιθανόν, όπως υποψιάζεσαι η ίδια, να υπάρχουν απαρχές άνοιας. Η άνοια είναι μια εξαιρετικά δύσκολη και δυσβάσταχτη κατάσταση για τους συγγενείς του ατόμου κι απαιτεί ειδικούς χειρισμού που μόνο ειδικοί μπορούν να συμβουλέψουν. Θα πρέπει να τους αναζητήσεις άμεσα, καθώς ως εκφυλιστική νόσος μόνο χειρότερη μπορεί να γίνει, όχι καλύτερη.
Ταυτόχρονα, επειδή είναι αναμενόμενο ότι και τα δικά σου όρια είναι εύκολο να ξεπεραστούν και κατόπιν θα γίνει ακόμη δυσκολότερο να επανέλθεις, πρέπει να αναζητήσεις βοήθεια ειδικού, σε πρώτη φάση ως συμβουλευτική για τον χειρισμό της κατάστασης.
Σε δεύτερο χρόνο, ίσως πρέπει να αναρωτηθείς αν η σχέση με τον Έλληνα θα μπορούσε να αντέξει μια διαμονή στη χώρα σου για όσο διάστημα χρειαστεί. Αν είναι πρόθυμος κι αν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα για βοήθεια στην μητέρα σου (βοήθεια εννοώ επαγγελματική στην καθημερινότητά της, βοηθός στο σπίτι της) ίσως η παρουσία σου σε ένα διευρυμένο πλαίσιο γειτονίας να δημιουργούσε το πλαίσιο συναισθηματικής ασφάλειας και για τις δυο σας. Δεν είσαι βέβαια υποχρεωμένη. Κάνε αυτό που θα σε κάνει να νιώσεις πιο δυνατή και πιο ικανή να τα φέρεις βόλτα. Ο νεότερος κι υγιέστερος οφείλει να προστατέψει και τον εαυτό του, όπως περίπου στις αεροπορικές πτήσεις οι γονείς πρέπει να πάρουν οξυγόνο οι ίδιοι προτού δώσουν στα παιδιά τους ώστε να τα καταφέρουν. Αλλιώς θα πέσουν όλοι μαζί.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Διαβάζοντας την ιστορία της γράφουσα νομιζα πως διαβαζα την δικη μου. Τα ιδια περναω με την δικη μου μαμα μετα το θανατο του μπαμπα μου. Δεν συνήλθε ποτε και δεν δεχτηκε ποτε να δει ψυχολογο. Δεν μπορέσαμε να πενθήσουμε οι ιδιοι μας διοτι ειχαμε παντα το αγχος για την ψυχολογική υγεια της μαμας. Δεν ξερω τι μπορει να γινει σε αυτες τις περιπτωσεις. Το μεγαλυτερο μερος της ημερας την λυπαμαι και νιωθω ανήμπορη να την βοηθησω διοτι μενω μακρια αλλα υπαρχει και ενα μικρό Slot οπου θυμώνω γιατι η αποφαση της να μην δεχτεί επαγγελματική βοηθεια μας επηρρεαζει ολους. Λυπαμαι… Διαβάστε περισσότερα »