Θελει ολοι να συμφωνούν μαζί της. Να της επιβεβαιώνουν οτι χαραμίστηκε.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σε ολες. Με εχει κουρασει πολυ η μανα μου. Καθε μερα τα ιδια. Οτι χαραμιστηκε με αυτον που παντρευτηκε γιατι εχει ολα τα κακα του κοσμου, οτι ειχε μια πεθερα μεγαιρα, οτι ειχε μια κουνιαδα φιδι, οτι ειχε εναν πατερα αυταρχικο και κακο, οτι εχει αδερφια αδιαφορα, οτι εχει μια κορη -για την αδερφη μου- σκυλα. Μενει με τον πατερα μου, αλλα σκοτωνονται καθε μερα. Καθε μερα ρεζιλι στη γειτονια. Και μονο που τον βλεπει, χωρις καμια κουβεντα, τον βριζει. Τα αδερφια της -εχει 3 αδερφια- δεν της μιλανε, ουτε η αδερφη μου. Θελει ολοι να συμφωνουν μαζι της. Να της επιβεβαιωνουν οτι χαραμιστηκε, οτι αυτη εχει στα παντα δικιο, και ο πατερας μου στα παντα αδικο, οτι αυτη ειναι αστερι και ο πατερας μου τιποτενιος. Και συνεχεια λεει για τον εαυτο της οτι ειναι η πιο ομορφη απο τις φιλες της, η πιο εξυπνη, η πιο…, η πιο…, η πιο…
Με εχει κουρασει ολο αυτο. Θελω να την κανω περα. Κατι εχει καταλαβει. Λεει οτι δεν εκτιμω οτι μου εχει προσφερει, οτι με γεννησε, οτι με μεγαλωσε και οτι εισπρατει συνεχεια αχαριστια, οτι ηταν θυμα ολων μια ζωη, οτι κανενας δεν αναγνωριζει τιποτα, οτι εχει μεινει μονη της, οτι την εχουν καταραστει απο την ωρα που γεννηθηκε.
Για αυτην ειναι ολα η ασπρο η μαυρο. Δεν αναγνωριζει τα λαθη της. Μιλαει με γνωστες της, ακουει κατι καλο για τον αντρα καποιας κι αρχιζει τη συγκριση με τον πατερα μου, οτι η ιδια εχει παντρευτει ενα μηδενικο και η αλλη μια χαρα αντρα.
Ρενα, ειμαι σιγουρη πως οποιον και αν παντρευοταν, δεν θα στεριωνε. Εδω δεν εχει επαφες με το παιδι που γεννησε, και κινδυνευει να χασει κι εμενα, θα ταιριαζε με αντρα; Δεν ειναι καθολου υποχωρητικη, αντιθετως ειναι ελεγκτικη και παρεμβατικη και κραταει θυμο. Δεν αντεχεται. Γενικα απο συγγενεις, με τους περισσοτερους δεν μιλαει καθολου και με τους λιγοτερους θα πει ενα γεια αν τυχαια στο δρομο πεσει πανω τους. Δεν αναρωτιεται γιατι συμβαινει αυτο. Εχει βγαλει το συμπερασμα οτι φταιει η μοιρα της και οτι ειναι αδικημενη απο τη ζωη. Καθε μερα λεει τα ιδια. Της φταινε ολοι και ολα. Εχει μεγαλη ιδεα για τον εαυτο της, με οποια συγκριθει αυτη ειναι η καλυτερη στα παντα. Αλλα αυτη η αδικη η μοιρα…
Συγγενικο προσωπο, μου ειπε οτι χρειαζεται βοηθεια απο ψυχιατρο και οτι αν δεν απομακρυνθω θα με τρελανει κι εμενα. Λυπαμαι να εγκαταλειψω εναν ανθρωπο διαταραγμενο, ομως πως να της δωσω να καταλαβει οτι χρειαζεται γιατρο; Κανει συνεχεια τους ιδιους μονολογους σαν εμμονικη. Θεωρει οτι σκεφτεται και οτι ενεργει παντα σωστα και οτι οι γυρω της ειναι προβληματικοι και δεν βλεπουν καθαρα. Μεγαλοποιει καταστασεις και κανει και σεναρια που δεν ανταποκρινονται στην πραγματικοτητα, διακρινεται απο καχυποψια. Της εξηγω οτι ειναι λαθος κι επιμενει οτι ειναι ετσι οπως τα λεει, οτι ξερει αυτη… Τι να κανω; Δεν τα λεω αυτα στους συγγενεις, ομως καποιοι με εχουν ρωτησει πως αντεχω ακομα και καποιοι μου εχουν πει οτι εχει τρελαθει. Χωρις να εχω αναφερει κατι.
Θέλω να απαλλαγω απο αυτη την κατασταση. Οταν πηγαινω με τα νερα της, ειναι γλυκια, οταν την κοντραρω, αγριευει το προσωπο της. Η κατασταση της επιδεινωθηκε πριν απο σχεδον 10 χρονια που πεθανε ο παιδικος, ανεκπληρωτος ερωτας της. Αυτος ο ερωτας ηταν για χρονια η αιτια για ομηρικους καβγαδες με τον πατερα μου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ιωαννα
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ιωάννα, θα πω κάτι αντιδημοφιλές αλλά την λυπήθηκα τη μάνα σου. Μια γυναίκα που δεν έκανε τίποτα απ’αυτά που ήθελε στη ζωή της, ένα θύμα της πατριαρχίας, ξεκινώντας από το να παντρευτεί έναν άντρα που δεν ερωτεύτηκε. Αναρωτιέμαι αν έμπαινες στη θέση της και σε πάντρευαν με κάποιον που δεν ήθελες, πώς θα ένιωθες;
Κατανοώ ότι βιώνει τεράστια ματαίωση. Ο λόγος που κάποιος άνθρωπος παινεύει τον εαυτό του δεν είναι επειδή έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Είναι επειδή κανένας άλλος δε του λέει καλή κουβέντα. Είναι μεγάλη πίκρα αυτό…
Δεν ξέρω τι να σου πω. Σίγουρα είναι ενοχλητική η συμπεριφορά της ατέρμονης γκρίνιας, η γκρίνια αυτή όμως δεν δημιουργήθηκε εν κενώ. Ούτε έχει μόνο ένας όλο το δίκιο κι ένας άλλος όλο το άδικο. Μην θεωρήσεις ότι γνωρίζεις τα πάντα για τη σχέση των γονιών σου. Μόνο εκείνοι ξέρουν. Το πιθανότερο είναι ότι η μητέρα σου δεν είχε και εξακολουθεί να μην έχει εναλλακτικές: πού θα πάει χωρίς δικά της λεφτά; Ακόμα και ψυχολογική βοήθεια να αναζητήσει, χρειάζεται στήριξη. Μπορείς φυσικά να απομακρυνθείς, δεν είμαστε υπόλογοι εμείς για τους γονείς μας, εκείνοι είναι υπόλογοι σε μας, σου εξηγώ απλώς το μηχανισμό. Κατανοώντας το μηχανισμό που εγκλωβίζει τις γυναίκες κατανοούμε αλλιώς τον κόσμο κι ενδυναμωνόμαστε για δικές μας επιλογές.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
εγώ διαφωνώ με απάντηση..
ο τρόπος που επιλέγει η μάνα σου να συναναστραφεί είναι χαρακτήρας..καμία δικαιλογια για την ματαίωση.Ολοι μας έχουμε και παλεύουμε να αλλάξουμε την κατάσταση..
είναι άρρωστο το περιβάλλον..σήκω και φύγε.
δεν έχεις μάθει υγιή συμπεριφορά-γι αυτό και είσαι ακόμη εκεί- και πως να κανεις σχέσεις..τι θα πει ζόρι για τον ανεκπλήρωτο παιδικό έρωτα που σας πάει όλους τρένο?
μην αφήνεις τα χρόνια σου να πάνε χαμένα.
Συμφωνώ απόλυτα!👌
Και εγώ διαφωνώ με την απάντηση, ο χαρακτήρας παίζει τον κυριότερο ρόλο. Ματαιώσεις πάντα συμβαίνουν και πρέπει να μαθαίνουμε να τις διαχειριζόμαστε. Δε γίνεται να φταίνε πάντα όλοι οι άλλοι, είναι σαν το ανέκδοτο με αυτόν που οδηγούσε αντίθετα στην εθνική. Ακόμα και το ότι τα ίδια της τα παιδιά την κάνουν πέρα, θα έπρεπε να την κάνει να ξυπνήσει. Δυστυχώς έχω θεία που είναι πολύ παρόμοια περίπτωση, φταίνε πάντα όλοι οι άλλοι και είναι σκαρτοι, και για αυτό έχει κάνει πέρα σχεδόν όλους τους συγγενείς και φίλους. Και φυσικά ούτε λόγος για ψυχολόγο ή ψυχίατρο, είναι απατεώνες και θέλουν… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγω διαφωνώ κάθετα. Η μάνα μπορεί να έχει κάποια ψυχιατρικής φύσεως διαταραχή,αλλά δε νομίζω ότι είναι απλά ένα καταξιωμένο θύμα της πατριαρχιας. Είναι αυτό το είδος εγωιστή και διαταραγμένου άνθρωπου. Αρρωστημένο περιβάλλον. Η γραφουσα να απομακρύνθει πρέπει.
ΟΚ, ας λυπηθούμε τη μάνα σου αλλά μπορούμε πρώτα να λυπηθούμε εσένα;
Έχοντας έναν πατέρα σε παρόμοια κατάσταση, η μόνη λύση που βλέπω είναι συζήτηση περί ψυχιατρικής βοήθειας – άρνηση αυτής (!) – απομάκρυνση. Αντιλαμβάνομαι πλήρως *ΠΛΗΡΩΣ* ό,τι σκέφτεσαι αλλά είναι κρίμα να συνεχίσεις να κουβαλάς το βάρος ενός τέτοιου ανθρώπου, και ας είναι η μάνα σου.
“Δεν τα λεω αυτα στους συγγενεις, ομως καποιοι με εχουν ρωτησει πως αντεχω ακομα και καποιοι μου εχουν πει οτι εχει τρελαθει.” – αυτό και μόνο είναι μεγάλο βάρος, το κατανοώ, συμπονώ αλλά σου φωνάζω “βοήθησε εσένα”…
Δεν ξέρω αλλά δεν βλέπω καμία ενδυνάμωση στο να δίνουμε de facto στη γυναίκα το ρόλο του θύματος.
Δεν είναι ακριβώς ετσι ρε συ. Είναι αιτιολόγηση δια μέσου της ερμηνείας του τι σημαίνει η καταπίεση. Δεν αίρονται οι ευθύνες, αν δείξουμε το πώς αυτές είναι ΚΑΙ απόρροια της συστημικής/ μακροχρόνιας καταπίεσης των γυναικών.
Η κατανόηση μιας συμπεριφοράς ως μέρους ενός συνολικότερου φαινομένου είναι δύναμη: α) δυναμώνει εμάς, μιας που μας δίνει μεγαλύτερη θέα της κατάστασης και ανοίγοντας την προοπτική μπορεί και να μας οδηγήσει στην αναζήτηση χρησιμότερων όπλων, β) δυναμώνει τις γυναίκες συλλογικότερα, υπό την έννοια ότι η αλληλοκατανόηση μας δίνει κοινούς τόπους, και κοινοί τόποι σημαίνει έδαφος για αλληλεγγύη (αντί αλληλοκατηγόριας)
Κοίτα σε μια άλλη ιστορία, με περισσότερα δεδομένα σε αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσε. Αλλά να φτάνουμε από το “η μάνα μου είναι αντιπαθέστατη, οριακά κακοποιητική, με πιθανότητα ψυχικής νόσου κλπ” στο “φταίει η πατριαρχία’ είναι πολλά και μεγάλα άλματα μακριά – και δεν βοηθάει και πουθενά. Το θέμα εδώ δεν είναι καν η ευθύνες της συγκεκριμένης αλλά η διαχείρηση της κατάστασης από την κόρη/γραφούσα. Άλλωστε δεν λέει πουθενά ότι δεν εργάζεται ή δεν έχει περιουσία ή οτιδήποτε άλλο. Μια χαρά μπορεί να είναι μια κατα τ’άλλα ικανότατη αλλά ψυχικά διαταραγμένη γυναίκα ή απλά να είναι σκατοχαρακτήρας. Υπάρχουν και αυτοί… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα.
Ακριβώς!👌
Φαίνεται έβλεπε πολύ Μαντάμ Σουσού στα νιάτα της.
Αλίμονο αν οι ανεκπλήρωτοι έρωτες μας οδηγούσαν σε κακοποιητικές συμπεριφορές και δη στα παιδιά μας.
Εσείς να ακολουθήσετε τον δρόμο σας,ολο αυτό ειναι ενα βάρος που δεν πρέπει να το κουβαλάτε.
Ο πατέρας σας απόντας?
Υ.Γ. βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο να δεχτεί βοήθεια ψυχιάτρου.
Από πού προκύπτει ότι είναι ένα θύμα της πατριαρχίας, ότι την πάντρεψαν άλλοι με κάποιον που δεν ήθελε; Από πού προκύπτει ότι είναι εγκλωβισμένη γιατί δεν έχει δικά της λεφτά;
Εκτος αυτού, αν πράγματι η μητέρα έχει ψυχολογικά προβλήματα, μπορεί να έχει φτιάξει τις ιστορίες με τις αδικίες κ.λπ στο μυαλό της όπως θέλει. Πιστεύω ότι μπορεί να υποφέρει σημαντικά και πιστεύω ότι πρέπει ότι πρέπει να καταβάλετε κάθε προσπάθεια για να την πείσετε να δει έναν ψυχίατρο, που είμαι αισιόδοξη ότι μπορεί να την βοηθήσει ουσιαστικά, αυτήν και συνεπώς και εσάς.
Ιωάννα, πόσο σε νιώθω, πόσες φορές απορώ με το πως μεγαλώσαμε σε αυτη την αντάρα, τα σενάρια κ τις φωνές…περιγράφεις την μαμα μου. Μέσα απο αυτο το σαιτ κατάλαβα οτι δεν υπάρχει τρόπος να εξηγήσεις στην μαμα σου κ να καταλαβει εκείνη οτι θέλεις να την βοηθήσεις, οτι εσυ θα της δώσεις όσες ευκαιρίες χρειάζεται ώστε να γινει η ζωή της ήρεμη…Εσυ (κ εγω κ όλες μας) δεν δέχεσαι οτι αυτη ειναι η μαμα σου κ όχι η άλλη η εν δυνάμει αυτη που πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να ειναι…Κ δεν έχει να κάνει με τον τρόπο που της τα… Διαβάστε περισσότερα »
Mε αφορμή την μητέρα σου, φέρνω στο μυαλό πόσες γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας- μαμάδες, πεθερές, θείες μας- έχουν τέτοια μίζερη, γκρινιάρικη και μοιρολατρική αντιμετώπιση της ζωής… Πόσα απωθημένα, προσκόλληση στο παρελθόν, αιώνιες τύψεις στα παιδιά τους ότι τους οφείλουν, καταπίεση στον άντρα τους, καταπίεση και στον ίδιο τους τον εαυτό. Καμία αυτοκριτική, καμία προσπάθεια προς τα πάνω, ως να τρέφονται από την μιζέρια μέσα στην οποία ζουν. Και τίποτα δεν αλλάζει επί χρόνια. Μια λούπα ατέρμονη που τους καταπίνει όλους γύρω τους, ό,τι και αν τους λες, όσο και αν προσπαθείς να τις ξεκολλήσεις. Νομίζω είναι βαθύτερο κοινωνιολογικό θέμα όλο αυτό,… Διαβάστε περισσότερα »
Η μιζέρια ειναι παρέα!!! Δεν νοιώθουν μοναξιά όσο γκρινιάζουν…πολύ βαθιά ριζωμένη η αίσθηση κ δεν βλέπουν το λόγο να αλλάξουν
Η μητέρα σου έχει βιώσει πολλές ματαιώσεις στη ζωή της γι αυτό φέρεται έτσι. Χρειάζεται θεραπεία άμεσα. Επισης, δεν ξερεις τι της έχουν κάνει οι άλλοι οπότε μη βιάζεσαι να την κατηγορήσεις. Πολλες γενιες γυναικών μεγάλωσαν αδικημενες και κακοποιημένες από το περιβάλλον. Κι έκαναν κακό και στα παιδιά τους. Ναι είναι για λύπηση αλλά πρώτα τον εαυτό σου πρέπει να λυπηθείς και να απομακρυνθείς από αυτό το περιβάλλον. Δεν μας λες το βασικότερο. Μένεις μαζί τους; Τα οικονομικά σου πως είναι; Ποια είναι ηλικία σου; Ο στόχος σου πρέπει να είναι να φύγεις μακριά από αυτή την κατάσταση αύριο κιολας… Διαβάστε περισσότερα »
Η μητέρα σου φαίνεται να έχει ένα σωρό απωθημένα που δυστυχώς τα ξεσπάει σε όλους. Μέχρι ένα σημείο την καταλαβαίνω, αλλά δεν την δικαιολογώ. Καταλαβαίνω γιατί δεν θέλει πολλά πολλά με τους συγγενείς της. Ούτε εγώ το κάνω και έχω καταλήξει ότι τα μεγάλα σόγια είναι κατάρα και όχι ευχή. Γιατί; Γιατί ανακατεύονται συνεχώς στα προσωπικά σου και αν τους βάλεις όρια τα αγνοούν γιατί «αυτοί θέλουν το καλό σου» και «εσύ δεν ξέρεις γιατί είσαι μικρή». Όταν ανέφερες ότι είναι παρεμβατική και ξεροκέφαλη σκέφτηκα ότι το μήλο συνήθως δεν πέφτει μακρυά από τη μηλιά. Οπότε, από μακρυά και αγαπημένοι.… Διαβάστε περισσότερα »
Υπαρχει καπου στο κειμενο οτι την παντρεψαν με το ζόρι, όπως στην απαντηση ;
Αναφορά στον ανεκπλήρωτο έρωτα και ακολούθησαν τα δράματα.
Όχι. Μάλλον κόλλησε η βελόνα 😝