Η Ρένα απαντά: Η γκρίνια στις φιλίες

________
Η ιστορία της Μαρίας όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα,
Είχα την ανάγκη να γράψω σχετικά με τις φιλικές σχέσεις. Είμαι 23 και αν και δεν με τιμά, δεν θα έλεγα ότι έχω πολλούς φίλους. Για την ακρίβεια είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Οι σχολικές μου φιλίες δεν ήταν και πολύ πετυχημένες. Αν και πέρασα από πολλά άτομα, με κανένα δεν ταίριαξα πραγματικά. Ίσα ίσα που στην πορεία φάνηκε πόσο διπρόσωπα ήταν, πόσο με είχαν προδώσει, πόσα καψόνια μου έκαναν. Αρχικά είχα αναρωτηθεί τι κάνω εγώ λάθος αλλά βλέποντας την συμπεριφορά τους κατάλαβα πως απλά δεν ταίριαζα. Δεν μπορούσα να παίζω θέατρο, ούτε να πηγαίνω κάθε φορά όπως με συμφέρει. Μόνο μια φίλη κράτησα από το γυμνάσιο, για την οποία θα αναφερθώ στη συνέχεια.

Στη σχολή “παγιδευτηκα” με μια κοπέλα και λέω παγιδευτηκα, γιατί όσο ήταν η αρχή της γνωριμίας φαινόταν μια χαρά κοπέλα. Όταν “παραγνωριστήκαμε” άρχισε να συμπεριφέρεται με τον πιο άσχημο τρόπο. Καταρχήν θεώρησα και την ίδια σαν άτομο τοξική. Ήθελε συνέχεια προσοχή, φοβόταν να μιλήσει στο αγόρι της για πράγματα που την ενοχλούσαν για να μην την χωρίσει, δεν μιλούσε σε κανέναν άλλον – είχε πάντα ένα ξινό ύφος, μιλούσε υποτιμητικά… Μάλλον όχι τοξική, αλλά σίγουρα χρειαζόταν δουλειά με τον εαυτό της.

Σχετικά με τη μεταξύ μας σχέση τώρα… Απαιτούσε “να γίνω το ξυπνητήρι της” επειδή έλεγε ότι δυσκολεύεται στον ύπνο, και όταν λέω το ξυπνητήρι της, εννοώ ότι ήμουν υποχρεωμένη να την παίρνω όσες φορές χρειαστεί ανεξάρτητα από το αν εγώ είχα δουλειά, βιαζόμουν, κοιμόμουν! Ακόμα και τα ΣΚ που δούλευε. Ήθελε συνέχεια επιβεβαίωση, μιλούσε μονίμως με ένα υποτιμητικό ύφος, στη σχολή απαιτούσε να τις επεξηγώ συνέχεια τις σημειώσεις. Θυμάμαι σε περιόδους εξεταστικής που ήθελα να διαβάσω προφανώς, να με παίρνει τηλέφωνο και να με κρατάει ώρες για να της τα εξηγήσω όλα λες και εκείνη δεν παρακολουθούσε το μάθημα. Μου έλεγε να της τα γράψω αναλυτικά με επεξηγήσεις για να τα καταλαβαίνει. Ποτέ δεν αναρωτήθηκε αν εγώ έχω το χρόνο κλπ. Γενικώς ήθελε πάντα κάποιον να της τα κάνει. Μόνη της μονίμως “δεν μπορούσε”. Πνιγόμουν.

Μερικούς μήνες μετά αποφάσισα ότι δεν πάει άλλο και της μίλησα. Φυσικά τα έριξε όλα πάνω μου. Ότι επειδή ήταν διαφορετική, εγώ δεν μπορούσα, και ότι θέλω άτομα σαν εμένα.

Και θέτω το πρώτο ερώτημα εδώ: Είμαι εγώ λάθος; Δεν ήταν η διαφορετικότητα της που με ενοχλούσε. Αλλά το ποσό συμφεροντολόγος άνθρωπος ήταν, πόσο εγωίστρια και το ποσο με εκμεταλλευόταν και με είχε κάνει καροτσάκι της. Με το που έκοψα πήρα ανάσα. Κράτησα επαφές με 2 κοπέλες από τη σχολή, αλλά και με αυτές χάθηκα ειδικά όταν έφυγα από Αθήνα.

Εδώ λοιπόν που είμαι έχω μια παιδική φίλη μόνο, την οποία ανέφερα και πριν. Αυτή λοιπόν η κοπέλα από τότε που τη γνώρισα έχει ένα πάρα πολύ εκνευριστικό χαρακτηριστικό. Μονίμως κλαίγεται για την οικονομική της κατάσταση, αλλά τα λόγια της δεν ταιριάζουν και πολύ με τη ζωή που κάνει. Πάντα με ενοχλούσε αυτό. Μου έχει πει τρελά πράγματα, όπως το ότι δεν είχε λεφτά να μου πάρει δώρο για τα γενέθλια μου (όταν ήμασταν στο σχολείο ακόμα) και το επόμενο λεπτό μου έδειχνε ζευγάρι παπούτσια 70€ που θέλει να πάρει. Πριν 3-4 μήνες μου λέει ότι ξενοικιάζει το σπίτι που νοίκιαζε στην περιοχή που σπούδαζε, λόγω μεγάλου οικονομικου θέματος, και 5 λεπτά μετά μου λέει ότι θα ξεκινήσει μια νέα δραστηριότητα, η οποία γενικά είναι τσιμπημένη οικονομικά (θέλει εξοπλισμό, ειδικά ρούχα κλπ τα οποία κοστίζουν αρκετά). Το παραβλέπω. Λίγες μέρες μετά θυμάμαι μήνυμα της να γράφει “με το ζόρι βγάζω το μήνα”. Δεν είπα κάτι. Και στο επόμενο 10λεπτο μου έλεγε ότι τον επόμενο μήνα θα πάει Γαλλία. Εσάς σας κολλάει αυτό τώρα; Εμένα πάντως όχι. Όσο φθηνά εισιτήρια κι αν έκλεισες, όσο φθηνό ξενοδοχείο ή Airbnb δεν θα πας με αέρα, θες λεφτά. Με τι θα τρως, δεν θα ψωνίσεις κάτι; Δεν θα κάνεις ψώνια πριν το ταξίδι; Εγώ ξέρω ότι ο άνθρωπος που “βγάζει με το ζόρι το μήνα” προσπαθεί να κόψει κάτι από τα ψώνια του σούπερ μάρκετ, γενικά την κατανάλωση του κλπ. Δεν πάει ταξίδια στο εξωτερικό κιόλας!

Κατά καιρούς μου λέει για πράγματα που έχει αγοράσει ή θέλει να αγοράσει τα οποία είναι ακριβά, αφού έχει προηγηθεί η καραμέλα με τις οικονομικές δυσκολίες. Με τον καιρό έγινε χειρότερο και άρχισα να κουράζομαι. Είναι σκέτη κοροϊδία. 1, 2, 3 το παρέβλεψα, αλλά όσο πάει γίνεται και πιο εκνευριστικό. Και εδώ θα θέσω το δεύτερο ερώτημα: και σε αυτό είμαι υπερβολική;

Γενικά οι φιλικές μου σχέσεις όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν και πολύ πετυχημένες. Σε αυτό βέβαια φταίει και η ελάχιστη συναναστροφή που έχω με άτομα λόγω οικογενειακών προβλημάτων κυρίως, τα οποία θα παραθέσω μάλλον σε μια άλλη ιστορία…

Ωστόσο προσπαθώ. Κάνω πάντα τον προσωπικό μου απολογισμό. Θα μου πείτε όλοι έχουν ελαττώματα. Φυσικά και όλοι έχουν. Εγώ πρώτη μπορώ να γράψω λίστα ολόκληρη με τα δικά μου. Ωστόσο θεωρώ πολύ σημαντική τη δουλειά με τον εαυτό μας και ό,τι μπορούμε κουτσά στραβά να το βελτιώνουμε και να το μαζεύουμε λίγο. Εγώ στις “φιλίες” μου δεν είδα καμία προσπάθεια από το άλλο άτομο. Πάντα εγώ να κάνω ένα βήμα πίσω για να μην τσακωθώ και όταν πια ο κόμπος έφτανε στο χτένι τα έριχναν όλα πάνω μου. Ποτέ δεν ένιωσα ότι έχω μια πραγματική φιλία. Που να μιλάω άνετα, να με ακούει ο άλλος, να με στηρίζει… Οι μόνες φορές που έτυχε αυτό ήταν με αγόρια, που το πήγαν στο ερωτικό αργότερα, οπότε το σταμάτησα. Εγώ θεωρώ, μετά από πολλή δουλειά με τον εαυτό μου ότι ήμουν σωστή φίλη.

Και τώρα θα θέσω τα τελευταία ερωτήματα μου: είναι τελικά τόσο δύσκολες οι φιλίες; Τελικά πρέπει να παρεκκλίνεις και λίγο από το σωστό για να έχεις κύκλο; Ή απλά δεν έχω βρει ακόμα τον σωστό κύκλο για μένα;

ΑΠΟ ΤΟΝ – Μαρία

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Μαρία μου, γενικά οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες. Κι οι φιλίες, κι οι έρωτες, και η γονεϊκότητα. Δεν είναι εύκολο να ταιριάξεις σε όλα, αλλά για να ταιριάξεις ουσιαστικά πρέπει να έχεις την σωστή ισορροπία κατανόησης, ενσυναίσθησης και ορίων για να τσουλήσει το πράγμα απρόσκοπτα. Μόνο έτσι διατηρούνται σχέσεις σε βάθος χρόνου.

Το δικό σου λάθος ξέρεις ποιό είναι; Εκεί που λες “Πάντα εγώ να κάνω ένα βήμα πίσω για να μην τσακωθώ και όταν πια ο κόμπος έφτανε στο χτένι τα έριχναν όλα πάνω μου.”

Έχουμε διδαχθεί ότι ο τσακωμός είναι πολύ κακό πράγμα και προσπαθούμε να τον αποφύγουμε πάση θυσία, όμως όταν γίνεται πολιτισμένα, με σεβασμό και με τον σωστό επικοινωνιακά τρόπο (να ακούμε τι λέει ο άλλος ουσιαστικά, να μην κάνουμε παράλληλους μονολόγους) βοηθάει να οριοθετηθούμε και να θέσουμε έτσι το υγιές πλαίσιο για τη σχέση. Εξυπακούεται ότι πολλοί συνεχόμενοι τσακωμοί δείχνουν απουσία ταιριάσματος. Αλλά κι η πλήρης απουσία τους πάλι δείχνει απουσία. Επικοινωνίας, αυτή τη φορά. Δεν είναι υγιές να μην εκφράσεις ποτέ δυσαρέσκεια, κάποια στιγμή θα κάνεις μπαμ! Όπως συνέβη με σένα. Κι όταν κάνεις μπαμ θα χάσεις και το δίκιο σου, όπως πάλι σου συνέβη. Τα ρίχνουν πάνω σου, επειδή έκανες τόση υπομονή κι ανοχή για τόσο πολύ.

Επιπροσθέτως οι φίλες κι οι φίλοι αλλάζουν με το πέρασμα του χρόνου, επειδή αλλάζουν κι οι συνθήκες ζωής τους και τα θέλω τους. Άμα περιμένουμε λοιπόν να είναι πάντοτε όπως τους γνωρίσαμε αρχικά μπορεί να απογοητευόμαστε ξανά και ξανά.

Η φίλη που σε είχε για το ξυπνητήρι και την τράπεζα σημειώσεων στην σχολή εκμεταλλευόταν την διστακτικότητά σου. Η τωρινή φίλη με την οικονομική γκρίνια εκμεταλλεύεται την ανοχή σου για να σε κάνει σκουπιδοντενεκέ των συναισθημάτων ματαίωσής της που δεν είναι πλούσια. Άλλοι χρησιμοποιούν το facebook και το Χ (πρώην Twitter) για να βγάλουν τα ψυχολογικά τους αδιέξοδα κι άλλοι χρησιμοποιούν τους κοντινούς τους.

Για να συνέλθουν και να σωθεί η φιλία, αν πρέπει να σωθεί κι αξίζει, πρέπει κάποια στιγμή να θέσεις μία και μόνον ουσιώδη ερώτηση: εμένα γιατί μου τα λες αυτά; Ποιά η σκοπιμότητα; Κι άκουσε τι θα απαντήσει σε αυτό. Μπορεί να θέλει δανεικά, μπορεί να θέλει να νιώσει ότι δεν έχει μόνο εκείνη οικονομική στενότητα (όση τέλος πάντων μπορεί να έχει δεδομένων των συνθηκών), μπορεί να θέλει να βγάλει γκρίνια εσωτερικευμένη για ΑΛΛΟ λόγο (οικογενειακά, γκομενικά) που δεν θέλει να ομολογήσει κι έτσι τα ρίχνει σε ένα πιο ανώδυνο θέμα σε έναν πιο ανώδυνο άνθρωπο. Πιστεύω θα είναι χρήσιμη άσκηση.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News