Οι επιλογές της φίλης πώς επηρεάζουν εσένα προσωπικά; Πρέπει να σκεφτείς αυτό το ερώτημα, μαζί με την ψυχολόγο σου.
_____________________
Η ιστορία της Μητέρας Τερέζας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Γεια σε ολ@!
Πολυσυζητημένο το θέμα μου. Είμαι 20 κι έχω μία συνομήλικη φίλη από το γυμνάσιο που θεωρούσα κολλητή. Ακόμη δηλαδή αγαπάμε και νοιαζόμαστε η μια για την άλλη, αλλά νιώθω πως δεν έχουμε κανένα κοινό.
Η φιλία μας ξεκίνησε μετά από ενα τραυματικό γεγονός (ναι, στο γυμνασιο και ήταν πραγματικά πολύ ασχημο) που της συνέβη, και εγώ, ούσα σε κοινή παρέα, την πλησίασα περισσότερο για να της συμπαρασταθώ. Καταλαβαίνω τώρα πως αυτό μας έδεσε πολύ, αλλα ταυτόχρονα έβαλε εμένα στη θέση της φίλης-συμβούλου που συμπαραστέκεται, ακούει, λύνει τα προβλήματα χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα.
Κι αυτή μου στεκόταν αλλά ήταν και πολύ παρεμβατική: Ή να μου κάνει κονέ με αγόρια ενω της ελεγα πως δεν εδιαφέρομαι, μου έδινε «συμβουλές» που δεν ζητούσα, και άλλα πολλά. Τώρα που μετα απο θεραπεία αφήνω τον ρολο του people pleaser ο δεσμός χάνεται. Αν δεν συζητάμε τα προβλήματα της, δεν υπάρχει κάτι να πούμε. Εγώ εχω άλλα ενδιαφέροντα, έχω αλλάξει πού μένω και δεν νιώθω πλέον κοντά της.
Δεν είχε ποτέ υποστήριξη απο τους γονείς της, έκανε και άσχημες σχέσεις σε μικρή ηλικία, οπότε έχει αποκτήσει πολλές ιδιοτροπίες, μια μιζέρια και καχυποψία προς τους πάντες. Έτσι μόνη της συντροφιά ειμαι εγω, το αγόρι της και καμια σκόρπια παρέα.
Στεναχωριέμαι καθώς βλέπω πως με τις επιλογές της κάνει τον εαυτό της δυστυχισμένο. Είναι σαν να μην θέλει να είναι καλά, γιατί ναι οκέυυ ήταν άτυχη, αλλά πολλά θέματα της οφείλονται ξεκάθαρα σε δική της επιλογή. Ξέρω πως ίσως δεν αγαπά αρκετα τον εαυτό της, και γιαυτό παίρνει τέτοιες αποφάσεις, οποτε δεν ειναι πως «φταίει» ακριβώς.
Το ζήτημα είναι πως κουράστηκα και, προς το παρόν, απλά κάνω την πάπια. Μένουμε σε άλλες πόλεις, οπότε τη βλέπω λιγότερο. Σκέφτομαι όμως μήπως πρέπει να της κάνω μια συζήτηση για όλα αυτά; Δεν θέλω να την αφήσω, αλλά δεν ξέρω αν δεν το θέλω επειδή πραγματικά την εκτιμάω ή απλά επειδή νιώθω ενοχές που θα μείνει μόνη.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μητέρα Τερέζα
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Υπάρχουν δύο ζητήματα στην επιστολή σου.
Το ένα είναι ότι κρίνεις τις επιλογές του άλλου ανθρώπου. Δεν θες να κρίνεις, αλλά το κάνεις. Εφόσον τα αποτελέσματα τα “λούζεται” η ίδια, είτε με την σχετική “απομόνωση”, είτε με την καχυποψία προς τους ανθρώπους, δεν είναι η δουλειά σου να την “ψυχολογήσεις”. Τι θα πει “δεν αγαπάει αρκετά τον εαυτό της”; Αυτό είναι ποπ τσιτάτο που ανακυκλώνεται σε σημείο να’χει χάσει κάθε νόημα. Οι άνθρωποι κάνουν επιλογές συχνά απο άμυνα, από αντίδραση, από μια φιλοτιμία να βγάλουν τους άλλους λάθος γι’αυτό που νομίζουν γι’αυτούς: αυτά όλα αγάπη του εαυτού, αγάπη του Εγώ δείχνουν, προστασία του, όχι έλλειψη αυτής. Ο τρόπος μπορεί να είναι λανθασμένος, αυτό είναι τομέας που θα επεξεργαστεί με τ@ν ψυχολόγο της όταν εκείνη θα το αποφασίσει.
Προσπαθώ να φανταστώ τι ήταν το τραυματικό γεγονός που την καθόρισε στο γυμνάσιο και νιώθω ένα σφίξιμο στην καρδιά: κακοποίηση; ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη; ΣΜΝ; bullying; ναρκωτικά; Κάτι άσχημο σίγουρα.
Το δεύτερο ζήτημα είναι ότι νιώθεις ότι η φιλία σας έχει ολοκληρωθεί. Αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν χρειάζεται να νιώσεις τύψεις, όσο κι αν είναι φυσιολογικό να τις νιώσεις. Οι άνθρωποι προχωράνε, αλλάζουν, εξελίσσονται κι οι φιλίες του σχολείου σιγά σιγά μεταλλάσσονται κι αυτές ή κόβονται.
Δεν πιστεύω ότι θα μείνει μόνη, δεν είσαι τόσο παντοδύναμη όσο πιστεύεις, κι οι άνθρωποι βρίσκουν το δρόμο τους. Δεν είναι όμορφο να μένουμε σε φιλίες ή σχέσεις από οίκτο, οι άλλοι το αντιλαμβάνονται και πληγώνονται. Με βάση αυτό το σκεπτικό, κι αν όντως την εκτιμάς, όπως αφήνεις να αναρωτηθούμε κατά πόσο ισχύει, θα έλεγα ότι το καλύτερο θα ήταν κάποια στιγμή να συζητήσετε πώς νιώθεις εσύ και πώς νιώθει κι εκείνη. Δεν χρειάζεται να πεις “ως εδώ ήταν λοιπόν”, όπως θα έκανες με ένα σύντροφο, αλλά μια κουβέντα που θα έβγαζε στα φανερά τις απογοητεύσεις της μιας από την άλλη νομίζω θα ήταν αποκαλυπτική και για τις δυο σας.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ως τώρα ήσουν people pleaser, τώρα δεν είσαι (ή είσαι λιγότερο). Τότε που ήσουν, δεν το καταλάβαινες, αυτόν τον τρόπο είχες μάθει για να αλληλεπιδράς, και δεν ένιωθες κούραση και μπούχτισμα . Τώρα το καταλαβαίνεις, και συνειδητοποίησες απότομα όλη την κούραση που συσσωρευσες, και δυσανασχετείς. Ξέρεις όμως κάτι; It’s ok. Ήσουν έτσι σε μια φάση της ζωής σου, συμβαίνει. Δεν χρειάζεται τώρα που το συνειδητοποίησες να το πληρώσει η φίλη με κατηγορίες, ούτε και συ με το να συνεχίσεις κάτι που σε κουράζει. Καλώς ή κακώς, οι δυναμικές των ανθρώπων παγιώνονται, και όταν κάνει ο ένας από τους δύο τους… Διαβάστε περισσότερα »