Δεν είναι τόσο ασυνήθιστο.
_______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα,
Εύχομαι να είσαι καλά.
Διαβαζώ σταθερά και συστηματικά στη στήλη σου εδώ και χρόνια και τώρα ήρθε η σεριά μου να ζητήσω τη βοήθεια σου.
Ας περάσω στο προκείμενο. Φίλη μου όχι κολλητή, αλλά κάνουμε/έχουμε κάνει πολύ στενή παρέα εδώ και χρόνια με τους ίδιους κοινούς φίλους, τα τελευταία 2 χρόνια περίπου έχει απομακρυνθεί από την παρέα λόγω προσωπικού θέματος. Προσπαθούσαν χρόνια με τον σύντροφο της να αποκτήσουν παιδί και η κατάσταση την επηρέασε και κλείστηκε πολύ στον εαυτό της και στο σπίτι της. Εντελώς σεβαστό και κατανοητό, κανένας δεν την παρεξήγησε. Εγώ όπως και άλλοι φίλοι, κρατούσαμε επικοινωνία μαζί της χωρίς να την πιέζουμε, δηλάδη κάποιο τηλεφώνημα να δούμε πώς είναι, χωρίς να θίγουμε το θέμα παιδί. Σταμάτησε κάποια στιγμή να σηκώνει το τηλέφωνο. Στέλναμε μηνύματα απλώς να δούμε τί κάνει, σταμάτησε να απαντά. Να διευκρινίσω πως η επικονωνία από την πλευρά μου (ας μιλήσω για εμένα) δεν ήταν ιδιαιτέρως συχνή για να μην γίνομαι φορτική. Έστελνα ένα μήνυμα κάθε 20-25 μέρες.
Λοιπόν, τον χειμώνα τη συναντώ εντελώς τυχαία στον δρόμο και ήταν έγκυος!! Χάρηκα πάρα πάρα πολύ. Διέκρινα στο πρόσωπο της πως χάρηκε που με είδε, με τράβηξε να με αγκαλιάσει και να με φιλήσει, παρότι της έλεγα δε σε φιλώ (έχω μικρά παιδιά στο σχολείο) μη σε κολλήσω κάποια ίωση. Μου είπε πως περίμενε να γεννήσει Μάιο ή Ιούνιο. Της έστειλα μετά, όπως συννενοηθήκαμε κάποιες πληροφορίες για μαθήματα τοκετού. Κάποια άλλη στιγμή είχα επικοινωνήσει πάλι, αλλά δεν ανταποκρίθηκε. Θεωρώ πως όλα πήγαν καλά με τη γέννα και θέλω να επικονωνήσω μαζί της. Δεν το έχω τολμήσει ακόμα, διότι αφενός γνωρίζω πως είναι στην αρχή με νεογέννητο (τρέλα!) και αφετέρου η μη απόκριση της μετά τη συνάντηση μας… δεν ξέρω.
Τί προτείνεις Ρένα; Θα ήθελα να την πάρω τηλέφωνο και να πάρω ένα δώρο για εκείνη και για το μωράκι.
Ευχαριστώ πολύ πολύ για την προσοχή.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Friend
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστώ για την σταθερότητα και την ενθάρρυνση, το εκτιμώ..
Αυτό που συνέβη δεν είναι ασυνήθιστο, Άνθρωποι που έχουν τρευματιστεί στην προσπάθεια να αποκτήσουν παιδιά, όταν πια αποκτήσουν ή εγκυμονήσουν, τείνουν στην κρυψίνοια. Ενίοτε εξαφανίζονται. Είναι μηχανισμός άμυνας, φόβος και προσπάθεια αποτροπής τυχόν κακού. Όσο λιγότερο συζητιέται το θέμα, τόσο λιγότερο τραβά την συμπαντική προσοχή η χαρά τους, έτσι σκέφτονται. Έχει καεί η γούνα τους. Δεν είναι προσωπικό.
Πιστεύω είναι όμορφο που την σκέφτεσαι, ένα τηλεφώνημα θα εκτιμηθεί και το δωράκι επίσης εφόσον όλα πήγαν καλά (αν μπορείς να το επιβεβαιώσεις πριν καλέσεις, καλύτερα). Να το κάνεις, σεβόμενη πάντα τους χρόνους της και τις υγιειονομικές προφυλάξεις για ένα νεογέννητο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ρένα με καλή πρόθεση χωρίς διάθεση κριτικής θα σχολιάσω αυτή σου την πρόταση ”Όσο λιγότερο συζητιέται το θέμα, τόσο λιγότερο τραβά την συμπαντική προσοχή η χαρά τους, έτσι σκέφτονται.”. Θα τολμήσω να πω πως μου φάνηκε λίγο ειρωνική, ίσως όμως να κάνω και λάθος, αν κάνω λάθος ζητώ συγγνώμη. Ως γυναίκα που προσπάθησα πολύ να κάνω παιδί, πολλές εξωσωματικές, φάρμακα, χειρουργεία κτλ, θα σου πω πως δεν ισχύει αυτό. Δεν φοβόμαστε το κακό μάτι, δεν ισχύει αυτό. Την απώλεια φοβόμαστε (όχι από μάτι). Όταν ένα ζευγάρι έχει περάσει αυτό το κανάλι προκειμένου να γίνουν γονείς υπάρχει έντονα στο μυαλό τους… Διαβάστε περισσότερα »
Ευχαριστώ για την καλή σου προαίρεση. 🥰Χωρίς καμμία ειρωνία το είπα, έχω χάσει παιδιά (πληθυντικός) και στο τέλος δεν έλεγα τίποτα όπως κι εσύ. Όχι για το μάτι, στο οποίο δε πιστεύω, αλλά για την δική μου προστασία και την αποφυγή τυχόν Ύβρεως εκ μέρους μου (με την αρχαιοελληνική έννοια)
Λυπάμαι για τις απώλειες σου!
Ευχαριστώ για την απάντηση !
Ακριβώς και εγώ αυτό πιστεύω, εξαφανίστηκε για να μη νιώσει δεμένη με το παιδί ή ακόμα και τον πόνο που πέρασε μέχρι να το αποκτήσει. Ακόμα, αν είναι και στην πρώιμη φάση υποδοχής του παιδιού, μπορεί να φοβάται την ενδεχόμενη απώλεια από άλλους παράγοντες, όχι από μάτι κλπ.
Γραφούσα μην την ενοχλείς πολύ, μην πιέζεις. Αν ήταν τόσο καλή φίλη, δώστε χρόνο στην κοπέλα να το διαχειριστεί.
Eγω όμως έχω νιώσει αυτό που είπε η Ρένα. Βέβαια η απώλεια ήταν όντως το πρώτο και σημαντικότερο που φοβόμουν, αλλά όχι μόνο αυτή. Κανονικά όχι μόνο δεν πιστεύω στο μάτι, αλλά πείραζα και τους προληπτικούς κάνοντας επίτηδες πράγματα που “απαγορεύονται” για να τους αποδείξω ότι είναι χαζοί που τα πιστεύουν. Όμως μετά από την παλινδρομη κύηση που πέρασα, από τη μεγάλη μου απελπισία άρχισα να νιώθω ακριβώς όπως είπε η Ρένα. Είχα βέβαια και κάποιον λόγο, δεν έγινε έτσι τυχαία. Το είχα ανακοινώσει στους γονείς μου, λίγο χαιρεκακα το παραδέχομαι, γιατι οι σχέσεις μας ήταν κάκιστες και η μάνα… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι εγώ δε το καταλαβαίνω .Αν και είμαι άνθρωπος που κλείνεται στον εαυτό του από τους περισσότερους, εκτός από τις κολλητές ή πολύ καλές μου φίλες.Και αυτό το γυναικείο συνήθειο δε θα το χωνέψω ποτέ των ποτών!Και είναι μεγάλη , τεράστια νίκη της πατριαρχίας πως εμφυσήσε στις γυναίκες ότι όταν προσπαθούν για παιδι πρέπει όλη τους η ύπαρξη να είναι γύρω από αυτό γιατί “θα τις ματιασουν” οι φίλες ,και άρα πρέπει να χαθούν μέχρι να “σκοράρουν “(βλέπε γκοοολ έμεινα έγκυος). Μετά συνεχίζεται αυτό όταν το παιδί γεννηθεί γιατί έχουν υποχρεώσεις ,πριν από αυτό πέφτουν με τα μούτρα στον σύζυγό… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις ένα point σε αυτό που λες. Είναι 100% νίκη της πατριαρχίας….
Με συγχωρείς, αλλά η προσέγγιση αυτή είναι εντελώς άστοχη. Αν δεν έχεις περάσει το λούκι της μακροχρόνιας υπογονιμότητας και του εξαιρετικά μεγάλου ψυχολογικού κόστους που αυτή συνεπάγεται δεν μπορείς να το καταλάβεις και το κατανοώ. Και το κατανοώ γιατί αν δεν έχεις υποβάλει το σώμα σου επί χρόνια σε άπειρες εξετάσεις, χάπια ,ενέσεις, ΟΡΜΟΝΕΣ που αλλάζουν τον ψυχισμό σου και το σώμα σου για να καταλήξεις τελικά να πάρεις τη μια ματαίωση πίσω απο την άλλη, τότε δεν μπορείς να καταλάβεις το ψυχολογικό κόστος που έχει αυτό στη ζωή μιας γυναίκας. Οπότε όχι δεν έχει καμία σχέση με την πατριαρχία.… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης πολλοί άντρες το περνάνε αρκετά έντονα αλλά η πατριαρχία τους έχει μάθει να είναι “δυνατοί”, να μην κλένε και άλλα τέτοια ωραία. Βλέπουμε να αλλάζουν σιγά σιγά τα πράγματα ευτυχώς και να μιλάνε και οι άντρες. Γιατί ορμόνες δεν παίρνουν απαραίτητα αλλά περνάνε και αυτοί το πένθος κάθε φορά, το αίσθημα ανεπάρκειας κλπ κλπ.
Προφανώς και πολλοί το περνάνε έντονα, δεν έχουν όμως να αντιμετωπίσουν το βάρος της ορμονικής διαταραχής που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες, γι αυτό και τους είναι πιο εύκολο να διαχειριστούν αυτό το πένθος και να “επανέλθουν” γρηγορότερα σε μια κανονικότητα. Εγω πχ μετά απο κάθε κύκλο εξωσωματικής χρειαζόμουν τουλάχιστον τρεις μήνες για να επανέλθω στα φυσιολογικά μου, δηλαδή να ξεπρηστω, να αποκτήσω νορμαλ περίοδο και να μην έχω συνεχώς ανεξέλεγκτα νεύρα και κλάμα προκαλούμενα απο ορμόνες. Το τελευταίο πράγμα που ήθελα ήταν να βγω και να βλέπω κόσμο. Συν τις τύψεις, γιατί θες δεν θες όταν το σώμα σου αποτυγχάνει, ε… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν φαντάζεσαι πόσο σε καταλαβαίνω. Ωστόσο το θεωρώ αγενές το οτι δεν μπαίνει στον κόπο; να απαντήσει έστω.
Κάποια πράγματα δεν δικαιολογούνται. Εύχομαι να σου πάνε όλα καλά! 🙂
Τρεις μήνες για να επανέλθει στα φυσιολογικά η λειτουργία του οργανισμού μας, γιατί η ψυχική ισορροπία , μετά από κάθε πρόγραμμα, απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο, τον οποίο δυστυχώς όταν είμαστε σε αυτή την διαδικασία ποτέ δεν τον παίρνουμε.
Αυτά μπορεί να τα δει κάποιος από τη λογική πλευρά, όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Εγώ όταν γέννησα μου είχε κολλήσει στο μυαλό η ιδέα ότι θα πάθει κάτι το μωρό την ώρα που κοιμάμαι. Μέχρι και φοβόμουν ότι θα μπει κάποιος από το παράθυρο το βράδυ. Άντε τώρα να με κάνει κάποιος να καταλάβω ότι όλα ήταν στο κεφάλι μου. Τώρα όσο για τον άντρα μου, έναν κολλητό έχει και δεν τον έβλεπε συχνά. Τον τελευταίο καιρό βλεπόμαστε καθε μέρα (μαζί με τη γυναίκα και το παιδί του) γιατί πηγαίνουμε έξω για βόλτα. Η γυναίκα του είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς, εδώ τα σκέφτομαι εγώ για τον γάτο μου. Τι μπορεί να πάθει την ώρα που κοιμάμαι.
Ας μην είμαστε τόσο σκληρές με τις άλλες γυναίκες. Έχει φάει τη ζωή της η γυναίκα στις προσπάθειες, έχει κάθε λόγο να φοβάται.
Συμφωνώ και πιστεύω πως μια πραγματική φίλη θα καταλάβει και θα δώσει χρόνο. Καμία φορά το καλύτερο είναι να μην πιέζουμε καταστάσεις.
Φυσικά και δεν είμαστε σκληρές με γυναίκες πόσο μάλλον σε τέτοια ζητήματα τόσο ευαίσθητα όπου μπλέκονται και ορμόνες … εγώ δεν θα επέμενα μετά από τόσα άκυρα. Είναι αγένεια τρομερή. Ενα μήνυμα δεν κοστίζει τίποτα .
Δεν γνωρίζω και πολλούς να φιμώνουν τις γυναίκες τους και να τις αποκόπτουν απο τις φίλες τους λόγο ματιάσματος.
Τουλάχιστον σήμερα οι νέοι αυτά δεν τα ξέρουν καν.
Μιλάτε για καταστάσεις του προηγούμενου αιώνα.
καλά σκέφτεσαι…να επιβεβαιώσεις πως όλα πήγαν καλά και να στείλεις μήνυμα..ανάλογα πως θα απαντήσει,θα καταλάβεις και αν η σχέση μπορεί να συνεχιστεί για αρχή με επίσκεψη και μετά με επαφή.
Κι εγώ πιστεύω πως η φίλη προσπάθησε πάρα πολύ για παιδί, μπορεί και να είχε αποβολές, αποτυχημένες εξωσωματικές, τραυματικές εμπειρίες που δεν γνωρίζεις και τώρα που το κατάφερε δεν θέλει κανείς να της το χαλάσει. Ούτε το προηγούμενο διάστημα θα είχε όρεξη να απαντα σε ερωτήσεις και να εξηγεί. Την καταλαβαίνω.
Δώσε της λίγο χρόνο, τον χρειάζεται.