Η Ρένα απαντά: Η επίδειξή τους είναι ανασφάλεια του να δείξουν πόσο πιο «έξυπνες» είναι από μένα γιατί πλήρωσαν λιγότερα;

Με ποιό τρόπο θέτεις ευγενικά μεν, απόλυτα δε, όρια στους συναδέλφους σου, όταν ασχολούνται αυτοβούλως με δικά σου θέματα που δεν τους αφορούν, ούτε τους επηρεάζουν, απλά και μόνο για να πετάξουν την κακιούλα τους;
Κλασική μικρογραφία της ελληνικής μικροαστικής κοινωνίας, όπου ο/η συνάδελφός σου «από περιέργεια» ή «από ενδιαφέρον» θα κάνει την «ερωτησούλα» του, και όταν εισπράξει την ειλικρινή σου απάντηση, η οποία εννοείται δεν είναι σε συνάρτηση με τα δικά του γούστα/ πιστεύω/ κοσμοθεωρίες, γουρλώνει τα μάτια, ψελλίζει κάτι ακατανόητα, σε νουθετεί χωρίς να το ζητήσεις «για το καλό σου», και γενικότερα, φυτρώνει εκεί που δεν τον/την έσπειραν, και όταν τα βρει σκούρα, πάει να βγει κι από πάνω!

Παραδείγματα προς διευκόλυνση:

Το μόνο πράγμα (πέρα από κούρεμα ) που κάνω στα μαλλιά μου, δυο φορές το χρόνο, είναι θεραπεία κερατίνης. Επειδή πάω σε ένα συγκεκριμένο κομμωτήριο που δεν το λες και φθηνό, και το ξέρουν οι συνάδελφοί μου ότι πάω στη συγκεκριμένη αλυσίδα, κάθε φορά ρωτάνε «αδιάφορα» πόσο κόστισε η θεραπεία. Τους λέω λοιπόν το τριψήφιο νούμερο (το οποίο κυμαίνεται από 120 μέχρι 135 ευρώ, ανάλογα αν μου βάλουν παραπάνω υλικό, ή αν πάρω και το σαμπουάν), και κάθε μα κάθε φορά γουρλώνουν τα μάτια και σχολιάζουν πόσο ακριβό είναι, λες και μου το πληρώνουνε αυτοί, ή λες και τους υποχρέωσε κανείς να πάνε κι οι ίδιοι εκεί που πάω κι εγώ… Σημειωτέον, 2 συνάδελφοι ξεκίνησαν να κάνουν κερατίνη αφ’ότου ξεκίνησα κι εγώ, και σχολιάζουν κι αυτές την επόμενη μέρα πόσο πιο φθηνά από μένα την έκαναν, χωρίς να ερωτηθούν. Εγώ πες ότι το ‘χω κόλλημα, ότι αφού πάω σπανίως θέλω τουλάχιστον να γίνεται όσο το δυνατόν καλύτερη δουλειά (κι ας είναι ψευδαίσθηση ασφαλείας αυτή, όπως το κλασικό «αφού είναι μάρκας δε χαλά εύκολα»), τους άλλους, τι τους κόφτει; Η επίδειξή τους είναι ανασφάλεια του να δείξουν πόσο πιο «έξυπνες» είναι από μένα γιατί πλήρωσαν λιγότερα; Νομίζουν ότι κι εγώ αν ήθελα, δεν είχα την επιλογή να πάω κάπου αλλού, ειδικά δεδομένου ότι κάνω τη συγκεκριμένη θεραπεία περισσότερο καιρό από εκείνες;

Δεύτερο παράδειγμα: «Πολύ ωραίο άρωμα; Ποιο είναι;» Απαντάω στη συνάδελφο το όνομα του αρώματος, με ρωτάει αν το έχω πάρει από κατάστημα με αρώματα «τύπου» και της απαντάω αρνητικά. Με ρωτάει πόσο κόστισε το συγκεκριμένο. Και της απαντάω ότι είναι μπουκάλι 50 ml, είχε και κάποια έκπτωση, και το πήρα χ ευρώ (γύρω στα 50-60). Ακολουθεί γούρλωμα ματιών, ξεφύσημα, και μουρμουρητά για το πόσο ακριβό είναι.

Παρόμοιοι διάλογοι έχουν εκτυλιχθεί με θέμα το θερμός που έχω το νερό μου, το σακίδιό μου, τα αθλητικά μου… Ό,τι κι αν έχω πάνω μου τους φαίνεται «πανάκριβο» και μοιάζει να έχουν μπει όλοι στο τριπάκι να με ρωτάνε πόσο κοστίζει το ένα και το άλλο απλά και μόνο για να με κάνουν να νιώσω κάποιου είδους τύψεις, που ενώ παίρνουμε τα ίδια λεφτά, εγώ τα σπαταλάω σε πράγματα «άχρηστα» ή υπερτιμημένα, ενώ αυτοί κάνουν πιο συνετές αγορές/ δεν έχουν περιθώρια για «πολυτέλειες». Δεν είναι όμως δική μου ευθύνη που έχουν άλλες προτεραιότητες γιατί έχουν πχ να συντηρήσουν παιδιά/οικογένεια ενώ εγώ είμαι σόλο, ούτε είμαι –θεωρώ- υποχρεωμένη να μιζεριάζω και να καταπιέζομαι για να μην «προκαλώ» με το «σκανδαλώδη» τρόπο ζωής μου… Καφέ δεν πίνω, δεν καπνίζω, του «έξω» γενικά δεν είμαι, δε με ενδιαφέρει να έχω τελευταίας τεχνολογίας κινητό κλπ, αλλά για την εμφάνισή μου και το ευ ζην μου, ξοδεύω κάτι παραπάνω κυρίως γιατί έτσι νιώθω εγώ καλά με τον εαυτό μου, με το να μυρίζω όμορφα, με αυτό το μαλλί, αυτά τα παπούτσια, αυτά τα ρούχα και όχι για φιγούρα. Αλλά μάλλον πρέπει να απολογηθώ για το πώς ξοδεύω τα δεδουλευμένα μου, λες κι είμαι βουλευτής κι έχω να δώσω λογαριασμό στους ψηφοφόρους μου…

Το κερασάκι το άφησα για το τέλος…
Είναι γνωστό –και- στους συναδέλφους μου ότι δεν είμαι της οικογένειας και δε θέλω να κάνω παιδιά. Συνειδητά και συνειδητοποιημένα, με επιχειρήματα και τα συναφή. Φροντίζουν λοιπόν όταν υπάρχει παιδί στο «πεδίο βολής» της εξυπηρέτησης/ υπηρεσίας μας είτε να μου το πασάρουν, είτε να σχολιάζουν «πω πω, δες πόσο ζωηρό είναι, άμα το είχε η τάδε (εγώ είμαι η τάδε) θα το είχε δείρει!» κλπ… Ξέρω σε τί κοινωνία ζούμε και την αντίληψη αυτής περί «μητρότητας»,τεκνοποίησης κλπ, το έχω καταπιεί ως ένα κατά κάποιο τρόπο inside joke, αλλά με φέρνει σε δύσκολη θέση το να με παρομοιάζουν σχεδόν με Ηρώδη, παρουσία τρίτων που δε με ξέρουν. Και το χειρότερο είναι ότι άνδρας συνάδελφος, εννοείται σεξίσταρος, μου ανοίγει κατά καιρούς τη συζήτηση «μα γιατί δε θες να κάνεις παιδιά;» και «θα αλλάξεις γνώμη αν γνωρίσεις τον κατάλληλο» (αδιαφορώντας πολύ βολικά ότι, πρώτον δεν του πέφτει λόγος, και δεύτερον ο «κατάλληλος» είναι αυτός που επίσης δε θα θέλει παιδιά, end of story). Και αφού με έχει φέρει άπειρες φορές στο αμήν, αδυνατώντας πραγματικά να καταλάβω γιατί επιμένει τόσο για κάτι που τόσο πολύ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΟΡΑ, ξεστομίζει το ανεκδιήγητο «καλά, μπορεί να σε βιάσει κανείς και να μείνεις έτσι έγκυος!» και καλά για πλάκα… Δεν ξέρω αν θα συνέχιζε την «πλακίτσα» αν μάθαινε ότι έχω υποστεί σεξουαλική παρενόχληση στο παρελθόν. Πιθανόν ναι, νοοτροπία είναι αυτή, δεν αλλάζει έτσι απλά.Έχω εξηγήσει και μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι είμαι κάθετη στο συγκεκριμένο θέμα κι ότι δεν είναι αστείο, έχω συζητήσει και απόλυτα σοβαρά ότι δε μου αρέσουν τέτοιες πλάκες, αλλά εννοείται «μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά»…

Κινδυνεύω να χαρακτηριστώ πλέον από τους πάντες «ξινή», «σνομπ» και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο (αν δε γίνεται ήδη, πίσω από την πλάτη μου), αλλά δε θέλω να αλλάξω μια δουλειά στην οποία είμαι πολύ καλή και μου αρέσει και το αντικείμενο επειδή κάποια άτομα έχουν κόμπλεξ και τα προβάλλουν πάνω μου!

Ποιες διπλωματικές/αποστομωτικές/ «άβολες» απαντήσεις και αντιδράσεις να δίνω σε τέτοια περιστατικά και διαλόγους μπας και βρουν κάτι άλλο να ασχοληθούνε; Γιατί καλός κι ο Βούδας, αλλά κουράστηκα ειλικρινά!

– από την Μαντάμ Σουσού, το γένος Ηρώδη

_____________