Τι σημαίνει η φράση: ειδικά αν είναι αγόρι πρέπει να έχει πατέρα, αντρικά πρότυπα, να ενθαρρύνεται στην ανάπτυξη του ανδρισμού του, να είναι μαχητικό κτλ.;
____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή μου Ρένα ,
Σου εχω θέμα που σπαρταράει, και υποθέτω ότι ίσως σου φανεί ενδιαφέρον να αναλύσεις…
Τι σημαίνει ακριβως η φράση: ειδικά ,αν είναι αγόρι πρέπει να…. (πχ. Να εχει πατέρα, να εχει αντρικά πρότυπα, να ενθαρρύνεται στην ανάπτυξη του ανδρισμού του, να είναι μαχητικό κτλ.)
Δηλαδη αν είναι κορίτσι όλα είναι στρωτά και εύκολα; Δεν μας ζορίζει τίποτα;
Τι παραπάνω χρειάζεται ένα αγόρι στην ανατροφή του και το παρουσιάζουμε λες και θέλει ειδικό εξοπλισμό ή ειδικές ικανότητες , λες και το να μεγαλώνεις αγόρια είναι άλλη πιστα;
Τι συμβαίνει άραγε και η προσοχή μας πέφτει τόσο πολύ στο μεγάλωμα των αγοριών; Έχουν κάποια εγγενή δυσκολία; Είναι πιο ευαίσθητα; είναι πιο επιρρεπή καπου και χρειάζονται περισσότερη προσοχή και νοιαξιμο; Ενώ τα κορίτσια δεν έχουν ανάγκη; Είναι υπάκουα, ώριμα και συνεργάσιμα οπότε μπαίνουν ευκολότερα στον αυτόματο , και αν τα μάθεις από μικρά κανουν και μια δουλειά στο νοικοκυριό, οπότε δεν χολοσκάμε . Μεχρι να μπουν στην εφηβεία… που θα πρεπει να αστυνομευουμε το σώμα και τις παρέες τους.
Μήπως η ανισότητα και ο πόλεμος των δυο φυλών ξεκινά ήδη από εκεί; Κοιτάχτε , εγω εχω και κόρη , και με αντιμετωπίζουν λες και τα κορίτσια μεγαλώνουν στον αυτόματο ή ότι δεν χρειάζεται να σκοτίζομαι για αυτην. Αυτό που λένε: Ε καλά τα κορίτσια δεν έχουν ανάγκη… Είναι πιο ανεξάρτητα, πιο ευκολα, υπάκουα. Τα αγόρια χρειάζονται τον πατέρα, το αντρικό πρότυπο. Ο πατέρας θα ασχοληθεί περισσοτερο με τον γιο γιατί είναι αγόρι , για να τον κανει άντρα, όμως με την κόρη οκ εντάξει, τι θα κάνουνε τις κουμπάρες θα παίζουνε; Λες και κινδυνεύει ο ανδρισμός τους αν ασχοληθούν με τα κορίτσια!
Εγω μπορω να καταλάβω ότι ο κίνδυνος να κολλήσει η μανά στον γιο είναι υπαρκτός. Δηλαδη σε επίπεδο φυσιολογίας και ανατομίας το να γέννας γιο είναι όντως ως βίωμα κάτι άλλο. Προσπαθούσα να εξηγήσω την εμπειρία της εγκυμοσύνης και της γέννησης στον ψυχολόγο μου που είναι αντρας. Του είχα πει θυμάμαι το εξής. Φανταστείτε (αυτός να φανταστεί εννοω ως αντρας, όχι εγω) να εχετε ένα πλάσμα μέσα σας , το οποίο ξεκινάει από έναν οργασμό και μετα μέρα με τη μέρα μεγαλώνει μέσα σας, τρώει, πίνει, χέζει ,κοιμάται, αναπνέει, κινείται ,κλοτσάει, χορεύει και όταν βγαίνει έχει αιδοίο! Ε , ναι ρε φιλέ, την ψωνίζεις, νιώθεις μικρός θεός, είναι ασύλληπτο νοητικά , είναι τρελό. Θα νιώθεις σιγουρά άλλη έλξη, άλλη περηφάνεια, άλλο καμάρι. Άλλο να βγάλεις από μέσα σου μια μικρογραφία του εαυτού σου και άλλο έναν ανθρωπο του αλλού φύλου. Ειδικά σε πατριαρχικό πλαίσιο είναι άλλο λεβελ! Είναι επίτευγμα το Διαφορετικό.
Όμως αυτό δεν μου αρκεί ως εξήγηση. Πιστεύω ότι η ανατροφή των αγοριών μακριά από την μητέρα και υπό την «σοβαρή» αντρική καθοδήγηση κρύβει κάποια υποτίμηση για την Γυναικα. Διότι την βλέπει υπό πατριαρχικό πρίσμα. Την αντιμετωπίζει ως ανίκανη να μεταλαμπαδεύσει τις δεξιότητες της μαχητικότητας, της διεκδίκησης, της σύγκρουσης , της σταθερής αποφασιστικότητας. Μάλλον , η μαμά είναι για να διδάξει την υποχωρητικότητα, την καλοσύνη, την αγάπη, την υπομονή, τη συμφιλίωση και την διαλλακτικότητα. Αυτά που ξερουν και μπορούν καλυτέρα «εκ φύσεως» τα καλά κοριτσάκια. Συνεπώς , ο γιος δεν μπορεί να γινει «αντρας». Σαφώς, η παθολογική προστατευτικότατα του «μη και μη» είναι ενας σοβαρός κίνδυνος και για τα δυο φυλά. Αλλά μου φαίνεται ότι για τα αγόρια φαντάζει «σοβαρότερος». Γιατί;
Οι χειρωνακτικές δεξιότητες , δηλαδή μαθαίνω να μεταχειρίζομαι εργαλεία: τανάλιες, κατσαβίδια, σφυριά και καταπιάνομαι μηχανολογικά με διάφορες συσκευές υπήρξε ανέκαθεν αντρικός τομέας , ο οποίος τείνει να εκλείψει στις μέρες μιας και ο καταναλωτισμός μας ωθεί στο να ξεφορτωνόμαστε και όχι να επιδιορθώνουμε. Πλεον καλούμε επαγγελματίες για χειρωνακτικές δουλείες, μιας και τα παιδια σήμερα ενθαρρύνονται να «διαβάζουν». Οπότε, για ποιες αντρικές αρετές μιλάμε; Πέραν αυτού, τα κορίτσια δεν δικαιούνται να μάθουν να χειριζονται εργαλεια;
Εκτός αυτού, υπάρχει και αλλού αυτή η προκατάληψη. Πρόσφατα, διάβαζα μια έρευνα που παρέθετε τα στατιστικά ότι οι άντρες που γεννούν κορίτσια είναι πιο εύκολο να τα εγκαταλείψουν, ενώ αν υπάρχει γιος η η εγκατάλειψη της οικογενειακής στέγης είναι στατιστικά δυσκολότερη. Λες και τα κορίτσια δεν έχουν ανάγκη τον πατέρα.
Συνεπώς , αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν η ανατροφή του γιου από τον πατέρα είναι πιο σημαντική από αυτήν της μητέρας. Αν το παιδί είναι αγόρι, τοτε η μάνα είναι ξαφνικά ανεπαρκής και η συνδρομή του πατέρα είναι άκρως απαραίτητη; Γιατί;
Θέλω να παραδεχτώ ότι το θέμα με τσιγκλάει ιδιαίτερα, μιας εχω αδερφό ,και η συμπεριφορά απέναντι του ηταν λόγω φύλου πολύ διαφορετική. Είχε παντα ευκολίες, ελευθέριες, προνομία, προβάδισμα, επιείκεια , ευκαιρίες, χαρτζιλίκια και καλωσορίσματα από το συγγενολόι. Μου είχε στοιχήσει σε επίπεδο δίκαιης μεταχείρισης, ισότητας και ενσυναίσθηση όλο αυτό που βίωνα ως παιδί και ομολογώ ότι μου κανει κάποιο τριγκερ.
Και στο σημείο αυτό να αναφέρω και την υποκρισία πολλών γυναικων που παρότι διατείνονται ότι απέχουν από τους στερεοτυπικούς ρόλους των φύλων και τις αντίστοιχες χρωματικές επιλογές , όταν πρόκειται να ντύσουν την κορούλα, μια χαρά είναι το μπλε και τα ρούχα με τις μπουλντόζες και τους δεινόσαυρους. Όμως, δεν εχω δει ποτε, ΟΥΤΕΠΟΠΩΤΕ όμως, ΟΥΤΕ ΜΙΑ μάνουλα που να εχει ντύσει το γιοκα, με ροζ πεταλουδίτσες ή λιλά φιογκάκια, ακόμα κι αν όλα του τα ρούχα ηταν ξερασμένα ή χεσμένα.
Νομιζω ότι ο «πεοφόρος» που λεει και μια ψυχή, αντιμετωπίζεται από τα μικρά μικράτα του με τον δέοντα σεβασμό και καλουπώνεται έντεχνα με ένα πατριαρχικό ντρεσάρισμα που ξεκινάει από τα γεννοφάσκια του. Και φοβάμαι μήπως σε αυτό συμμετέχουμε εν αγνοία μας και εμείς οι μαμάδες. Οπότε μοιραια ό,τι ρόλος περισσέψει και οποία χαμαλοδουλειά , παρακατιανή και ανιαρή μένει για τα κορίτσια.
Ρένα θα ήθελα παρα πολύ να ακούσω τη γνώμη σου για αυτό το θέμα.
Σε ευχαριστώ πολύ και ευχαριστώ ολ@ για τυχόν γνώμες, σχόλια, αντιρρήσεις κτλ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δεν εχουν αναγκη τα κοριτσια (;)
________________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Εννοείται πως είναι σπαρταριστό και καυτό θέμα! Πράγματι, η ανατροφή των παιδιών είναι η απαρχή της πατριαρχίας, καθώς άμα διαιωνίζουμε κάτι πώς ελπίζουμε να αλλάξει; Δια μαγείας;
Ας ξεκινήσω με το βασικό. Ιδανικά ας έχει το παιδί δυο γονείς ώστε να στηρίζεται με μεγαλύτερη ασφάλεια στη ζωή του. Αν πάθει κάτι ο ένας γονιός, να υπάρχει ο άλλος. Υπάρχουν κι οι άλλοι γύρω, για περιπτώσεις που δεν γίνεται να είναι δύο, αλλά τέλος πάντων φροντίζουμε το δυνατόν να υπάρχει υποστηρικτικό πλαίσιο τότε. Επίσης, σε πρακτικό επίπεδο, όσες έχουν παιδιά θα καταλάβουν, το παιχνίδι good cop – bad cop παίζεται πιο αποτελεσματικά με δυο γονείς παρά με έναν. (Καμμιά φορά βάζουμε και τα μεγάλα μέσα ώστε να δείξουμε πρέπουσες συμπεριφορές με διαφορετικό τρόπο).
Πρέπει αυτός ο δεύτερος γονιός να είναι ο πατέρας, ντε και καλά, ιδιαίτερα όταν είναι αγόρι το παιδί;
Υπάρχει η «θεωρία των αντρικών προτύπων», όμως αν το διυλίσουμε αυτό, αυτό κατακαθίζει σε ομοφοβία. Η κοινωνία αναζητά πρότυπα μη τυχόν της βγει το παιδί gay και τι θα κάνουμε μετά! Βεβαίως σε αυτό το επιχείρημα μπορούμε να αντιτάξουμε ότι από εντελώς straight γονείς και με εντελώς συντηρητικό πλαίσιο οικογένειας βγαίνουν αγόρια gay. Όπως και το αντίστροφο, από γονείς άντρες ομοφυλόφιλους έχουμε παραδείγματα καθ’ολα straight αγοριών. Δεν μπορείς κοινώς να καταπιέσεις εντελώς και ν’αλλάξεις ριζικά την εγγενή τάση των ανθρώπων, θα βγει κάποια στιγμή. Το ιστορικό ποσοστό αντρών ομοφυλόφιλων δεν δείχνει να διαφοροποιείται ιδιαίτερα ανά τους αιώνες. Αν τυχόν προκύψει ομοφυλόφιλος βεβαίως δεν κατηγορούν τον πατέρα ότι δεν ανέδειξε και δεν ενθάρρυνε την αρρενωπότητα του παιδιού, τη μάνα κατηγορούν ότι «τον έβαλε στα φουστάνια της», ότι τον ευνούχισε συμβολικά! Είναι σκ@τένια η πατριαρχία, τι να λέμε.
Αν προσέξεις πάντως δεν υπάρχει αντίστοιχη πρεμούρα για την ανατροφή των κοριτσιών να έχουν αντιστοίχως «γυναικεία πρότυπα», επειδή κανείς δεν ανησυχεί πάρα πολύ μήπως τους βγει η κόρη λεσβία. Αυτό η κοινωνία το θεωρεί πρόβλημα μόνο όταν η κόρη ενηλικιωθεί και δεν δείχνει ενδιαφέρον να ακολουθήσει την πεπατημένη: σύντροφος, απόκτηση οικογένειας… Επομένως η διαφοροποίηση αυτή αποδεικνύει στην πράξη ότι υπάρχει ομοφοβία πίσω από την πατριαρχική ανατροφή των αγοριών. Επειδή η αρρενωπότητα κρίνεται ως πολύτιμη και βάστα μη χαθεί! Το αγοροκόριτσο δεν επιπλήττεται και δεν ντροπιάζεται, το θηλυπρεπές αγόρι επιπλήττεται και ντροπιάζεται. Γι’αυτό δεν βλέπεις αγοράκια ντυμένα με ροζ, ενώ βλέπεις άφθονα κοριτσάκια μ’ όλα τα χρώματα και με μπλουζάκια με δεινόσαυρους (καλέ πότε έχασα επεισόδια, οι δεινόσαυροί ήταν δημοφιλείς και στα κορίτσια ήδη από το πρώτο Jurassic Park πριν 30 χρόνια). Aν κι ο χρωματικός διαχωρισμός είναι πρόσφατος, είναι ενδιαφέρον ότι πριν τον 20ο αιώνα πήγαινε ανάποδα.
Είναι λίγο χαζό να ενθαρρύνουμε εργαλεία και μαστορέματα ειδικά στα αγόρια, αυτά είναι skills πολύ χρήσιμα και στα δύο φύλα (πόση ταπείνωση να μην μαθαίνει ένα κορίτσι να αλλάξει μια λάμπα! βέβαια στην εποχή μας ούτε τα αγόρια μαθαίνουν οτιδήποτε χειρωνακτικό εκτός αν οι γονείς είναι της εργατικής τάξης). Όπως αντίστοιχα το να μαγειρεύουν τα αγόρια είναι σούπερ χρήσιμο για τη ζωή τους γενικότερα. Ευτυχώς οι τηλεοπτικοί σεφ αποστιγμάτισαν τουλάχιστον αυτή τη δραστηριότητα. Για τα άλλα τα παρακατιανά, που λες, ναι, πρέπει να επιμείνουμε κι εμείς οι μαμάδες ότι είναι ΑΝΑΓΚΑΙΑ για να ζήσει αξιοπρεπώς ένας άνθρωπος και πρέπει, οπωσδήποτε να τα γνωρίζουν αγόρια-κορίτσια και να τα κάνουν χωρίς γκρίνιες. Κι ούτε χρειάζεται να τα διδάξει ο πατέρας τις χειρωνακτικές δεξιότητες, αν μια μάνα μάθει να αλλάζει το φλοτέρ στο καζανάκι το ίδιο είναι να το δείξει εκείνη στο γιο. Αυτό που συνήθως κρύβεται πίσω απ’αυτό το σκέλος της ερώτησής σου, πιστεύω δεν είναι η ομοφοβία ή κάποια βαθυστόχαστη κοινωνική αντίληψη, όσο η επιθυμία να δεθούν πατέρας και γιος μέσω κοινών δραστηριοτήτων. Εκείνο το παλιό «να παίξουν μαζί μπάλα». Αυτό από μια άποψη κρύβει πατριαρχικό προτσές όμως, καθώς οι άντρες αποθαρρύνονται από τα βγάζουν τα σώψυχά τους, επομένως μέσω των πράξεων εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Προσωπικά βρίσκω ότι είναι το ίδιο δεσιματικό να απλώσουν τη μπουγάδα πατέρας και γιος ή να ζυμώσουν ψωμί, αλλά τέλος πάντων καθένας όπως το βλέπει στη δική του οικογένεια.
Εκεί που μπερδεύτηκα είναι εκεί που λες «Εγω μπορω να καταλάβω ότι ο κίνδυνος να κολλήσει η μανά στον γιο είναι υπαρκτός. Δηλαδη σε επίπεδο φυσιολογίας και ανατομίας το να γέννας γιο είναι όντως ως βίωμα κάτι άλλο». Και: «Άλλο να βγάλεις από μέσα σου μια μικρογραφία του εαυτού σου και άλλο έναν ανθρωπο του αλλού φύλου. Ειδικά σε πατριαρχικό πλαίσιο είναι άλλο λεβελ! Είναι επίτευγμα το Διαφορετικό.¨»
Ήταν πολύ παλιά άλλο λέβελ το να κάνεις αγόρι επειδή συνέχιζε το όνομα της οικογένειας και θα είχες εργατικό δυναμικό που θα έφερνε λεφτά στο σπιτικό, όμως αυτά πλέον έχουν καταργηθεί. Κομπάζει κάποια σήμερα που είναι αγορομάνα; Δεν ξέρω, δεν νομίζω…Η μάνα που κατουριέται πάνω της επειδή έχει γιο συνήθως είναι ματαιωμένη από το σύζυγο και προσβλέπει στο άλλο αρσενικό της οικογενείας να εκδικηθεί δια λογιαριασμό της. Αυτό όμως είναι παθογένεια. Και γι’αυτό διώκεται από την πατριαρχία, καθώς η συμβολική «πατροκτονία» ήδη από την εποχή Ουρανού και Κρόνου είναι το υπέρτατο αδίκημα. Ας δούμε τους μύθους της Ορέστειας και του Οιδίποδα για περαιτέρω λεπτομέρειες.
Έπειτα δεν υπάρχει τίποτα το εγγενώς βιολογικά διαφορετικό σε μια εγκυμοσύνη αγοριού απ’ότι κοριτσιού, πώς δηλαδή διαφέρει να γεννάς γιο «σε επίπεδο φυσιολογίας και ανατομίας»; Έχεις κάποια μελέτη; Βιωματικό; Κάτι; Αυτά που λέγονταν παλιά (φαγούρες, μυτερή κοιλιά, αν ομόρφυνε η έγκυος) ήταν αντιεπιστημονικά. Άλλωστε όλα τα έμβρυα ξεκινούν ως εκθηλυμένα και κατόπιν αναπτύσουν τα αρσενικά χαρακτηριστικά φύλου. Όμως το να κυοφορείς και να γεννάς πράγματι περιέχει ένα μεγαλείο, δημιουργείς ζωή και πράγματι νιώθεις μικρός θεός. Δεν είναι ψέμα, ούτε ντροπή να το πούμε. Και φυσικά το να μεγαλώνεις ένα παιδί, είτε είναι βιολογικό, είτε όχι, έχει ακόμη μεγαλύτερο μεγαλείο γιατί εκεί είναι το ζόρι άλλωστε.
Τέλος, κράτησα για το κλείσιμο κάτι άλλο. «[αυτό] κρύβει κάποια υποτίμηση για την Γυναικα. Διότι την βλέπει υπό πατριαρχικό πρίσμα. Την αντιμετωπίζει ως ανίκανη να μεταλαμπαδεύσει τις δεξιότητες της μαχητικότητας, της διεκδίκησης, της σύγκρουσης , της σταθερής αποφασιστικότητας. Μάλλον , η μαμά είναι για να διδάξει την υποχωρητικότητα, την καλοσύνη, την αγάπη, την υπομονή, τη συμφιλίωση και την διαλλακτικότητα.» Εσύ τι βλέπεις από τις επιστολές που έρχονται εδώ; Γυναίκες με ένα σωρό προσόντα και με προσωπικότητα κι όμως δεν διεκδικούν δουλειές, δεν συγκρούονται με τον κάθε αγενή χλιμίτζουρα, αναλύουν και διυλίζουν ατέρμονα καταστάσεις αντί να πάρουν μια απόφαση και να μείνουν σταθερές σε αυτή και να την κάνουν πράξη. Οι γυναίκες διδασκόμαστε να είμαστε παθητικές. Μην εξανιστάμεθα όταν οι ίδιες δεν σπάμε το καλούπι, λοιπόν. Ένα δικαίωμα που απορρέει από μέσα σου μην περιμένεις να στο δώσει ο άλλος δώρο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Όλη η επιστολή ένα τσουβάλιασμα πάλι. Τουλάχιστον εγώ αυτό συμπέρανα. Τσουβάλιασμα και προβολή προσωπικών απόψεων – εμπειριών. Μου φάνηκαν κάπως αυθαίρετα και απόλυτα αυτά που διάβασα. Εμένα ο γιος μου – και πολλοί από τους φίλους του – μια χαρά φοράει ροζ και φούξια, δεν έχει κανένα θέμα. Επίσης μαθαίνει να συνεισφέρει στο σπίτι, επειδή βλέπει πως εκεί συνεισφέρουμε εγώ και ο μπαμπάς του το ίδιο. Υπάρχει διαφορά στο μεγάλωμα των παιδιών, αλλιώς είναι να είναι κορίτσι αλλιώς αγόρι. Και προφανώς δεν εννοώ ότι τα κορίτσια πάνε αυτόματο, εννοώ ότι τα αγόρια ωριμάζουν πολύ αργότερα! Εμένα ο γιος μου πχ… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ. Να προσθέσω επίσης (ως μαμά αγοριού και κοντινή θεία κοριτσιού) ότι αν το παιδί (αγόρι ή κορίτσι) που είναι πάνω από τα 3- 4 χρόνια, δεν θέλει να φορέσει ροζ- μπλούζα με δεινόσαυρο, ό,τι και να κάνει ο γονιός (μπαμπάς ή μαμά), δεν το φοράει.
Υ.Γ. Πόσο συμφωνώ και με την φράση της Ρένας : “καθώς οι άντρες αποθαρρύνονται από τα βγάζουν τα σώψυχά τους, επομένως μέσω των πράξεων εκφράζουν τα συναισθήματά τους.” Έτσι ακριβώς είναι.
Υ.Γ.1 Το ότι εμείς οι γυναίκες νιώθουμε διαφορετικά αν γεννήσουμε αγόρι ή κορίτσι , το αφήνω ασχολίαστο.
To ΥΓ1 με άφησε τόσο άφωνη που δεν μπόρεσα και εγώ να το σχολιάσω…
Είμαι μια από τις ανύπαρκτες μαμάδες που όταν το αγόρι ζήτησε να τον γράψω στο μπαλέτο τον έγραψα, κι όταν ζήτησε σε ένα μαγαζί ένα ρούχο με λουλουδάκια και φρουφρου του το πήρα. Αυτά γίνανε στην ηλικία 3-4 μετά κατάλαβε από τα άλλα παιδάκια στον παιδικό ότι αυτά θεωρουνται κοριτσίστικα και δεν τα ξαναζήτησε. (επίσης του φόραγα, για όσο το δεχόταν, ρούχα από τις μεγαλύτερες ξαδερφες, αλλα από ένα σημείο και μετά δεν)
Τα κοριτσια δέχονται πολυ περισσότερη πίεση απο τον κοινωνικό περίγυρο “να τους φύγει ο παρορμητισμος”-
Που συνήθως λέγοντας παρορμητισμος εννοούμε το πως φέρεται το ατομο σε σχέση με μια ομάδα. Τα κοριτσια γενικά δέχονται περισσότερες επιδράσεις να σκεφτούν τους αλλους, πως αυτο που κάνουν επηρεάζει τους αλλους κλπ. Οποτε (περα απο βιολογικούς παράγοντες ) μαθαίνουν να ειναι λιγοτερο παρορμητικά. Στα αγόρια συχνά γινεται το αντίθετο
Σταμάτησα να διαβάζω στο “Ε , ναι ρε φιλέ, την ψωνίζεις, νιώθεις μικρός θεός, είναι ασύλληπτο νοητικά , είναι τρελό.”.
Κι εγώ κάπου εκεί το εχασα
Μα βγάζεις ενα μωρο που εχει αιδοίο. Ή ακομη πιο κουλό, εχει πέος.
Αν όχι ασύλληπτο πάντως σίγουρα ένα από τα πολλά κουλά που ίσως ζήσεις ως γονιός είναι πχ να δεις γάλα να βγαίνει από το στήθος του νεογέννητου. Ονομάζεται neonatal galactorrhea και συμβαίνει εξίσου – εδώ σας θέλω – σε βρέφη με ΧΧ ή ΧΥ χρωμοσώματα. Εκεί συνειδητοποιείς πόσο πολύπλοκη είναι η ανθρώπινη βιολογία πέρα από το δίπολο αρσενικό/θυληκό. Όταν το έζησα πάλι καλά που δεν ήταν η πεθερούλα μου, αν έβλεπε τον εγγονό τον τσουτσουνάτο να βγάζει γάλα από το στήθος του θα μου έφερνε παπά για τρισάγιο.
Γιατι η ανατροφη των αγοριων θεωρείται πιο απαιτητικη, ενω των κοριτσιών μπορεί να μπει στον αυτοματο? Γιατι η μανα είναι επαρκης για κόρη, αλλα ανεπαρκης για γιο? Η συντομη απαντηση είναι: επειδη το αγορι ‘πρεπει να βγει αντρας’, ενώ το κορίτσι ‘ας βγει όπως μπορεί’. Περα από την πλακα, όσα ρωτας θα μπορούσαν να συνοψιστουν στο ‘what it takes to be a man?’ Και η πατριαρχια εχει δωσει πολύ σαφη και σκληρη απαντηση σ αυτό. Το αγορι στην πατριαρχια πρεπει να γινει αντρας. Το κορίτσι από την άλλη δε χρειαζεται κατι τετοιο. Το αγόρι λοιπόν μας αγχωνει για το πώς… Διαβάστε περισσότερα »
*υποτιθετικα > υποθετικα (αν και το υποτιθετικα εχει ένα γλωσσολογικό ενδιαφερον στην κατασκευη του) Επίσης/με την αφορμη: για τα εργαλεία που λες. Εμενα μου αρεσει πολύ να παίζω με εργαλεια, όπως και να φτιαχνω δικα μου αυτοσχεδια. Και ως παιδι κατεστρεφα τα παντα, και μετα ξαναεφτιαχνα με τα κομματια κατι άλλο. Πολύ μου αρεσε αυτό. Συν ότι, γενικότερα, η χρηση εργαλείων δεν εξυπηρετει απλώς τις λύσεις που αυτά δίνουν. Η χρηση των εργαλείων αναπτύσσει την αναπαραστατική λειτουργια της σκεψης, την αφαιρετικότητα και τη γενίκευση: για να φτιαξεις ένα εργαλείο θα πρεπει πρώτα να το φανταστείς. Αυτό, όσο αυτονόητο κι αν… Διαβάστε περισσότερα »
η κατακλείδα σου είναι πολύ ιδιαίτερη (το συγκλονιστική θα ήταν υπερβολικό το συγκινητική θα ήταν μη πρέπον με τον ανδρισμό αν και θα απέδιδε ορθότερα αυτό που θέλω να γράψω για να δώσω και ένα παράδειγμα του τι κάνουν τα ανδρικά πρότυπα). Όσοι το έχουμε ζήσει εξαιτίας και πλάι κάποια είμαστε πολλοί τυχεροί…
χαχα side-step σε live demo
(nice move)
Η ανάλυση του διαφορετικού επιτεύγματος αν γεννήσεις αγόρι, πραγματικά, άλλο level.
Καήκαμε.
Μπορεί να φανεί επουσιώδες μπροστά στα τόσα που γράφηκαν, αλλά για την τιμή των όπλων θέλω να το γράψω: μια χαρά επιπλήττονται και ντροπιάζονται τα αγοροκόριτσα! Ρωτήστε μας. Σαν παιδάκι, ζωηρό πάντα, αθυρόστομο πάντα, θέλοντας να παίζω ”πόλεμο” και αθλήματα και λιγότερο μπάρμπι και πριγκίπισσες, πολλοί ανησύχησαν (και με μάλωσαν) για το αν είμαι λεσβία και γιατί δεν είμαι όπως τα άλλα κορίτσια, καθωσπρέπει και ήσυχο. Και δάσκαλοι, και από το οικογενειακό περιβάλλον.
Ισχύει ότι υπάρχει σχολιασμός, ίσως όχι τόσο έντονος όσο στα αγόρια που τους αρέσουν “κοριστικα” πράγματα, αλλά αν δεν ακολουθείς κάποια πρότυπα όπως ήσυχη, καθαρή, ώριμη κτλ. ακούς διάφορα.
Μπορεί να μην αφορά άμεσα την εμφάνιση, αλλά αν η συμπεριφορά είναι πιο “αγοριστικη” υπάρχουν παρατηρήσεις.
Εννοεις οτι δάσκαλοι εξέφραζαν ξερωγω την ανησυχία τους αν το παιδί εινσι λεσβια ???
Για ποσα χρονια πριν μιλαμε ρε παιδια
Πριν 20 χρόνια περίπου πήγαινα δημοτικό. Για λεσβία όχι ακριβώς, απλά έλεγαν ότι είμαι το μοναδικό κορίτσι που κάνει φασαρία στην τάξη, που θα «αντιμιλούσε», που έκανε παρέα με τα αγόρια και ντυνόμουν πολύ αθλητικά τότε και καθόλου με φορεματακια και ροζ γιατί ήμουν στη φάση του αθλητισμού και ήθελα να είμαι άνετα ντυμένη για να μπορώ να παίξω ανά πάσα ώρα ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ. Κι όμως πολλές δασκάλες λέγανε γιατί δεν παίζεις με τα κορίτσια, γιατί δεν είσαι όπως εκείνες και κάπως με βάζανε πάντα στην ίδια κατηγορία με τα αγόρια. Έλεγαν και στους γονεισ Μου ότι δεν είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Άστα να πάνε…Κι εδώ μια από τα ίδια…Ο μπαμπάς μου, με έλεγε “αντάρτη” , ο παππούς μου “παπατρέχα” και η μαμά μου με την αγορίστικη μορφή του ονόματος μου. Κι όλα αυτά μπροστά σε κόσμο (και ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί). Όσο για τους δασκάλους μου , κάθε φορά έκαναν θέμα στην ενημέρωση γιατί με σύγκριναν με την αδελφή μου, που ήταν το κλασικό ήσυχο κοριτσάκι. Ευτυχώς , βρέθηκε δασκάλα που τους παρακίνησε να με πάνε στίβο και από τότε άλλαξε η ζωή μου προς το καλύτερο. Άρχισαν όλοι να με αντιλαμβάνονται διαφορετικά. Όμως αυτήν την ντροπή… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν έχεις μάθει να βλέπεις τον κόσμο μέσα από το δίπολο άντρας/γυναίκα, τότε οι συμπεριφορές που ταιριάζουν σε αυτό το δίπολο αποδίδονται στο βιολογικό φύλο (πχ ο Γιωργάκης είναι ζωηρός όπως όλα τα αγόρια). Οι συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν σε αυτό το δίπολο αποδίδονται είτε στην ιδιοσυγκρασία (πχ ο Κωστάκης, αν και αγόρι, δεν είναι καθόλου ζωηρός), είτε είναι αποκλίνουσες (πχ η Μαιρούλα είναι πολύ ζωηρή, σκέτο αγοροκόριτσο). Το να υπάρχουν απλά ζωηρά παιδιά δεν παίζει ακριβώς γιατί φιλτράρουμε τις συμπεριφορές μέσα από το δίπολο πρίσμα του φύλου.
Ε…μα έτσι είναι.
Φαντάζεσαι ένα λέοντα μαλθακό;
Με έχασες στο ότι αν γέννας αγόρι είναι διαφορετικό λόγω φυλου. Το έχεις πάρει λάθος από την αρχή. Γέννας ένα παιδάκι, το μεγαλώνεις με αγάπη , του δίνεις ο,τι μπορείς, το μαθαίνεις να σέβεται,να διεκδικεί , να αγαπάει, να είναι δυναμικό, ευγενικό , δίκαιο κι ελπίζεις να κάνεις καλή δουλεια. Ούτε ευκολότερο ούτε δυσκολότερο το αγόρι από το κοριτσι, (το ζω με την ανιψιά μου και το γιο μου) υπάρχουν απλά παιδιά . Νόμιζα το είχαμε λύσει αυτό. Τα υπόλοιπα ,έτσι όπως τα γράφεις για μένα είναι είναι ένα μπέρδεμα. Χρειάζονται καλά πρότυπα, ιδανικά οι δυο γονείς. Φαντάζομαι κρίνεις από… Διαβάστε περισσότερα »
Συνδέθηκα για να καταθέσω την απόλυτη αυθεντία μου στο θέμα, βασισμένη στο απίστευτα αξιόπιστο στατιστικά δείγμα των δύο (2) παιδιών, ενός (1) αγοριού και ενός (1) κοριτσιού. Είναι γεγονός ότι η γέννα αγοριού πονάει σαφώς λιγότερο από τη γέννα κοριτσιού και είναι βέβαιο ότι αυτό οφείλεται στα χρωμοσώματα (το γεγονός ότι στη μία έκανα επισκληρίδιο και στην άλλη όχι ουδέμια σχέση έχει).
Χα χα !!!
Respect!!👍👍👍👍
Καρφίτσωμα !!
κάποιες φορές νιώθω οτι υπάρχει ένας παράλληλος κόσμος γύρω μου που ζει στο ’50
Πάλι καλά που δεν έγραψε ότι είναι διαφορετικά τα παιδιά από τα κορίτσια…
Χαχαχα όπως έλεγε η γιαγιά μου οτι έχει δυο παιδιά και μια κόρη.
“Τι σημαίνει ακριβως η φράση: ειδικά ,αν είναι αγόρι πρέπει να…. (πχ. Να εχει πατέρα, να εχει αντρικά πρότυπα, να ενθαρρύνεται στην ανάπτυξη του ανδρισμού του, να είναι μαχητικό κτλ.)”. Σημαίνει ότι αυτός που την εκφράζει είναι ομοφοβικός και σεξιστής και δεν υπάρχει λόγος να ασχολείσαι μαζί του. Όσο για τα μαστορέματα είναι απολύτως απαραίτητα skills που πρέπει να μαθαίνουν και τα δύο φύλα. Για να μην αναγκαζόμαστε να περιμένουμε τρεις μέρες στα σκοτάδια stand by πότε θα θυμηθεί ο κάθε μάστορας να περάσει για να αλλάξει την λάμπα.
Ενώ το να ράβουμε; ( ένα κουμπί; μια τρύπα; )
( Η αλλαγή λάμπας δεν είναι μαστόρεμα. )
Και να ράβουμε, και να μαγειρεύουμε, και να καθαρίζουμε, και να πλένουμε, και να αλλάζουμε βρύσες, και να φτιάχνουμε το καζανάκι, και να βάφουμε, και το ξύλο της ντουλάπας που μου έχει ξελασκάρει και θέλει φτιάξιμο γιατί θα πέσει στο κεφάλι μου καμιά μέρα και δεν ξέρω να το φτιάξω μόνη μου, και όλα όσα χρειάζονται σε ένα σπίτι. Αλλά να ράβω, να μαγειρεύω, να καθαρίζω, να πλένω, να αλλάζω βρύσες και να φτιάχνω το καζανάκι ξέρω να τα κάνω. Τα άλλα είναι που με παιδεύουν. Το σκεφτόμουν τις προάλλες, δεν θα υπάρχει κανά τύπου σχολή-φροντιστήριο που να κάνουν σχετικά… Διαβάστε περισσότερα »
Λύση έτοιμη! (δεν είναι διαφημιστικό το λινκ)
https://www.public.gr/product/books/greek-books/hobbies/xobbi-kouiz-paixnidia-/hobbies-and-games/mastoremata-megali-egkuklopaideia-diy/0643186
Εσύ καλά τα λες, αλλά εγώ μαθαίνω μόνο κάνοντας practice… Αλλιώς θα πρέπει να καταστρέψω 2-3 σπίτια μέχρι να πάρω το κολλάει…
Ευτυχώς δε μπορούν όλοι…όλα.
Τί; κλέφτες θα γίνουν τα μαστόρια…οι μοδίστρες;
Αν δεν θέλουν να γίνουν κλέφτες να είναι τυπικοί στην ώρα τους. Και όχι να με έχουν να τους περιμένω stand by από τις 8 μέχρι τις 5 στημένη σπίτι μου, να μην μπορώ να πάω ούτε στην δουλεια, ποτέ θα ευκαιρησουν να περάσουν για να με ειδοποιησουν στις 5 παρά τέταρτο ότι τελικά δεν προλαβαίνουν και θα περάσουν την επόμενη μέρα κάποια στιγμή από τις 8 μέχρι τις 5 και πάλι από την αρχή. Κάθε. Μάστορας. Που Εχω. Φωναξει. Το. Ίδιο. Τροπάριο. Θέλω να μάθω… Άντε πες εγώ έχω ένα κάποιο flexibility στην δουλειά μου. Οι άνθρωποι που δουλεύουν… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίταξε, απαιτείται ολόκληρη διατριβή για το θέμα μάστορες.
Έχει πολλά κεφάλαια και πολλές παραγράφους.
Μια προσοχή τη βαράμε…
Αν βαστάμε, ας κάνουμε και αλλιώς…
Πραγματικά δε ξερω να σου πω γιατι συμβαινει αυτο και αν εγω κανω κατι λαθος αλλα επειδη εχω και απο τα δυο με 1 χρονο διαφορά αυτο που βλεπω εγω ειναι οτι οντως ειναι αλλη πίστα η ανατροφη αγοριών. Δε ξερω γιατι συμβαινει, ειναι η ιδιοσυγκρασία; Οι ορμόνες; Τι dna; Πραγματικά δε ξερω αλλα ειναι πολυ πολυ διαφορετικό για εμενα. Και εχοντας μιλησει και με πολλες αλλες γυναίκες ιδιας συνθεσης οικογενειας με τη δικη μου ειναι και για εκεινες επισης πολυ διαφορετικο το να μεγαλωνεις αγόρι σε σχεση με κοριτσι. Δε θα πω αν ειμαι ευκολοτερο ή δυσκολοτερο αλλα ειναι… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς όπως το λες, είναι διαφορετικό!!
Και πάλι βασισμένη στο στατιστικό δείγμα των δύο (2) παιδιών μου έχω να πω ότι είναι τελείως διαφορετικά τα αγόρια από τα κορίτσια. Να έχουν τα δυο δικά μου παιδιά διαφορετικό χαρακτήρα δεν παίζει, σαφώς οι ορμόνες φταίνε.