Πόσο πρέπει να ανησυχείς για την αποξένωση; Ή έτσι είναι πλέον τα πράγματα;
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Οταν οι φιλίες σου έχουν καταλήξει να είναι ένας καφές ή ένα εστιατόριο στη χάση και στη φέξη και αποσπασματικά λακωνικά μηνυματα στο μέσεντζερ στην ομαδική, πόσο πρέπει να ανησυχείς για την αποξένωση;
Ή έτσι είναι πλέον τα πράγματα;
ΑΠΟ ΤΟΝ – LeClub
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Δυστυχώς οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται. Προσωπικά πιστεύω ότι η δυνατότητα της συνδεσιμότητας μέσω των εφαρμογών (ομαδικές κλπ.) είναι καλή εξέλιξη, επιτρέπει να είμαστε σε επαφή με περισσότερο κόσμο που δεν θα προλαβαίναμε αλλιώς. Ταυτόχρονα καταλαβαίνω τι λες. Τι γίνεται όταν δεν οργανώνονται δια ζώσης συναντήσεις, όπου δημιουργούνται ουσιαστικές επαφές, ή όταν η επικοινωνία γίνεται μηχανιστική; Δεν έχεις άδικο. Βέβαια οφείλω να τονίσω ότι ίσως υπάρχουν παράγοντες που να μην έχεις αντιληφθεί, κάποια παρεξήγηση που δεν εκδηλώθηκε ανοιχτά ή κάτι τέτοιο, αλλά φαντάζομαι θα είχες κάποια υποψία τουλάχιστον.
Η ζωή έχει αποκτήσει μια επιπλέον ταχύτητα, επιπλέον πίεση σε ένα αβέβαιο κόσμο που αλλάζει μπροστά στα μάτια μας, ενώ κι ο καθημερινός αγώνας για να προλάβουμε τις υποχρεώσεις μας και την δουλειά δεν βοηθάει. Λάβε επίσης υπόψιν τις φάσεις ζωής: ένα πρώτο ξεκαθάρισμα γίνεται μετά το σχολείο, άλλο ένα αμέσως μετά την σχολή, κατόπιν όταν δημιουργείται οικογένεια που αρχίζουν σφιχτές υποχρεώσεις, κάποια στιγμή όταν αρχίζουν τα διαζύγια… Κι οι άνθρωποι καταλήγουν ν’ αποξενώνονται. Τουλάχιστον αντί για σκέτους καφέδες και φαγητό, μια πρόταση είναι να προγραμματίζετε κάτι διαφορετικό που να σας ενώνει σε κάποιο κοινό ενδιαφέρον, ώστε να κάνετε bonding πάνω από μια δραστηριότητα που θα σας «μείνει». Πάντοτε είναι πιο αξιομνημόνευτες αυτές οι περιστάσεις και γι’αυτό τις νοσταλγεί κανείς και θέλει περισσότερο να τις επαναλάβει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν έχεις άδικο, τα πράγματα είναι δύσκολα εκεί έξω και ενίοτε δυσκολεύουν περισσότερο ανάλογα με το πού μένεις. Θα σου δώσω δύο παραδείγματα. Εμείς μένουμε στην επαρχία. Ο σύντροφός μου βρίσκεται στην Αθήνα εδώ και τρεις βδομάδες, και θα πήγαινε για καφέ με την κολλητή του από το σχολείο μόλις χτες (!), γιατί τότε άδειασε εκείνη από τις δουλειές και τις υποχρεώσεις. Τρεις βδομάδες μιλούσαν με μηνύματα και προσπαθούσαν να το κανονίσουν. Εγώ δουλεύω απ’ το σπίτι, το οποίο βρίσκεται πάνω στον κεντρικό δρόμο. Όλοι οι φίλοι που μένουν εδώ γύρω περνάνε μπροστά απ’ το σπίτι μου τουλάχιστον 2 φορές… Διαβάστε περισσότερα »
Από περιέργεια, με τί ασχολούνται στην καθημερινότητα τους, τί κάνουν, πώς κυλάει η μέρα τους?
Είναι δυσάρεστο δυστυχώς αυτό που περιγράφεις. Η κοινονικιποίηση κάποτε ήταν ζωτικής σημασίας, να βρεθείς με τον άλλον, όχι μόνο μέσα σε chats etc έχουν αλλαξει πολύ κάποια πράγματα.
Εντάξει μεγαλώνοντας αλλάζουν και οι υποχρεώσεις που κουβαλά ο καθένας στην πλάτη του. Δε μας λες σε τι φάση βρίσκονται εκείνες ή και εσύ. Προσωπικά μετά κάποια ηλικία να πω ότι μειώθηκε ο κύκλος μου και εκείνοι που έμειναν χρόνο δεν έχουν πέρα από καφέ-φαγητό στη χάση και στη φέξη. Και παιδιά δεν υπάρχουν έτσι;
Και να ανησυχησεις για την αποξρνωση, τι να κανεις δηλαδη?