Η Ρένα απαντά: H μητέρα μου είναι κακοποιητική, αλλά δεν μπορώ να φύγω από το σπίτι

Η κακοποιητική μητέρα είναι μεγάλο αγκάθι γενικότερα, δεν είσαι μόνη σου.

________________

Η ιστορία της Β όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Ρενα αρχικα καλησπερα, συγχαρητηρια για την προσπαθεια σου και τη βοηθεια που μας παρεχεις. Θα θιξω ενα λεπτο ζητημα αν μπορεις να με βοηθησεις κι εμενα.

Ειμαι 33χρονων, γυναικα και ελευθερη και ζω στην Ελλαδα. Τα τελευταια 10 χρονια η σχεση με τη μητερα μου παει απο το κακο στο χειροτερο. Εχω επισκεφτει 3 ψυχοθεραπευτες (σταματησα για οικονομικους λογους, μην αρνηθει κανεις ποσο κοστιζει στην Ελλαδα με μισθους βασικους Ελλαδας!). Και οι τρεις κατεληξαν στο συμπερασμα πως η μητερα μου υπηρξε κακοποιητικη (το θεωρω λιγο βαρυ βεβαια) λεκτικα και με εκανε να νιωθω παντα υποδεεστερη και αυτη φταιει για τη χαμηλη αυτοεκτιμηση μου, για αυτο και ειμαι ακομα ελευθερη παροτι θελω τρομερα μια σχεση.

Μονιμα με λεει αχαριστη, μονιμα τονιζει ποσα κανει εκεινη και ποσα καταφερε. Και οταν της πω κατι (πχ μου ειπε ε οκ, ολοι εχουν μεταπτυχιακο σημερα) μετα στον πατερα μου τα αρνειται ολα και λεει αποκλειεται (στο πχ που ανεφερα σχολιασε πως λεω ψεματα και αποδειξη το χρυσο κολιε που μου πηρε -μα το ενα δεν αναιρει το αλλο!) Γενικα με εχει κανει να αμφιβαλλω για τη μνημη μου, την αντιληψη μου, με βγαζει παρανοικη, πως ξεγελασα τους ψυχοθεραπευτες (για τον εναν μαλιστα ειπε πως ηθελε να με πηδηξει, για αυτο θα μου ελεγε σε ολα ναι). Βρίσκομαι σε τρομερη συγχυση και στεναχωρια και δεν βρισκω διεξοδο.

Μενω στο σπιτι της γιατι δεν βγαινω να μεινω μονη μου και σχολιαζει πως με ταΐζει και ειμαι αχαριστη, αντι να την ευχαριστω μερα νυχτα για οσα κανει για μενα. Δεν εχω αισθηματα αγαπης πλεον για εκεινη, την θεωρω κακο ανθρωπο, αλλα δεν μπορω να φυγω. Δεν βγαινω οικονομικα. Η δουλεια μου ειναι εδω και ειναι σχετικα σταθερη. Δεν εχω τα κοτσια να τα παρατησω ολα και να φυγω.

Αντιθετα, με τον μεγαλο μου αδερφο ειναι υποστηρικτικη σε ολα. Ηθελε πολυ να μεινει εγκυος μετα απο μια αποβολη και τον εχει στα ωπα ωπα. Εκεινος ανταποκρινεται πληρως στα στανταρ της και για αυτο τον λατρευει. Εγω δεν νιωθω να πηρα την αγαπη που ηθελα απο εκεινη και οταν της το λεω, με βγαζει αχαριστη. Πως με εντυνε με τα καλυτερα, πως ακομα με ταιζει, πως δεν συμμετεχω σε λογαριασμους και υποχρεωσεις του σπιτιου. Εγω ομως νιωθω πως δεν ειμαι μελος αυτης της οικογενειας και αν δεν φοβομουν την γκαντεμια της (ειμαι προληπτικη, δυστυχως) και δεν ειχα αναγκη τα χρηματα της, δεν θα με ξαναεβλεπε.

Αυτη ειναι η δικη μου οπτικη, γιατι σε εκεινη ολοι λενε μπραβο για οσα κανει για εμας. Αλλα εκτος σπιτιου ειναι αλλος ανθρωπος. Και επειδη εγω ειμαι παντου η ιδια, αυτο δεν της αρεσει. Ειμαι πολυ πληγωμενη και αυτο δεν αλλαζει και ξερω πως μονο αμα βρω αλλου δουλεια ή αμα παντρευτω, ισως υπαρξει ελπιδα, αλλα δεν βλεπω πιθανο κατι απο τα δυο.

Εχεις καμια λυση η καμια αλλη ιδεα; Λες οντως να ειμαι τρελη και να τα βλεπω αλλιως;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Β

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Σ’ ευχαριστώ πολύ.

Ας ξεκινήσουμε από το βασικό. Η μητέρα σου υπήρξε κακοποιητική, ναι. Δεν είναι βαριά λέξη. Το gaslighting, η υποτίμηση της προσωπικότητας, η άρνηση αποδοχής όταν δεν ανταποκρίνεται το παιδί στις όποιες προσδοκίες των γονιών, η επιβάρυνση με στόχους του γονιού, η κακολόγηση στον άλλον γονιό, οι “κατάρες” (η γκαντεμιά της που φοβάσαι), η απαξίωση των επιτευγμάτων σου είναι όλα στοιχεία συναισθηματικής/ψυχολογικής κακοποίησης.

Από την άλλη, πράγματι η μητέρα σου σου παρέχει πράγματα που άλλοι γονείς μπορεί να μην παρείχαν/παρέχουν στα παιδιά τους: έτοιμο στρωμένο σπιτικό, όμορφα ζεστά ρούχα, σπιτικό φαγητό, πληρωμένους λογαριασμούς ακόμα και τώρα που δουλεύεις ως ενήλικη ήδη αρκετό καιρό, κι απ’ότι καταλαβαίνω κι άλλες δουλειές κι υποχρεώσεις του σπιτιού -ακόμα κι ένα δώρο επιβράβευσης! Αυτά είναι πράγματα απτά κι ορατά κι από τον εξωτερικό παρατηρητή, γι’αυτό της λένε μπράβο. Και λογικό είναι κι εκείνη να εξανίσταται, επειδή πράγματι παρέχει πράγματα, παρόλο που δεν καταλαβαίνει ότι και τα άλλα είναι εξίσου σημαντικά για ένα παιδί.

Παρένθεση.

Αυτό είναι το πρόβλημα: δεν καταλαβαίνει. Δεν έχει τα αναγκαία εργαλεία! Ίσως κι εκείνη να μεγάλωσε έτσι. Όμως αυτό είναι ΔΙΚΟ ΤΗΣ πρόβλημα, όχι δικό σου. Εσύ έχεις θυματοποιηθεί απ’αυτό. Όταν εκείνη θελήσει να καταλάβει γιατί η κόρη της δεν την αγαπά πλέον, θα πρέπει εκείνη να κάνει ψυχοθεραπεία.

Επανερχόμαστε στο θέμα μας.

Το ένα ωστόσο δεν αναιρεί το άλλο.

Η μητέρα μπορεί να είναι και δοτική και κακοποιητική ταυτόχρονα.

Ευελπιστώ ότι τα χρήματα της ψυχοθεραπείας έφτασαν για να καταλήξετε στο συμπέρασμα που έφτασα κι εγώ εδώ μόλις τώρα.

Πάμε παρακάτω.

Έχεις θέσει δυο αυθαίρετες συνθήκες για να αποδεσμευτείς: την αλλαγή δουλειάς (κι άρα τοποθεσίας;) ή τον γάμο. Και τα τοποθετείς στη σφαίρα του μη πιθανού, επειδή ήδη μέσα σου τα έχεις απορρίψει για τον εαυτό σου: δουλειά δεν θέλεις να αλλάξεις, το λες πρώτο πρώτο. Και γάμο πώς θα κάνεις, όταν δεν έχεις συνάψει πρώτα κάποια σχέση, την οποία απ’ότι καταλαβαίνω κι αυτή την έχεις μεταθέσει αόριστα ως μη ούσα ικανή (αλίμονο αν απαιτείται ειδική ικανότητα για να κάνεις μια σχέση! σχέση με τον πλεον κατάλληλο για σένα την ίδια, αυτό ναι.) Και να θυμάσαι, είναι πάντοτε κακή ιδέα να εξαρτάς την μοίρα σου από έναν άντρα. Τι θα γίνει αν από την δέσμευση της μάνας σου πέσεις στην δέσμευση του άντρα σου; Ποιός σου εγγυάται το αντίθετο;

Όταν κατακρημνίσεις μέσα σου τις δυο αυτές συνθήκες κι αποφασίσεις να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου θα δεις ότι μπορείς να αλλάξεις πολλά. Θέλει κάποια κότσια, αλλά δεν είναι και σαν να ανεβαίνεις το Έβερεστ ή να ξεκινάς με σαπιοκάραβο από την άλλη άκρη της υφηλίου. Ας είμαστε ρεαλιστές.

Δεν αναφέρεις καθόλου τον πατέρα και τον αδερφό σου και τις σχέσεις σου μαζί τους. Ξώφαλτσα, με ζιγκ ζαγκ ενδιάμεσο τη μάνα σου, μόνον τους αναφέρεις. Η δική σας προσωπική σχέση ποιά είναι; Μπορείς να στηριχθείς σε κείνους; Μπορούν να σε βοηθήσουν στα πρώτα βήματα να ορθοποδήσεις/να ανεξαρτοποιηθείς;

Από άλλους φίλους, συγγενείς, γνωστούς τι βοήθεια θα μπορούσες να αναζητήσεις; Κάποιο μικρό δάνειο; Γνωριμίες για συγκατοίκηση και να μοιράζεσαι τα έξοδα ίσως σε ένα μικρό σπίτι, σαν πρώτο βήμα ώστε να αποδεσμευτείς; Μια δεύτερη απασχόληση εν είδει χαρτζηλίκι για αποταμίευση με στόχο στα επόμενα 2 χρόνια να βάλεις μπροστά το πλάνο ανεξαρτησία; Βάλε αγγελίες σε τοπικά μέσα, αναζήτησε ομάδες στην περιοχή σου στα κοινωνικά δίκτυα, ρώτα συναδέλφους για στέγαση (μπορεί κάποιος να ψάχνει κάποιον νοικάρη και να μην βρίσκει, μπορεί να σε εξυπηρετήσει για λίγο διάστημα, κ.ο.κ.)

Μην το πολυκαθυστερείς πάντως, γιατί τώρα είσαι 33, άρα η μάνα σου είναι κάπου γύρω ή κοντά στα 60 και σε λίγο καιρό θ’αρχίσουν να εμφανίζονται προβλήματα υγείας που όλοι (των κοντινών σου συγγενών περιλαμβανομένων) θα αναμένουν να τα λύσεις ΕΣΥ. Η κόρη-φροντίστρια, “αφού άλλωστε εκείνη σε πρόσεχε τόσα χρόνια και στα παρείχε όλα στο χέρι”. Ιδιαίτερα αν ΑΚΟΜΗ μένετε μαζί. Και τότε θα τραβάς όχι μόνο τις κοτσίδες σου, αλλά όλες σου τις τρίχες μία μία με τσιμπιδάκι φρυδιών. Όμως τότε δεν θα πρέπει να πεις ότι δεν έφταναν τα χρήματα για να ενημερωθείς από τους ψυχοθεραπευτές έγκαιρα. Να, στο λέω εγώ τώρα, ρίχνοντας τα Ταρώ διαβάζοντας το μέλλον (τρόπος του λέγειν), εντελώς δωρεάν.

Ε ν ε ρ γ ο π ο ι ή σ ο υ κορίτσι μου! Η ζωή είναι δική σου κι είναι μόνο μία.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News