Η Ρένα απαντά: H μάνα μου αναπαράγει την αδικία και την ανισότητα

Η έμφυλη ανισότητα στην πράξη ξεκινάει συνήθως από τη μάνα…Γιατί μάνα είναι μόνο μία.

________________

Η ιστορία της Μαραμένης Γαρδένιας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα Ρένα και παρέα και συγχαρητήρια για την πολύ καλή δουλειά! Ακολουθεί σεντόνι.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου η μαμά μου θέλει να είναι όλα τακτοποιημένα και καθαρά, όμως λόγω δουλειάς και κούρασης αυτό δεν ήταν εφικτό, οπότε όσο μπορούσαμε βοηθούσαμε τα αδέρφια μου κι εγώ (κυρίως εγώ, επειδή είμαι το μόνο κορίτσι).

Στο σήμερα, έχω ήδη τελειώσει τις σπουδές μου και δουλεύω ήδη πάνω στο αντικείμενο μου, αλλά δεν έχω την οικονομική άνεση να φύγω από το σπίτι και να πάρω και την “προίκα” μου, που αποτελείται από 2 σκυλιά και 1 γάτα, από τα οποία ο ένας σκύλος ζει μέσα στο σπίτι ενώ τα άλλα 2 στην αυλή . Με τα όσα παίρνω, προσπαθώ από πέρυσι να παρακολουθήσω σεμινάρια, ξένες γλώσσες και τα λοιπά, προκειμένου να μαζέψω μόρια μπας και διοριστώ ως αναπληρώτρια τον Σεπτέμβρη του 2023. Αυτή τη στιγμή ετοιμάζομαι να δώσω πτυχίο για 2η ξένη γλώσσα και παλεύω να τελειώσω την μεταπτυχιακή διατριβή μου. Που κολλάνε όλα αυτά, θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο.

Κολλάνε στο ότι λόγω του φορτωμένου προγράμματος δεν μπορώ να συμμετέχω στις δουλειές τόσο ενεργά όσο πριν – να προσθέσω εδώ ότι ούτε οικονομικά μπορώ να συνεισφέρω λόγω του χαμηλού μισθού. Το κυρίως θέμα είναι ότι το φιλαράκι μου μαδάει και είναι λογικό, όμως την μαμά μου την ενοχλεί, πράγμα που είναι εξίσου λογικό. Και ενώ 5 χρόνια κουτσά στραβά καταφέρναμε να περιορίζουμε κάπως το μάδημα με χτένισμα και σκούπισμα, τώρα προλαβαίνω να βάλω σκούπα 1 φορά την εβδομάδα κι αν και αυτό ενοχλεί την μαμά μου, που το καταλαβαίνω και για αυτό όσο μπορώ έχω τον σκύλο στο μπαλκόνι, στην αυλή ή στο δωμάτιο μου.

Παρόλα αυτά, δέχομαι μια παγωμένη συμπεριφορά και δεν μου μιλάει σχεδόν καθόλου (μόνο γεια, αν τύχει και βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με τους υπόλοιπους). Υποθέτω ότι αυτό συμβαίνει και για τις τρίχες του σκύλου, αλλά και γενικότερα επειδή δεν βοηθάω. Εντάξει, ένα πλυντήριο ρούχων θα το βάλω και θα πλύνω και κανένα πιάτο, αλλά για κάποιον λόγο νιώθω ότι δεν είναι αρκετά. Δεν ξέρω τι έγινε, δεν ξέρω τι έκανα και την ενόχλησε τόσο πολύ, και όχι, δεν την ρώτησα. Όχι επειδή δεν θέλω να μάθω και να το λύσουμε, αλλά επειδή από τότε που ήμουν μικρή απλά έμαθα να μην ρωτάω, φοβούμενη ίσως την απάντηση ή τον τρόπο/ύφος με το οποίο θα μου μιλούσε. Κάπου μέσα μου ξέρω ότι ακόμα και τώρα, μετά από χρόνια, αν την ρωτήσω τι έγινε θα μου απαντήσει με ύφος, με ειρωνεία ή και υποτιμητικά. Και καταλαβαίνω ότι δεν είναι εύκολο να δουλεύει 8 ώρες, να γυρνάει σπίτι και αντί να ξεκουραστεί, να κάνει δουλειές, επειδή κανείς άλλος δεν βοηθάει. Χρόνια παιδευόταν μόνη μέχρι να μεγαλώσω και να κάνω κι εγώ δουλειές, την έβλεπα την αδικία και την ανισότητα κάθε μέρα με τους “άντρες” του σπιτιού αραχτούς κι αυτή να προσπαθεί να τα προλάβει όλα.

Την καταλαβαίνω, αλλά θέλω για μια φορά να γίνει το αντίστροφο, να προσπαθήσει να καταλάβει αυτή εμένα. Να καταλάβει πόσο δύσκολο μου είναι να είμαι ολόκληρη γαϊδάρα και να μένω ακόμα μαζί τους, να μην μπορώ να τους βοηθήσω οικονομικά, να μην μπορώ να τους στηρίξω όπως με στήριζαν όλα αυτά τα χρόνια με τον δικό τους μοναδικά περίεργο τρόπο, και ότι, καλώς ή κακώς, μέχρι να βγει η χρονιά προέχει το διάβασμα. Προς Θεού δεν είμαι τέλεια και δεν τα λέω όλα αυτά για να την κατηγορήσω, απλά αυτά είναι τα βιώματα μου. Ακόμα και όταν σπούδαζα, δεν νομίζω ότι προσπάθησε να καταλάβει ότι το διάβασμα είναι σημαντικό και αυτό γιατί όταν τύχαινε να γυρίσω σπίτι κάποιο Σαββατοκύριακο μαντέψτε ποιανού το όνομα ακουγόταν συνέχεια στο σπίτι, όσον αφορά τις δουλειές.

Και θα μου πείτε γιατί τα λέω εδώ και όχι στην ίδια, και πάλι δίκιο θα έχετε. Μεγάλωσα με τέτοιον τρόπο και έμαθα με τα χρόνια ό,τι γίνεται στο σπίτι και με πληγώνει να το καταπίνω και να εξωτερικεύω τα συναισθήματα μου στην ασφάλεια του δωματίου μου, όπου θα είμαι μόνη και δεν θα με δει κανείς. Έμαθα να κρύβομαι από την οικογένεια μου (εξαιρείται ο μικρός μου αδερφός, που με έχει στηρίξει πολύ το τελευταίο διάστημα), γιατί πολύ απλά όσες φορές προσπάθησα να πω τι με στενοχωρεί, είτε βρήκα τοίχο, είτε δέχτηκα επίθεση μέσω νεύρων, ειρωνείας κλπ. Κι αν καμιά φορά τύχαινε και συζητούσαμε ήρεμα, μετά από λίγο καιρό άρχιζαν πάλι τα ίδια.

Οπότε, για όλους τους παραπάνω λόγους δεν θα την ρωτήσω τι έγινε, ούτε θα της πω όλα όσα με βαραίνουν, θα κάνω ένα βήμα πίσω για να προστατέψω την καρδιά μου, θα συνεχίσω το διάβασμα μου και θα βοηθάω όσο μπορώ. Νομίζω ότι δεν έχω κάποια ερώτηση, μάλλον είχα ανάγκη να τα βγάλω από μέσα μου και να τα πω κάπου που νιώθω ότι θα καταλάβουν. Σας ευχαριστώ πολύ όλους & όλες για την υπομονή που είχατε και φτάσατε ως εδώ. Ελπίζω να μην σας μπέρδεψα πολύ. Δεκτές όλες οι συμβουλές/παρατηρήσεις κλπ.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαραμένη γαρδένια

_________________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Η απάντηση στο μη ερώτημα, δηλαδή στην ιστορία σου, έχει δύο σκέλη. Το θεωρητικό και το πρακτικό.

Ας ξεκινήσω από το θεωρητικό. Όπως πολύ σωστά έχεις αντιληφθεί κι έχεις βιώσει στο πετσί σου η έμφυλη ανισότητα για τις δουλειές του σπιτιού ήταν μια πραγματικότητα για όλη τη διάρκεια της κοινής ζωής σας. Δεν πρόκειται να αλλάξει τώρα μαγικά επειδή εσύ έχεις στριμωχτεί. Μόνο αν πάψεις στην πράξη να κάνεις δουλειές θα αλλάξει κάτι ή αν οργανωθείς να αλλάξεις σπίτι σε σύντομο χρονικό ορίζοντα.

Η μάνα σου αναπαράγει όλες τις παθογένειες της φαλλοκρατικής οικογένειας, όπου επιφορτίζεται με την δεύτερη βάρδια μετά την δουλειά της, να αναγκάζεται να κάνει εκείνη τις οικιακές δουλειές, συρρικνώνοντας τον ελεύθερο χρόνο στο ελάχιστο. Φυσικά η ίδια μοίρα επιφυλασσόταν σε σένα. Η μάνα αναπαράγει το μοντέλο θαρρείς σαν για να εκδικηθεί το φύλο της που την πρόδωσε: αν ήταν πιο απελευθερωμένη η γυναίκα δεν θα υποτασσόταν. Ή καλύτερα, αν ανέτρεφε άντρες με ενσυναίσθηση κι αίσθηση καθήκοντος, που δεν κάθονται σαν ανατολίτες πασάδες να τους τα έχουν όλα έτοιμα.

Βλέπω και κάτι ακόμη. Τα άτομα που είναι πολύ τακτικά κι οργανωμένα είτε υποφέρουν επειδή δεν γίνονται όλα όπως τα επιθυμούν, είτε παθαίνουν υπερκόπωση στην προσπάθεια τους να τα προλάβουν όλα.

Έχω διαπιστώσει ειδικά με το θέμα της καθαριότητας ότι συχνά σε διάφορα σπίτια αυτή μπαίνει πάνω από τις καλές σχέσεις των μελών της οικογένειας! Δηλαδή αξίζει περισσότερο να μην υπάρχει σκόνη στις γωνίτσες της σαλονοτραπεζαρίας, παρά να μην εκτοξεύονται δηλητηριώδεις ατάκες μεταξύ παιδιών και γονιών ή μεταξύ αδερφών που πληγώνουν και αφήνουν πικρία; Να μην υπάρχουν εντάσεις που καταπίνονται για να μην βγει καυγάς; ΟΚ, πάσο. Όπως το βλέπει καθένας. Εγώ ψηφίζω την (σε λογικά πλαίσια) σκονίτσα.

Θα εστιάσω όμως και σε κάτι άλλο. Ο μικρός σου αδερφός που είναι πιο κοντά σου συναισθηματικά, δεν θα μπορούσε να δείξει την στήριξη έμπρακτα αναλαμβάνοντας κάποιες υποχρεώσεις/καθήκοντα του σπιτιού ώστε να σας ξαλαφρώσει και τις δύο; Αναφέρομαι σε κείνον, κι όχι στους άλλους “άντρες του σπιτιού”, επειδή δύσκολα θα ξεβολευτούν χωρίς να σας βγάλουν το λάδι. Κανονικά θα έπρεπε όλοι να ξεβολευτούν, εξυπακούεται, στην πράξη όμως θα κατεβάσουν τα σκουπίδια δυο-τρεις φορές κι αυτή ήταν (Παράδειγμα υποθετικό).

Τώρα για το πρακτικό σκέλος της εξίσωσης. Τις τρίχες του σκύλου θα τις μαζεύετε από το μεν πάτωμα με το μαγικό πανάκι-σκουπάκι “που μαγνητίζει τη σκόνη” και από τους δε καναπέδες, πολυθρόνες κλπ. με το ρολό με την “κολλητική” ταινία που παγιδεύει επίσης τρίχες και χνούδια. Αν δεν τα έχετε ήδη, θα σωθείτε, σου μιλώ σοβαρά.

Φυσικά πάλι όλο και κάτι θα διαφεύγει. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά μιας συμβίωσης με ένα ζωάκι στο σπίτι και αυτό έπρεπε να το ξέρουν και να το προβλέψουν ΠΡΙΝ πάρετε το ζωάκι μέσα στο σπίτι. Επομένως ένα μερίδιο ευθύνης φέρουν κι οι υπόλοιποι, επιχείρημα που μπορείς να επικαλεστείς ανά πάσα στιγμή.

Σε κάθε περίπτωση, οι σπουδές σου προέχουν, η εκπαίδευση δεν πάει ποτέ χαμένη, σε πολλά επίπεδα κι έτσι είναι σημαντικό να μην αμεληθεί για χάριν οποιουδήποτε ζητήματος micromanagement του σπιτιού. Χτίζεις το μέλλον σου και βλέπω ότι είσαι ιδιαίτερα μελετηρή και δραστήρια σε αυτό, μπράβο σου. Σου εύχομαι λοιπόν καλή επιτυχία, υπομονή και ψυχραιμία με την Ελληνίδα μάνα, και σύντομα σε έναν δικό σου χώρο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News