Η επιστροφή στην τοξικότητα: γιατί ξαναγυρνάμε σε κακές καταστάσεις; Ποιός ψυχολογικός μηχανισμός μπαίνει σε λειτουργία;
_________________
Η ιστορία της Μη Τολμήσεις να Ξαναγυρίσεις όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Θελω να μου πεις αγαπητη Ρενα γιατι ενω χωρισα πριν λιγους μηνες .επιμενω να ξαναγυρισω σε μια προβληματικη σχεση με εναν τοξικο ανθρωπο.Ειχα σχεση μαζι του αρκετα χρονια. Πολλες φορες ειπα ως εδω αλλα δεν το εκανα. Μετα απο πολλα “θα σε χωρισω” ηγικεν επιτελους η ωρα που το επραξα. Κι ενω εφυγα μη κοιτωντας πισω μου, μη κρατωντας καμια επικοινωνια πουθενα, θελω να του τηλ. να του πω ξαναγυρναω . Εχουν περασει 4 μηνες απο τον χωρισμο που εδωσα εγω. Τοξικος σε ολα του, ηθελε να κανουμε παντα οτι βολευε αυτον .Βγαιναμε οταν βολευε αυτον, καναμε σεξ οταν ειχε ορεξη αυτος, και γενικα ειχε το πανω χερι. Κι εγω τα ανεχομουν ωσπου καποια μερα το ποτηρι ξεχειλισε. Και τωρα σκεφτομαι να ξαναγυρισω,εγω που εδωσα τοσο αγωνα να κανω πραξη το “χωρίζουμε “. Κατι δεν παει καλα με εμενα . Περιμενω τη γνωμη σας .
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μην τολμησεις να ξαναγυρισεις
______________________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Αγαπητή φίλη, κατ’αρχάς συγχαρητήρια που πήρες την απόφαση του χωρισμού. Απαντώ εσπευσμένα για να σε προλάβω να μην ξαναγυρίσεις, που είναι κι η κραυγή απόγνωσης πίσω από την επιστολή και το ψευδώνυμο.
Η απορία σου είναι εύκολο να απαντηθεί με τέτοιο τρόπο που θα καταλάβεις άμεσα γιατί θες να γυρίσεις και θα σε αποτρέψει ταυτόχρονα.
Ο άνθρωπος είναι πλάσμα γεμάτο ανάγκες. Η μεγαλύτερη είναι να τον αγαπούν. Ερμηνεύει την προσοχή και το ενδιαφέρον ως την φροντιστική εκείνη συμπεριφορά που ήδη από την βρεφική ηλικία πιστοποιεί ότι οι ανάγκες του θα καλυφθούν. Στο πλαίσιο αυτό ερμηνεύει ακόμη και την αρνητική προσοχή (την ζήλεια, την κτητικότητα, την τοξικότητα, τον χειρισμό) ως ενδιαφέρον και πείθεται ότι αγαπιέται και γι’αυτό συμβαίνουν όλα αυτά.
Ταυτόχρονα ο άνθρωπος ως ζων ον, ως ζωντανός οργανισμός, πονάει. Ο πόνος είναι σωματικός, είναι όμως και ψυχικός. Επειδή όσο ήσουν μέσα στη σχέση ένιωθες αυτή την προσοχή και το (αρνητικό) ενδιαφέρον, συνήθισες κι ένιωθες οικειότητα, που συναισθηματικά την ερμηνεύουμε ως ασφάλεια. Ασφάλεια απέναντι στο άγνωστο. Χωρίζοντας είσαι εκτεθειμένη στο άγνωστο, ενώ το πριν ήταν γνώριμο. Επιπλέον νιώθεις τον πόνο της αποκοπής. Όμως το σύστημά μας είναι έτσι καλωδιωμένο που ο πόνος ενεργοποιεί ένα ριφλέξ αυτοσυντήρησης. Για να πονάμε κάτι δεν πάει καλά, κάποιο λάθος γίνεται, κάποιος κίνδυνος υπάρχει. Κι έτσι ξαναγυρνάμε…
Τώρα γνωρίζεις και θα αποφύγεις το σκόπελο.
Καλή δύναμη!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κατά τη γνώμη μου δύο είναι οι λόγοι. Πρώτον προέρχεσαι από ανάλογη οικογένεια και έχεις μάθει ασυνείδητα, πως έτσι είναι η αγάπη, με συνέπεια να υποβαθμίζεις τη σοβαρότητα της τοξικότητας, γιατί κατά βάθος πιστεύεις ότι αυτή η συμπεριφορά είναι “φυσιολογική”. Δεύτερον, τρομάζεις στην ιδέα ότι δεν έχεις άντρα , που είναι ένας φόβος που δυστυχώς οι περισσότερες γυναίκες έχουμε και που για να τον ξεπεράσουμε θέλει δουλειά. Στην κοινωνία μας, ακόμα, η γυναίκα που δεν έχει άντρα θεωρείται αποτυχημένη συν ότι η ζωή μας είναι πιο δύσκολη όταν δεν υπάρχει αυτός ο άντρας, με συνέπεια να ωραιοποιείς τη σχέση τώρα… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή φίλη, γεια σου! Μου θυμίζεις τόσο μα τόσο πολύ τον εαυτό μου πριν καμιά πενταετία – επταετία… Για αυτό ίσως θα ήθελα να γράψω αγαπητή εαυτή μου, χάλλο από το μακρινο μελλον…. Ήμουν κι εγώ, λοιπόν, σε υπερ-τοξικη σχέση. Τα είχαμε όλα όσα περιγράφεις και πολλά παραπάνω. Λονγκ στόρυ σσσχορτ, μέσα μου η σχέση είχε τελειώσει από το τέταρτο έτος… Αποφοίτησα από εκείνη την σχεση, όμως πτυχίο δεν έλεγα να πάρω! Δύο-τρία χρόνια πήγαινα μπρος πίσω με διάφορα επίπεδα τοξικότητας, gaslighting, love bombing, σύνδεσης και επανασύνδεσης. Και κάθε φορά έχανα λίγο από τον εαυτό μου. Τον τύλιγα ωραία ωραία… Διαβάστε περισσότερα »
Πόσο δυνατό σχόλιο!
Έπαθα το ίδιο (χωρίς να είμαι σε σχέση) και αναρωτιομουν αν και εφυγα τσοο νωρίς απο κακοποιητικη σχέση (4μηνες) γιατί δεν έχω γιατρευτεί. Γυναίκες μεγαλύτερες μου, με πολλές σχέσεις στο ενεργητικό τους με άνδρες που ήταν όλοι έτσι κάποτε για να θεωρηθούν “άνδρες” μου είπαν το προφανές ” δυο μηνες είναι λίγοι για να ξεπερασεις κάποιον…ουτε καν 6 μηνες δεν είναι ικανοί… Παρε το χρόνο σου,κανε πράγματα για σενα και μην εχεις στο μυαλο σου «ΤΩΡΑ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΠΕΡΆΣΕΙΣ. ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙΣ ΑΥΤΟΝ». Έτσι δημιουργείς πάνω στον ήδη υπάρχοντα πόνο σου και μια μεγάλη υποχρέωση που σε κανει να νιώθεις… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό είναι το κλασσικό σύνδρομο της Στοκχόλμης. Μείνε μακριά του, χωρισες για συγκεκριμένους λόγους. Αν ισχύουν μόνο όσα μας έγραψες μείνε μακριά.
Οι έξι πρώτοι μήνες είναι οι πιο δύσκολοι. Μετά ο πόνος απαλύνει σιγά σιγά. Προσοχή στο hoovering και lovebombing. Ξέκοψε τελείως γιατί αν ξαναγυρίσεις πίσω θα μπεις στον φαύλο κύκλο της τοξικότητα lovebombing, devaluetion and discard . Αυτοί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ για κανέναν. Σου μιλάω από προσωπική εμπειρία. Αυτό που με βοήθησε πολύ στην αρχή ήταν να κάνω μια λίστα με τα top ten άσχημα πράγματα που μου έκανε και μόλις είχα αμφιβολίες για την απόφαση μου να φύγω την διάβαζα ξανά και ξανά. Δύο χρόνια μετά και είμαι και πάλι ο εαυτός μου πιο ευτυχισμένη παρά ποτέ.… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης, τάσεις επιστροφής προκαλούν τόσο η ένταση της σχέσης, όσο και η διάρκειά της. Είναι πολύ πιο εύκολο να αφήσει κάποιος πίσω του “ανάιμακτα” μια γλυκανάλατη και βαρετή καθημερινότητα, όπως και μια βραχύβια γνωριμία, κατά την οποία δεν πρόλαβαν να ισχυροποιηθούν οι δεσμοί με το έτερον ήμισι. Ωστόσο, τυχόν “θετικό” πρόσημο στα παραπάνω αναζωπυρώνει τις σκέψεις επανασύνδεσης και λειτουργεί αποτρεπτικά στην αποδοχή της οριστικής διάλυσης της σχέσης. Επιπρόσθετα, δεύτερες σκέψεις δημιουργούνται και από την “ποιότητα” της τοξικότητας, σε συνάρτηση με τα όρια που θέτει ο καθένας. Δηλαδή σταθμίζονται εκ των υστέρων τα συν και πλην του συντρόφου και εξετάζεται κατά… Διαβάστε περισσότερα »
Εδώ, συμφωνούμε!