Όταν μιλάω και με γυναίκες και με άνδρες εκφράζονται σαν να κάθονται μόνο για να μείνουν μόνοι γιατί και καλά έχουν θέματα μοναξιας… Ειδικά οι άνδρες.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Έχω καταλάβει ότι κυρίως οι άνδρες κάθονται η αλλιώς παντρεύονται μόνο και μόνο να μην μείνουν μόνοι και να έχουν κάποιον άνθρωπο να τους συντηρεί γενικά… Απορώ απλά έτσι είναι όλοι ? Ή έτσι είναι η ζωή ? ….
Γιατί εγώ Ρένα μπορώ να κάτσω μόνη μου και άνετα …Ε τον σύντροφό μου κάθομαι γιατί τον θέλω και τον αγαπάω και θέλω να μοιραστώ μαζί του τα πάντα και για κανέναν άλλον λόγο … Αλλά όταν μιλάω και με γυναίκες και με άνδρες εκφράζονται σαν να κάθονται μόνο για να μείνουν μόνοι γιατί και καλά έχουν θέματα μοναξιας… Ειδικά οι άνδρες. Απλά η εγώ βλέπω πολύ λάθος την ζωή η δεν ξέρω… Γιατί θεωρούν πρόβλημα το να είναι κάποιος μόνος και να μην έχει δημιουργήσει οικογένεια ?
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δικαιει
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Λες «μπορώ να κάτσω μόνη μου» επειδή είσαι ήδη ζευγαρωμένη. Έχεις δηλαδή το προνόμιο και δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις το φάσμα της μοναξιάς που βιώνουν άλλοι άνθρωποι που ζουν μόνοι, χωρίς σύντροφο, χωρίς ανθρώπινη οικειότητα, χωρίς την συναισθηματική ασφάλεια που παρέχει μια συντροφική σχέση. Δεν είναι μόνο τα πρακτικά (αυτό το περίφημο «να σου φέρει ένα ποτήρι νερό στην ανάγκη σου») αλλά και η συναισθηματική αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος που θα σε νοιαστεί, που θα αποφασίσει αν τυχόν είσαι σε ένα νοσοκομείο, που θα συμπαρασταθεί αν βρεθείς χωρίς δουλειά ακόμα κι αν δεν το έχει ποτέ ως τώρα κάνει. Μην πεις «μα, οι γονείς». Πρώτον οι γονείς δεν είναι αιώνιοι, είναι φθαρτοί, φεύγουν κάποια στιγμή, και δεύτερον δεν έχουν όλοι καλές σχέσεις με τους γονείς τους. Θα πεις «οι φίλοι», αλλά όλοι ξέρουμε ότι συχνά δεν επαρκούν, έχουν δικές τους υποχρεώσεις ή ότι οι φιλίες μας δεν είναι όσο καρδιακές θα θέλαμε. Και πού καταλήγουμε; Στ@ σύντροφο και στα παιδιά. Αυτά ντε, που θα μας φέρουν ένα ποτήρι νερό στα γεράματα. Εξ ου κι ο βομβαρδισμός από γύρω να τεκνοποιήσουμε οπωσδήποτε, η κοινωνική πίεση για οικογένεια.
Λες όμως κάτι σωστό. «[Με] τον σύντροφό μου κάθομαι γιατί τον θέλω και τον αγαπάω και θέλω να μοιραστώ μαζί του τα πάντα και για κανέναν άλλον λόγο.» Κανονικά έτσι θα έπρεπε να λειτουργούν οι ερωτικές σχέσεις. Να μένουμε επειδή το επιλέγουμε, επειδή το θέλουμε. Να μην προτεραιοποιείται η ανάγκη (της απόκτησης οικογένειας, της στήριξης σε οικονομικά-επαγγελματικά-καθημερινά, της βιολογικής σεξουαλικής εκτόνωσης κλπ.) αλλά η επιθυμία. Αλλά αυτό αφορά τον ιδανικό κόσμο. Ζούμε στον πραγματικό όμως, όπου πολύς κόσμος αντιμέτωπος με το φάσμα της μοναξιάς προτεραιοποιεί την ανάγκη. Όλη μας η ύπαρξη ορίζεται μέσα από το φάσμα της θνητότητας. Και έτσι πολύς κόσμος βιώνει σχέσεις συμβιβασμού. Μην τους βαράμε κι από πάνω. Ας τους ακούσουμε κι ας τους βοηθήσουμε με καμμιά σωστή κουβέντα. Αν φυσικά μπορούμε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Kαι με σύντροφο να είσαι, κάποιος θα πεθάνει πρώτος, και 5-10 όσα χρόνια θα τα διανύσει ο άλλος μόνος, εκτός κι αν είναι τυχερός και βρει κι άλλον. Τα παιδιά ναι, υπό φυσιολογικές συνθήκες είναι εγγύηση ότι κάποιος θα σε νοιαστεί και δε θα σε πετάξει να ψοφολογήσεις κάπου ή θα σε βρουν από τη μυρωδιά -κάποιος θα τσεκάρει αν ζεις, ακομα κι αν ζει μακρυά, κάποιος θα έχει το νου του.
Βασικά, κλάφτα Χαράλαμπε.
Η πανανθρώπινη αλήθεια είναι ότι από μια ηλικία και μετά, καλό είναι να μην είσαι καλαμιά στον κάμπο.
Πάντως εγώ όταν πεθάνω λίγο με ενδιαφέρει το πώς, που και άμα θα με βρούνε. Το θέμα είναι το γίνεται όσο είμαστε ζωντανοί. Το τι γίνεται μετά τον θάνατο μας ούτε μας αφορά, ούτε μας επηρεάζει.
Nαι αλλά αν πέσεις και χτυπησεις και δεν μπορεις να κινηθείς αν σε βρουνε πας νοσοκομείο, αν όχι αποχαιρετάς.
Σε αυτό ναι. Αλλά όπως έλεγε και η γιαγιά μου, ο θεός και ο γείτονας, Από αυτούς εξαρτιόνται οι ζωές μας (και για το πρώτο έχω τις αμφιβολίες μου).
Γραμμικό το σκεπτικό ( πάντα ).
Δεν συμφωνώ με την ανάρτηση και οι γυναίκες μετά απο μια ηλικία ζητάνε συντροφο για γάμο.
Είτε για τεκνοποίηση είτε για συντροφικότητα και μάλιστα θεωρώ το ποσοστό μεγαλύτερο απο τους άνδρες.
Δεν είναι κακό αρκεί να μην γίνεται αυτοσκοπός.
Σίγουρα δεν θα είναι πολύ popular αυτό που θα πω, αλλά ρε παιδιά… έχω κουραστεί να βλέπω οι απαντήσεις και της Ρένας και άλλων να γυρίζουν γύρω από το “να έχεις κάποιον αν βρεθείς στο νοσοκομείο” ή να είναι κάποιος εκεί για να “μην ψοφολογήσεις μόνος”. Ναι οκ, αυτά είναι μέσα στη ζωή, αλλά αλήθεια ζείτε και επιλέγετε τις σχέσεις με αυτά κατα νου κυρίως; Πέρα από την πιθανότητα να αρρωστήσεις και την βεβαιότητα να πεθάνεις, η ζωή έχει και χαρά, έρωτα, έκπληξη, περιπέτεια… ειδικά μέσα από τη συσχέτιση μας με τους άλλους. Είναι τόση η μιζέρια γύρω, δεν έχετε… Διαβάστε περισσότερα »
Μιζέρια για σας,ανάγκη για άλλους.
Εκεί που είσαι ήμουνα κι εκεί που είμαι θά ρθεις.
Ε ναι!!👍
Δεν το κάνουν μόνο οι άντρες, το κάνουν και οι γυναίκες. Μπορώ να σκεφτώ διάφορους λόγους αλλά κανένας δεν είναι αρκετά πειστικός. Γιατί μένεις με έναν άνθρωπο που δε θες πια; Μου φαίνεται τρομερή καταπίεση. Όσο κι αν φοβάσαι τη μοναξιά. Μόνο κάποιος που το ζει μπορεί να μας το εξηγήσει.
Κοροιδευόμαστε μεταξύ μας; Εσύ που μπορείς να κάτσει μόνη σου άνετα, σκέψου απλά να σπάσεις κάνα πλευρό. Ή το πιο απλό, να πέσεις στην μπανιέρα. Αν πχ ο γονιός σου μένει μόνος, δεν τον έχεις έγνοια; Μια οικογενειακή φίλη γλίστρησε στο μπάνιο, και σερνόταν 3 ώρες για να φτάσει το τηλέφωνο. Λίγη κοινή λογική…
Δεν νομίζω πως λέει αυτό. Ή εγώ δεν κατάλαβα καλά. Νομίζω μιλά για όσους μένουν σε έναν γάμο ή σχέση που δεν αγαπούν τον άλλον και δεν περνούν καλά.
Μα στο ίδιο καταλήγεις. Ότι μένεις μόνος.
Ο λαός μας λέει και παντρέμένος γαιδαρος και λευτερος μουλάρι. Και έχει δίκιο και οι δυο επιλογές έχουν τα πάμπολα αρνητικά. Αλλά αυτό που δεν μας λέει κανένας ΠΟΤΕ ούτε στο σχολείο ούτε οι γονείς ούτε οι μέντορες είναι πως εν τέλει οι άνθρωποι μένουμε σε επιλογές και τείνουμε να κάνουμε επιλογές όχι με τα λιγότερα αρνητικά αλλά με τα περισσότερα θετικά. Και το να είσαι με κάποιον έστω και από ρουτίνα και συνήθεια μολονότι έχει πολλά αρνητικά έχει εν τέλει κατά τι περισσότερα θετικά από το να είσαι μονος/η. Ανεκτίμητο πράγμα το να έχεις έστω κάποιον για να μαλώσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Αν και αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ένα υποστηρικτικό δίκτυο που να μπορούν να στηρίζονται (είτε είναι συγγενείς, είτε καρδιακοί φίλοι, είτε η κοινότητα, είτε οτιδήποτε), το βρίσκω πολύ λυπηρό ότι στην εποχή μας είναι τόσοι πολλοί που μιλάμε για αυτό σαν να είναι η κανονικότητα. Δεν θα έπρεπε να είναι, και είναι ένα από τα πολλά σημεία στα οποία έχει αποτύχει παταγωδώς ο σύγχρονος Δυτικός πολιτισμός. .
Κοίτα τη ζωή σου, εσύ, κι άσε τους άλλους.
Οι φίλοι σου και οι γνωστοί δεν είναι ικανό δείγμα.
Λες να σου εκμυστηρεύονται αυτά που ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν καλά καλά;
Όσο για το τί είναι ζωή, αγάπη, μοναξιά, σχέση…