Η Ρένα απαντά: Γιατί το είπες αυτό;

Ρωτώντας, πάνω σε απάντηση, το γιατί πίσω από τα λόγια.

__________________

Η ιστορία της Φτήνιας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Γράφεις συχνά το παρακάτω:
“Μην το παίρνεις όμως κατάκαρδα ως προσωπική απόρριψη ή μη αναγνώριση των κόπων σου να τα μεγαλώσεις, δεν είναι τέτοια. Τόσο μπορούν επειδή τόσο καταλαβαίνουν.”

Γιατί έχεις την λογική ότι κάποιος δικαιολογείται επειδή δεν τα ξέρει όλα; Το θέμα είναι τι ξέρεις και πόσα ξέρεις ή τι κάνεις;

Είναι πολύ εύκολο να λες ότι αφού κάποιος δεν ξέρει τότε οκ, όμως δεν σκέφτεσαι πόσο φορτώνεις αυτόν που έχει υποστεί την συμπεριφορά αυτού που δεν ξέρει;

Τον φορτώνεις με ενοχή, τον φορτώνεις με την ευθύνη του να δει την μεριά του άλλου και να βάλει στην άκρη την δική του, τον φορτώνεις με την απαίτηση να δικαιολογήσει τον άλλον γιατί είναι ανίδεος, και τον φορτώνεις με την υποψία του κακόβουλου που δεν θέλει να συγχωρήσει κάποιον που ο καημένος δεν γνωρίζει.
Γιατί ξεπλένεις την ευθύνη που έχει κάποιος;

ΑΠΟ ΤΗΝ – φτήνια

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Κατ’ αρχάς η ερώτηση είναι αναρώτηση πάνω σε προηγούμενη απάντηση ιστορίας. Της κάτωθι.

https://ampa.lifo.gr/renatalks/h-rena-apanta-arrostisa-me-karkino-kai-me-egkateleipsan-akoma-kai-ta-paidia-moy/

Είναι ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε κάποιες έννοιες.

Πρώτον, δεν “λέω κάτι τέτοιο συχνά”. Το είπα σε συγκεκριμένη περίπτωση, έχοντας συγκεκριμένες ενδείξεις. Αυτό είναι γενική αρχή, απαντάω σε συγκεκριμένες ερωτήσεις, σε συγκεκριμένες συνθήκες με συγκεκριμένο ορίζοντα βοήθειας.

Κάτι στην ερώτηση κι απάντηση έκανε γκελ μέσα σου. Κατανοητό. Ακόμα και το ύφος σου, που είναι entitled είναι κατανοητό.

Όμως ζητάς τα ρέστα σαν να οφείλω μια συγκεκριμένη απάντηση. Ακόμη περισσότερο, ζητάς έναν συγκεκριμένο ρόλο από μένα. Αυτό πιθανότατα -σε γενικό πλαίσιο- οφείλεται στο δημογραφικό μας: είναι περισσότερα τα παιδιά (μεγάλης ηλικίας) από τους γονείς με μεγάλα παιδιά, περισσότερες οι γυναίκες από τους άντρες, οπότε συγκεκριμένες απαντήσεις που ευνοούν το δημογραφικό και το κολακεύουν είναι αναμενόμενο να είναι πιο αποδεκτές. Όμως αυτό δεν είναι ηθική κατεύθυνση για μια στήλη, είναι εντελώς εμπορική. Δεν κάνουμε εμπορικό φεμινισμό.

Η λογική μου απαντώντας δεν είναι να έχω ρόλο δικαστή κι ούτε πρόκειται ποτέ να γίνει η στήλη Renatalks κάπως έτσι. Κατακεραυνώνοντας δηλαδή εις άγραν ενθουσιωδών σχολίων τύπου “δώσε πόνο”, όταν υπάρχει το περιθώριο να εκφράζει κάποι@ δικό τ@ παράπονο που στοιχειοθετείται. Σκοπός είναι να προσφέρω μια εναλλακτική οπτική, κάτι που ίσως δεν είχε σκεφτεί ή δεν είχαν σκεφτεί ούτε οι αναγνώστ@ς μας. Έτσι προάγεται η συζήτηση και το να καταλήξουμε κάπου που μπορεί να φανεί τελικώς χρήσιμο.

Δεν ξεπλένουμε κανενός την ευθύνη, είτε του παιδιού, είτε του γονιού. Το γεγονός είναι γεγονός, δεν αλλάζει, ωστόσο η συνείδηση ορίων και πραγμάτων είναι που κάνει την διαφοροποίηση μεταξύ ενσυνείδητης βλάβης και ασυνείδητης. Και η χρέωση είναι επομένως αντίστοιχη. Ακόμα και στα δικαστήρια υπάρχει αυτή η ειδοποιός διαφορά. Η ενοχή είναι εσωτερικό θέμα του καθενός, που έχει να κάνει με την εγκεφαλική καλωδίωση αλλά και τη ανατροφή. Και πάντοτε προσδιορίζω ότι η συγχώρεση δεν είναι υποχρεωτική: κάποια πράγματα άλλωστε δεν συγχωρούνται ποτέ, όσο καλή διάθεση κι αν υπάρχει.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μοναξιά από το να είσαι παρατημένος άρρωστος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, σαν κρέας που περιμένει να το μεταφέρουν εδώ κι εκεί… Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News