Η Ρένα απαντά: Γιατί τα λένε αυτά για την δουλειά;

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου βγάζει μια κακεντρέχεια αυτή η απάντηση…

______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα και αμπά, καλημέρα σε όλους!
Σου έχει τύχει ποτέ να σε ρωτάνε τί κάνεις και πώς πάει η δουλειά, πόσες μέρες δουλεύεις, αν είσαι ευχαριστημένος κλπ…Σε φάση κουβέντα να γίνεται ή από “ενδιαφέρον”…Από τον κοντινό συγγενή μέχρι τη φουρνάρισσα και τον βιβλιοπώλη της γειτονιάς σου.
Απάντηση του τύπου “Δουλεύω πολλές ώρες ακόμη και Σαββατοκύριακα, αλλά εντάξει ευχαριστημένος είμαι που έχω δουλειά” , “τρέχω λίγο αλλά μου αρέσει” ή ακόμη κι ένα “ευχαριστημένος είμαι, όλα καλά” να πείς (άσχετο με το τί περνάς βέβαια), από ότι φαίνεται κάποιο τρίγκ δημιουργούν γιατί αλλιώς δεν εξηγείται αυτό που ακολουθεί (τουλάχιστον στη δική μου καθημερινότητα): Συνήθως μου λένε αυτό “Ε εντάξει αν δεν τρέξετε τώρα που είστε νέοι πότε θα τρέξετε; Τώρα πρέπει να κουραστείτε, τώρα είναι τα ζόρια.” Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου βγάζει μια κακεντρέχεια αυτή η απάντηση… Σαν να μου λένε “καλά να πάθεις κι εσύ, γιατί κι εμείς κάποτε ταλαιπωρηθήκαμε και δεν μας το αναγνώρισε κανείς, οπότε σιγά μην σου πώ μπράβο ή οτι σε καταλαβαίνω”…”Μην διανοηθείς να παραπονεθείς! Έτσι τα βρήκες κάτσε να τα υποστείς.” “Σιγά μη σου δώσω επιβεβαίωση οτι οι συνθήκες ζωής σου θα μπορούσαν και θα έπρεπε ίσως να είναι καλύτερες.” Ή σαν να σκέφτονται οτι “καλά να πάθεις, να ζεις όλη μέρα μέσα στο τρέξιμο και στην αγωνία που ήθελες κιόλας να είσαι νέος και να μπορείς να περνάς κι ωραία και να χτίσεις υγιές βιοτικό επίπεδο. Αφού δεν μπορώ/μπόρεσα εγώ, καλά να πάθεις να μην το κάνεις ούτε εσύ…

Κάτι τέτοιο λαμβάνω και να σας πω την αλήθεια με φέρνει σε δύσκολη θέση. Μερικές φορές κιόλας αυτά τα λένε ως προοίμιο πριν καν απαντήσω στις ερωτήσεις τους. Και μη σκεφτείτε οτι είμαι άνθρωπος που θα το παίξει θύμα ή θα φουσκώσει τα λόγια του ποτέ. Προτιμώ τη διακριτικότητα και το ήσυχο προφίλ ειδικά σε ανθρώπους που δεν γνωρίζω καλά. Οπότε δεν καταλαβαίνω και τέτοιου είδους αντιδράσεις, μου είναι ακατανόητες.

Εγώ είμαι 28 χωρίς παιδιά και εργάζομαι από τα 20. Ο περίγυρος που τα λέει αυτά είναι 50 και πάνω, μπορεί και αρκετά μεγαλύτεροι. Ρένα εσύ τί πιστεύεις, από που προέρχεται όλο αυτό; Δεν μπορούμε απλά να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και να προσφέρουμε αγάπη; Μήπως απλώς εγώ είμαι πολύ ευαίσθητη και τα αντιλαμβάνομαι έτσι τα πράγματα; Θα ήθελα να μου πείτε αν σας έχει τύχει κι εσάς και έχετε αισθανθεί ανάλογα.
Ρένα μου σε ευχαριστώ πολύ αν ασχοληθείς να μου απαντήσεις, θα χαρώ πολύ!
Καλή συνέχεια σε όλους σας, ευχαριστώ αν με διαβάσατε!

ΑΠΟ  – Νέος και οπτιμιστής

_________________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Θέμα που απασχολεί και άντρες και γυναίκες, ο μικροσχολιασμός σε θέματα που αφορούν την καθημερινότητα μας και για την οποία καλούμαστε να δώσουμε λογαριασμό.

Όλα σχετικά είναι, το τσάπισμα στο χωράφι είναι σαφέστατα χειρότερη δουλειά από άποψη κούρασης, μακρόχρονης καταπόνησης και αμοιβών, αλλά οι περισσότεροι δεν τσαπίζουμε στο χωράφι ούτως ή άλλως. Κι αυτοί που στα λένε ενδέχεται να είναι και γενιές που έβγαιναν στη σύνταξη ήδη στα 50 και στα 55. Η σύγκριση δηλαδή δεν είναι δόκιμη, άλλες εποχές, άλλες νοοτροπίες, άλλες συνθήκες. Τα πράγματα είναι πιο δύσκολα σήμερα, καθώς η διεθνής καθίζηση δεν έχει επιτρέψει σε ολόκληρες γενιές να ελπίσουν ότι θα ζήσουν καλύτερα από τους γονείς τους.

Κατά κάποιο τρόπο είναι και κλισέ ανάλογες κουβέντες, κάτι που λέγεται για να ειπωθεί κάτι, να γεμίσει τις αμήχανες σιωπές, να δώσει την αίσθηση ότι έχετε ένα κοινωνικό ιντεράξιο που δήθεν σας συνδέει. Τρίχες σας συνδέει.

Πιστεύω ότι όντως υφίσταται μια μικροκακεντρέχεια πίσω από τέτοια σχόλια του στυλ «Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σε αυτό που σε συνθλίβει». Το είπε ο Καμύ και το έχω αναφέρει ξανά σε ανάλογες περιπτώσεις. Κυρίως για το «έτσι τα βρήκες, κάτσε να τα υποστείς». Όμως…

Δεν νομίζω όμως ότι οι μεγαλύτεροι ζηλεύουν τους νέους και ελεεινολογούν την τύχη τους να είναι νέοι και να ονειρεύονται καλή ζωή. Αυτό το πιστεύουν όντως οι πολύ νέοι ότι συμβαίνει, όμως τα νιάτα είναι υπερεκτιμημένα, η ωριμότητα σε κάνει να καταλαβαίνεις πάρα πολλά πράγματα διαφορετικά και να αναλογίζεσαι πόσο βλάκας υπήρξες (ο καθένας για τον εαυτό του).

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News