Η Ρένα απαντά: Γιατί ψάχνω παντού να βρω το λάθος, το δύσκολο, το πρόβλημα;

Έχω περάσει δύσκολα με κατάχρηση και απώλειες και κουβαλάω κι έναν δύσκολο μάλλον χαρακτήρα που κληρονόμησα από τον πατέρα μου. Έχω ψυχαναγκασμούς, και σε πράξεις και σε σκέψεις.

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλη την παρέα!

Αγαπητή Ρένα, με λένε Γ. και είμαι 32 ετών, έχω μια σχέση 2 ετών. Ο σύντροφός μου τα έχει όλα, είναι καλός, τρυφερός, με αγαπάει, με νοιάζεται, είναι λογικός, εγώ είμαι προβληματική όμως.

Έχω περάσει δύσκολα με κατάχρηση και απώλειες και κουβαλάω κι έναν δύσκολο μάλλον χαρακτήρα που κληρονόμησα από τον πατέρα μου. Έχω ψυχαναγκασμούς, και σε πράξεις και σε σκέψεις. Κάνω επαναλαμβανόμενα αρνητικές σκέψεις, για εμένα, το σύντροφό μου, για όλους. Προσπαθώ να αποδείξω σε εμένα και σε εκείνον κάποιες φορές ότι δεν με αγαπάει και ότι δεν είναι εντάξει, που δεν ισχύει, είναι πολύ εντάξει, θέματα μικρά υπάρχουν κατά καιρούς, αλλά τίποτα σοβαρό που να γκρεμίζει την εικόνα του, εγώ απλά υπεραναλύω και δημιουργώ καταστάσεις και ας πούμε θέσφατα που δεν υπάρχουν όμως, παρά μόνο στο μυαλό μου, αρχίζοντας μετά να συμπεριφέρομαι σα να είναι αληθινά και από το πουθενά να αρχίσω να είμαι απότομη μαζί του, επικριτική.

Αν δεν γίνει κάτι έτσι όπως το έχω στο μυαλό μου πανικοβάλλομαι, χάνω την ψυχραιμία μου και θολώνω, χαλάει όλη μου η διάθεση και κάθομαι σαν φυτό μην ξέροντας τι να κάνω. Προσπαθεί να με ηρεμήσει και να με οργανώσει πάντα, αλλά νιώθω ότι δεν είναι λειτουργικό αυτό. Σκέφτομαι ότι είμαι τρελή και σύντομα δεν θα με αντέχει άλλο, ενώ τον αγαπώ πολύ και μου δίνει ό,τι καλύτερο έχει.

Είδα πρόσφατα μια ταινία, το Mr Nobody, όσες την έχετε δει θα ξέρετε ότι στη μία ιστορία ο σύζυγος παντρεύεται μια γυναικά ψυχικά ασθενή και ταλαιπωρείται, ένιωσα ότι αυτό θα είμαι εγώ μια μέρα, η τρελή καταθλιπτική που δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι. Κάνω μια δουλειά που δεν μου αρέσει ναι, και έχω δύσκολο παρελθόν αλλά νόμιζα ότι αυτά τα έχω αφήσει πίσω. Όχι όμως, ψάχνω παντού να βρω το λάθος, το δύσκολο, το πρόβλημα. Γιατί είναι έτσι το μυαλό μου; γιατί φοβάμαι τόσο; γιατί δεν μπορώ να εκφράσω τη δυσαρέσκεια μου με υγιή, ευγενικό τρόπο αλλά μαζεύω μικρά μικρά μέσα μου, τα σκέφτομαι με τον χειρότερο τρόπο και τελικά δημιουργώ σενάρια τα οποία μετά ζω; Είμαι σε μόνιμη άμυνα – με όλους, δεν μπορώ να ηρεμήσω, κάνω ψυχαναγκαστικές σκέψεις για θάνατο, προδοσία, . Με αυτόν τον άνθρωπο είχα δει όλη μου την ζωή, ερωτεύτηκα, ένιωσα ασφάλεια και σιγουριά, αλλά τώρα με έχουν πιάσει πάλι τα διαόλια μου. Σε ψυχολόγο φοβάμαι να πάω και να πιάσω ξανά όλο το κουβάρι, φοβάμαι ότι αθ μου δώσει αγωγή κι αυτό θα με πάει πίσω, ο σύντροφός μου θα με βλέπει σαν τρελή, δεν θα θέλει να κάνουμε οικογένεια που σχεδιάζουμε (έχω ξαναπάει πριν 7 χρόνια – και σε ψυχίατρο και μου είχε προτείνει κάποτε αντικαταθλιπτική αγωγή την οποία δεν πήρα, είχα συνεχίσει με ψυχοθεραπεία για 2 χρόνια και για κάποια χρόνια ήμουν αρκετά καλά, τώρα το χάλι επέστρεψε) Φοβάμαι ότι θα έχω κάτι σοβαρό.

Η μόνη μου ηρεμία είναι να καθαρίζω, μόνο αυτό με αποσυμπιέζει και με επαναφέρει σε λογική. Έχω ανασφάλεια, κάνω ένα μικρό λάθος και μετά με βρίζω για μέρες, με σιχαίνομαι. Γιατί είμα έτσι, γιατί; γιατί δεν με αφήνω να ευτυχήσω και γιατί δεν πσιτεύω ούτε λίγο σε εμένα;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Γ.

_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Καλημέρα και καλό καλοκαίρι! Κάνεις καλά που μας αναλύεις με ακρίβεια τι συνέβη στο παρελθόν, καθώς είναι ακριβώς αυτές οι καταστάσεις που επηρεάζουν το παρόν σου και σε έχουν φοβίσει. Δεν είναι όμως προσωπική σου αποτυχία, αλλά εν μέρει ο τρόπος που είναι “καλωδιωμένος” ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Οι ψυχολόγοι το ονομάζουν προκατάλειψη αρνητικότητας (negative bias).

Οι λόγοι που λειτουργεί έτσι το μυαλό δεν είναι παθολογικοί, εκ πρώτης ανάγνωσης. Εξελικτικά, ο άνθρωπος έπρεπε να εντοπίζει άμεσα τους κινδύνους για να επιβιώσει. Στη σύγχρονη εποχή, αυτός ο μηχανισμός μεταφράζεται στο να «σαρώνει» το περιβάλλον σου για πιθανούς κινδύνους, προβλήματα ή δυσκολίες, αντί να εστιάζει σε όσα πάνε καλά. Ξεχνάμε επίσης ότι το να βλέπεις τα δύσκολα δεν είναι έλλειψη αισιοδοξίας, αλλά μια συνειδητή ή ασυνείδητη άμυνα. Εάν στο παρελθόν έχεις πληγωθεί ή απογοητευτεί, όπως και σου συνέβη άλλωστε, το μυαλό σου φροντίζει να προετοιμαστεί πάντα για το χειρότερο, ώστε να προστατευτεί συναισθηματικά από το σοκ μιας νέας αποτυχίας. Και βέβαια όπως πάρα πολλά ζητήματα στη ζωή, όπως έχω ξαναπεί, σχετίζεται με την επιθυμία ελέγχου. Η αναζήτηση του λάθους συνδέεται με την ανάγκη για τελειότητα και έλεγχο. Πιστεύοντας ότι αν εντοπίσεις όλα τα πιθανά εμπόδια που θα καταφέρεις να αποφύγεις, δημιουργείς μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.

Υπάρχουν τρόποι να το ξεπεράσεις, αν κι η ψυχοθεραπεία είναι ο πλέον ενδεδειγμένος μιας και σε παιδεύει έντονα και παρατεταμένα, ιδιαίτερα επειδή υπήρχε σύσταση για αγωγή. Ταυτόχρονα έχει σημασία ποιοι είναι αυτοί οι ψυχαναγκασμοί που σου συμβαίνουν. Αφού όμως επιμένεις πως δεν αντέχεις να ξεκινήσεις ξανά, θα προτείνω μερικές μεθόδους που πρέπει να σου γίνουν όμως δεύτερη φύση με μεγάλη και καθημερινή εξάσκηση.

Παρατήρησε τη σκέψη σου: Μην κρίνεις τον εαυτό σου. Απλώς αναγνώρισε τη σκέψη τη στιγμή που συμβαίνει (π.χ. «παρατηρώ ότι πάλι εστιάζω στα στραβά, σε όσα θεωρώ λάθος”). Παρατήρησε τι τροφοδοτεί αυτές τις στιγμές, ποιες είναι οι αφορμές.
Δημιούργησε ένα ισοζύγιο θετικών: Κάνε μια συνειδητή προσπάθεια να εντοπίσεις 3 πράγματα που πήγαν καλά ή που εκτιμάς μέσα στη μέρα σου. Γράψε τα σε ένα χαρτάκι, κόλλησέ το στο ψυγείο. Ειδικά για το σύντροφο, αγόρασε μια κάρτα που και που και γράψε σε τι σε έκανε να νιώσεις όμορφα και χάρισέ την με χαμόγελο. Θα σας κάνει και των δυο καλό.
Προκάλεσε τη σκέψη σου. Ρώτησε τον εαυτό σου: «Είναι αυτό το πρόβλημα τόσο τραγικό όσο το κάνει το μυαλό μου να φαίνεται; Υπάρχει εναλλακτική εξήγηση;”. Ορισμένα πράγματα δεν είναι το ίδιο σημαντικά με άλλα, η καθημερινή σοφία έγκειται στο να μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε. Να προτεραιοποιούμε. Κι αυτό ισχύει για όλους.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News