Ο γάμος είναι μια πολύπλοκη οντότητα, όχι κάτι απλουστευτικό.
_______________
Η ιστορία της Μπλιαχ όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Γιατι τόση συμβατικότητα στο γάμο και δη στην επαρχία ?
2 ΘΕΜΑΤΑ Με αφορμή την τελευταία γυναικοκτονια!
Αγαπητή Ρενα, δεν ξέρω, επειδή είναι στο ραντάρ μου τελευταία, αλλά ειλικρινά βλέπω τόσους συμβατικούς γάμους που ανατριχιάζω.. κυρίως τελειωμένους γάμους που η γυναίκα προσπαθεί να τους κρατήσει, είτε γιατι εξαρτάται οικονομικά αλλά ΟΧΙ μονο, γιατι δεν θέλει να «δώσει δικαιώματα»!! Ξέρω περιπτώσεις που γνωρίζουν ότι ο σύζυγος έχει σχέσεις ή σχεση σοβαρή με την ίδια γυναίκα χρόνια κι εκεί, επιμένουν να τον κρατάνε συμβατικά.
Απο την άλλη βλέπω και περιπτώσεις που η γυναίκα ναι, θέλει να χωρίσει ή να κρατήσει απόσταση, αλλά ο άλλος δεν το δέχεται και είτε την πιέζει ή … τη σκοτώνει! Με αφορμή κατι, ότι είπε συγγενής της τελευταίας θανουσης, «η είχαν χωρίσει, ήταν σε διάσταση, αλλά η ανήψια μου και τον τάιζε και τον έπλενε και όλα!». Δηλαδή το βλέπουν καποιες γυναίκες ως υποχρέωση να τον φροντίζουν πάντα.
Ή βλέπω ζευγάρια να χωρίζουν από κλίνης και γενικότερα, αλλά στα χαρτια παραμένουν, μόνο στην Ελλάδα κ Μ Ανατολή αυτό το φαινόμενο, πιστεύω. Γιατι υπάρχει τόση σύμβαση ??
Κατά βάθος ξέρω τις απαντήσεις…
Αλλά τι μήνυμα παίρνουν ετσι τα νέα κορίτσια….αναρωτιέμαι.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπλιαχ
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Η γυναικοκτονία είναι παλαιότερη, καθώς η ερώτηση είναι από τον Ιούνιο (μεγάλος ο όγκος της αλληλογραφίας γαρ). Ο προβληματισμός όμως παραμένει επίκαιρος.
Εξυφαίνεις τρία παράλληλα αφηγήματα μέσα στην ερώτησή σου.
1.η παραμονή σε τελειωμένο γάμο για λόγους φόβου/τρομοκράτησης (διάβασε τα λινκ που βάζω παρακάτω)
2.η παραμονή σε τελειωμένο γάμο για λόγους κοινωνικής εικόνας
3.η παραμονή σε τελειωμένο γάμο (?) για άλλους λόγους
Ασπασία Θεοφίλου: Όσα φαίνονται απλοϊκά, είναι τα συστατικά της ενδοοικογενειακής βίας
Για την πρώτη περίπτωση τα λόγια είναι περιττά. Χρειάζεται μαζική κινητοποίηση, με τον κατάλληλο μάλιστα τρόπο για να μην κινδυνέψει η γυναίκα. (Ας πούμε της κάνουμε νόημα αν χρειάζεται κάτι ή της περνάμε χαρτάκι με τηλέφωνο κάποιου κέντρου κακοποιημένων γυναικών, αντί να μιλήσουμε φανερά και μεγαλόφωνα και προκαλέσουμε αντίποινα από τον σύζυγο/σύντροφο κακοποιητή).
Για την δεύτερη περίπτωση, πιστεύω είναι παλιά κατάλοιπα πατριαρχίας που επιβιώνουν, ότι δηλαδή η γυναίκα κρατάει το σπίτι της, την οικογένειά της ενωμένη, ότι οι άντρες δεν μπορούν να συγκρατήσουν την σεξουαλικότητά τους, κ.ο.κ. Θα πεθάνουν μαζί με τις παλιές γενιές. Αναγκαστικά, γιατί δεν πάει άλλο. Οι νέες γενιές ευτυχώς γαλουχούνται διαφορετικά κι η έκρηξη βίας που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια και που πλέον την πληροφορούμαστε βοηθάει να ευαισθητοποιηθούν. Βέβαια οφείλω επίσης να παρατηρήσω ότι το “δεν δίνω δικαιώματα” μπορεί να έχει κι άλλη στοχοθέτηση: δεν δίνω δικαίωμα στον σύζυγο που σκοπεύεω να κάνω πρώην ότι υπήρχε οιαδήποτε εκ μέρους μου ατασθαλία. Πώς το βλέπεις κι αυτό; Μπορεί να έχουν στοχοθετήσει το διαζύγιο για πιο μετά, όταν μεγαλώσουν τα παιδιά. Ως τότε θέλουν να μην μπορεί να τους προσάψει τίποτα.
Για την τρίτη περίπτωση όμως θα διαφωνήσω. Αυτό που εσένα σου φαίνεται τελειωμένο, μπορεί να λειτουργεί θαυμάσια για τα μέλη του ζεύγους. Κι αυτό συμβαίνει ωραιότατα και στην πολιτισμένη Δύση, με ζεύγη που ζουν με ανοιχτό γάμο, πολυερωτικά ή με εκατέρωθεν συμφωνίες ως προς το τι περιλαμβάνει η συμβίωσή τους. Πριν κάποια χρόνια είχε κάνει πάταγο το αυτοβιογραφικό βιβλίο Η Σεξουαλική Ζωή της Κατρίν Μ (ιγιέ), γαλλίδας τεχνοκριτικού με υψηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο που διηγούνταν ακριβώς αυτό: ένα εκατέρωφεν μορφωμένο ζευγάρι πανεπιστημιακών που τα πάει περίφημα μεταξύ τους, μοιράζεται όλα τα ζητήματα της κοινής ζωής και ταυτόχρονα έχει προσυμφωνημένα σεξουαλικές επαφές με άλλα άτομα. Ενίοτε με πολλά άτομα ταυτόχρονα (φαντασίωση που προφανώς σε έναν συμβατικό γάμο δεν μπορεί εξ ορισμού να πραγματοποιηθεί).
Το ζευγάρι είναι ένα περίκλειστο σύμπαν κι οι απ’έξω δεν μπορούν να γνωρίζουν την πραγματικότητα από μέσα. Οποιαδήποτε κρίση λοιπόν δική μας και κούνημα δακτύλου για μικροαστισμό δεν δείχνει παρά την δική μας έλλειψη ερεθισμάτων.
Στα υπόλοιπα, μαζί σου!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Nα προσθέσω κάτι για την τρίτη περίπτωση Υπάρχουν πολλοί γάμοι που δεν διευθετούνται μέσω ανοιχτής σχέσης. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ενώ έχει τελειώσει στην ουσία ο γάμος, πολλοί δε φεύγουν λόγω μιας πληθώρας παραγόντων, που ισχύουν και για τα δύο φύλα (τους πατριαρχικούς ήδη τους αναλύσατε παραπάνω). Αναφέρω μερικούς χωρίς να κρίνω ή να δικαιολογήσω, απλά παρατηρώντας: Ενοχές για τα παιδιά (ναι υπάρχουν, δεν είναι πάντα σαθρή δικαιολογία), φόβος του αγνώστου, φόβος αποχωρισμού και μοναξιάς (ειδικά αν τον έχουν βιώσει και στην παιδική ηλικία), στερεότυπα και φόβος απώλειας του κοινωνικού ρόλου (ποιός/α θα είμαι αν δεν είμαι σύζυγος;), φόβος κατακραυγής… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω την αίσθηση ότι τότε, εφόσον υπάρχει κάποιος φόβος από πίσω, γέρνουμε προς τη δεύτερη περίπτωση: ο γάμος “βολεύει” για πολλούς -ενίοτε πολύ σημαντικούς- λόγους.
Η 2η περίπτωση ορίστηκε ως κομμάτι της κοινωνικής εικόνας (συν τα πατριαρχικά κατάλοιπα μέσα). Ναι αυτά που λέω πιάνουν ένα κομμάτι αυτού, αλλά αναφέρω κι άλλα πέραν αυτών.
Θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ το παραπάνω γράμμα, πραγματικά έχω παρατηρήσει τα ίδια, γάμοι τελειωμένοι ουσιαστικά που όμως προσπαθούν να τους κρατήσουν πασει θυσία! Όντως εδώ κ Μ. Ανατολή..εδώ ξέρω περίπτωση που χώρισαν κ είχαν άλλη σχέση εκατερωθεν αλλά μόνο όταν η σύντροφος του ενός το απαίτησε βγήκε το διαζύγιο κανονικά.. εδώ κι εμένα ο ανοιχτός γάμος δε μου φαίνεται τόσο συνήθης, ειδικά στις ηλικίες κάτω 40+..έχουμε γαλουχηθεί αλλιώς, πώς να το κάνουμε..
Λόγω πίεσης Χρόνου θα πω απλα: συμφωνώ αυτολεξεί με Irian κ Tnr
Καιρό είχαμε να σε δούμε και ελπίζω όλα να είναι καλά.Άλλο ένα εξαιρετικο ποστ σου.Έχεις δίκαιο και για το οικονομικό μπορεί να είναι δίκοπο μαχαίρι.Από τη μία μπορεί να προκάλεσε τη μιζέρια που οδήγησε στη φθορά και το ουσιαστικό τέλος από την άλλη δεν αφήνει να γραφτεί ο επίλογος.Στην εποχή των πολλαπλών κρίσεων πολύ περισσότερο.
Πολλοί επίσης δεν καταλαβαίνουν πόσο δυστυχισμένοι είναι. Επικεντρωνονται στο να περασει μια ακόμη μέρα παλεύοντας, που δεν μπορούν να σκεφτούν καθαρά. Επίσης παααρα πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι έτσι είναι ο γάμος. Αυτό περίμεναν, αυτό έγινε και δεν έχει νόημα να προσπαθούν για κάτι άλλο.
Θα σου γράψω το εξής για τις συζύγους που ξέρουν ότι ο άντρας τους έχει γκόμενα αλλά δεν τον χωρίζουν. Πέραν του προφανούς (ότι θέλουν να έχουν τα όποια κοινωνικά οφέλη του γάμου), πολλές έχουν σκυλοβαρεθεί το αδιάφορο ή και κακό συζυγικό σεξ και προτιμάνε να έχει άλλη ο άντρας τους, το δέχονται και με ανακούφιση μάλιστα (αρκεί να μην τεθεί θέμα διαζυγίου).
Ήθελα να διευκρινίσω πως εκείνοι που απέχουν από οποιαδήποτε σεξουαλική δραστηριότητα από επιλογή, ονομάζονται εγκρατείς (celibate) που είναι κάτι διαφορετικό από την ασεξουαλικότητα. Βέβαια τι ισχύει στο παράδειγμα που μας έφερες το γνωρίζει μόνο η ίδια η γυναίκα. Πάντως στις λεγόμενες μικτές σχέσεις, όπως τις λένε όταν το ένα μέλος είναι ασεξουαλ, η ανοιχτή σχέση ή και ο γάμος είναι μια επιλογή που εξετάζεται. Δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο αλλά για μερικούς ανθρώπους λειτουργεί. Φαντάζομαι αυτό που κρατάει το γάμο και την σχέση τους είναι αν έχουν ένα κοινό όραμα ή γενικά τα βρίσκουν. Νομίζω βασική προϋπόθεση… Διαβάστε περισσότερα »
Παρακαλώ 😊