Η Ρένα απαντά: Γιατί οτιδήποτε συναισθηματικό να έχει στάδια;

Μιλάω, βγαίνω, κάνω κάτι με τον/την άλλον/η, κάνουμε ενδεχομένως κάτι παραπάνω και τέλος καταλήγουμε σε σχέση ή απλά χωρίζουμε.

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σας, θα ήθελα να σας ρωτήσω το εξής: γιατι πλέον όλα γύρω από το dating να είναι τόσο στημένα σαν ένα καλοδουλεμένο χρονοδιάγραμμα; Γιατί το φλερτ, η σχέση ή το οτιδήποτε αισθηματικό να έχουν στάδια; talking stage, δηλαδή μιλάω, βγαίνω, κάνω κάτι με τον/την άλλον/η, κάνουμε ενδεχομένως κάτι παραπάνω και τέλος καταλήγουμε σε σχέση ή απλά χωρίζουμε; Είναι σαν να υπάρχει μια πίεση.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ρομαντική

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Είναι ένα ερώτημα που αξίζει συζήτησης. Κοινωνιολογικής μελέτης μην σου πω. Γιατί άραγε συμβαίνει;

Αφενός έχει εκλείψει η αθωότητα, όταν οι άνθρωποι ζούσαν με απλούστερους συσχετισμούς και ρόλους, όπου η γνωριμία ερχόταν είτε κάπως φυσικά, είτε μέσω προξενιών. Δεν ξέρω αν τα προξενιά ήταν καλύτερη περίπτωση, φαντάζομαι πως δεν ήταν πάντοτε πετυχημένα -είναι κάτι μηχανιστικό όπως και να το κάνουμε. Μάλιστα για πολλές γυναίκες ενέπτιπταν στην λογική του προκαθορισμένου γάμου, δεν έμενε απλά στο επίπεδο των συστάσεων. Η αυθόρμητη γνωριμία, από την άλλη, ναι, είχε τα αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματά της, τον έβλεπες, σε έβλεπε, σου άρεσε, του άρεσες, και γνωριζόσασταν κι όπου βγει. Πάνε όμως αυτά, η εποχή άλλαξε. Σήμερα οι άνθρωποι γνωρίζονται και (κυρίως;) ψηφιακά.

Αφετέρου λοιπόν ο τρόπος dating που γίνεται μέσω τεχνολογίας έχει δημιουργήσει μια συγκεκριμένη τακτική, αυτό το συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα που αναλύεις. Πάντοτε το φλερτ ήταν κάπως χορογραφημένο, επειδή ο πολύς αυθορμητισμός δεν είναι εκτιμητέα αρετή, η πολλή μεμιάς αποκάλυψη σκοτώνει την αποκάλυψη.

Θυμάμαι ας πούμε την σκηνή στην ταινία A Beautiful Mind, όπου ο John Nash λέει στη μέλλουσα γυναίκα του, ενόσω τη φλερτάρει: «Σε βρίσκω ελκυστική. Οι επιθετικές σου κινήσεις απέναντί ​​μου… δείχνουν ότι νιώθεις το ίδιο. Παρόλα αυτά, η τελετουργία απαιτεί να συνεχίσουμε με μια σειρά από πλατωνικές δραστηριότητες… πριν κάνουμε σεξ. Συνεχίζω με αυτές τις δραστηριότητες, αλλά στην πραγματικότητα, το μόνο που θέλω πραγματικά να κάνω είναι να κάνω σεξ μαζί σου το συντομότερο δυνατό. [παύση] Θα με χαστουκίσεις τώρα;» Η Alicia έκπληκτη προχωρά προς το μέρος του και τον φιλά.

Ας το παραδεχτούμε, δεν είναι πολύ σύνηθες κάτι τέτοιο ως συμπεριφορά, είτε εκ μέρους των αντρών (που ξέρουν ότι έτσι δεν πρόκειται να πηδήξουν, επομένως συχνότατα παραμυθιάζουν ή βάζουν παραμέτρους θα είναι κάζουαλ κι άμα σ’αρέσει), είτε των γυναικών. Οι οποίες σε αρκετά μεγάλο ποσοστό ακόμη πιστεύουν ότι αν τις αντιμετωπίσουν έτσι, κάπως κάπου τις υποτιμούν -έχουμε ξαναμιλήσει για την πατριαρχική εννοιοδότηση του σεξ για τις γυναίκες.

Είχα γράψει συγκεκριμένα και το επαναλαμβάνω κι εδώ.

Οι άντρες -στην πλειονότητα των περιπτώσεων, καθώς υπάρχουν εξαιρέσεις- δεν έχουν κάτι να τους λείπει στο παρόν πλαίσιο. Ως φύλο απολαμβάνουν διαχρονικά μεγαλύτερη σεξουαλική ελευθερία, δεν απολογούνται σε κανέναν για τις ορμές τους και τις ανάγκες ή επιθυμίες τους. Βασικά το σεξ τους απασχολεί πρωτίστως, άπαξ και το εξασφαλίσουν αυτό, καθώς δεν είναι δεδομένο, πιστεύω δεν πολυασχολούνται με τα υπόλοιπα. Εκτός όταν θελήσουν να αναλάβουν οι ίδιοι ευθύνες. Βλέπουν δηλαδή το σχετίζεσθαι ως βουτιά σε πισίνα.

Οι περισσότερες γυναίκες, που αναθρέφονται με όνειρο πότε θα βρουν τον πρίγκηπα, ή έστω πότε θα “βάλουν σε σειρά τη ζωή τους” (με απώτερο στόχο την δημιουργία οικογένειας, ένα κοινωνικό προαπαιτούμενο που παρά την σεξουαλική απελευθέρωση δεν έχει καταπέσει) είναι απόλυτα φυσικό να αντιλαμβάνονται το σχετίζεσθαι ως χτίσιμο πολυκατοικίας. Χρειάζονται τα θεμέλια, τα μπετά, οι όροφοι, η εξωτερική πρόσοψη, η εσωτερική διακόσμηση, η οικοσκευή… Είναι εργασία πλήρους απασχόλησης! Τα μηνύματα, η επικοινωνία, οι συναντήσεις είναι λοιπόν τα θεμέλια και τα μπετά, ώστε να νιώσουν έτοιμες να ρίξουν ορόφους (συναισθηματική επένδυση). Αν λείπουν αυτά αποσυντονίζονται.

Επιπλέον επειδή ακριβώς κανένας ποτέ πουθενά δεν λέει σε ένα κοριτσάκι ότι το άπαν είναι να γίνει η ίδια μια θεότητα του σεξ που θα απολαμβάνει με κάθε πόρο του κορμιού της την δική της ηδονή με όποιον τρόπο, με όποια φαντασίωση, με όποιον εκείνη θελήσει, η σεξουαλική απελευθέρωση των κοριτσιών δεν είναι ακριβώς απελευθερωμένη. Εστιάζουμε πολύ στο να γίνεται το σεξ ασφαλές, με συναίσθημα, με εγγυήσεις. Εγγυήσεις είναι η λέξη κλειδί.

Θέλουμε μηνύματα κάθε λίγο, γιατί αλλιώς νιώθουμε σεξεργάτριες. Θέλουμε αποκλειστικότητα επειδή κατακρημνίζεται η πεποίθηση ότι σημαίνουμε κάτι γι’αυτούς (ποτέ δεν ανησυχούμε που η δική μας αποκλειστικότητα θεωρείται τόσο δεδομένη!). Θέλουμε δώρα, φιλιά, δηλώσεις αγάπης ως αντιστάθμισμα στο ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ σεξ που συνήθως λαμβάνουμε. Όταν δεν τρως μιλφέιγ, αλλά βλέπεις τον άλλον να χλαπακιάζει και να ευχαριστιέται, θέλεις τουλάχιστον να γλείψεις την άχνη από το πιατάκι, σωστά; Θέλουμε, θέλουμε, θέλουμε, επειδή είμαστε τόσο ριγμένες στην μοιρασιά…

Λέμε στα κορίτσια μας με χίλιους έμμεσους τρόπους ότι η αξία τους είναι στο πώς θα αποτιμηθεί το σεξ τους: για κάτι παραπάνω ή μέχρις εκεί; Τους εντυπώνουμε ένα ιουδοχριστιανικό “εμετρήθης, εζυγίσθης, και ευρέθης ελλιπής” (Δανιήλ, κ.5). Με τον τρόπο αυτό υποτιμούμε το σεξ και την δική τους ηδονή. Τους μαθαίνουμε να είναι σεμνότυφες και ανηδονικές. Να έχουν κόμπλεξ με το σώμα τους, αν θα ικανοποιήσουν τους άντρες για να τις διαλέξουν για κάτι παραπάνω. Τους μαθαίνουμε να κρίνουν ποιός είναι ο κατάλληλος, λες και παίρνουμε συνέντευξη για θέση εργασίας, κι όχι για ποιόν σπαράζει το λιμπικό τους σύστημα στον εγκέφαλο.

Όμως η τεχνολογικοποίηση του φλερτ, μέσω γραπτών μηνυμάτων, στα σόσιαλ και τις εφαρμογές έχει κι όλα τα μειονεκτήματα του γραπτού λόγου: απουσιάζουν η εξωλεκτική επικοινωνία, η αύρα, η αφή, η μυρωδιά του άλλου, στοιχεία ζωτικά για το φλερτ και το ερωτικό ταίριασμα. Μοιραία η δια ζώσης επαφή τα φέρνει όλα αυτά μαζί στο προσκήνιο όλα μαζί και μάλιστα ξαφνικά, με αποτέλεσμα το σοκ του πρώτου ραντεβού να είναι μεγάλο. Επειδή κυρίως έχουν χτιστεί προσδοκίες βασισμένες στα μηνύματα και στις φωτογραφίες -για τις οποίες δεν υπάρχει καν εγγύηση ότι είναι πραγματικές ή τέλος πάντων αντιπροσωπευτικές. Αν περάσει λοιπόν αυτό το τεστ, το επόμενο τεστ είναι η γενικότερη ανταπόκριση (προσωπικότητα, τρόποι, κουβέντα) και κατόπιν το όποιο σεξουαλικό ταίριασμα. Αυτά τα δυο είναι ούτως ή άλλως στάδιο του φλερτ και του dating, δεν είναι καινοφανείς ανακαλύψεις της εποχής. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ταιριάζουμε με όλους, μόνο με ορισμένους. Πρέπει να το αποδεχτούμε. Άσε που εκτός αυτού οι άνθρωποι αλλάζουν και στην πορεία των γεγονότων και των διαφορετικών συνθηκών, δηλαδή αυτός που σου έκανε τρελό κλικ και ένιωθες έρωτα μαζί του στα 20 μπορεί να μην σου κάνει και να θέλεις να καταπιείς ένα μαγκάλι κάρβουνα παρά να μείνεις δίπλα του στα 30. Έτσι είναι η ζωή, τι να κάνουμε.

Η Ρένα απαντά: Γιατί είναι οι γυναίκες που θέλουν το κάτι παραπάνω;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News