Το άγχος της μάνας. Που δεν είναι και τόσο διαφορετικά.
______________
Η ιστορία της Μπλε με Ροζ όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γειά σου Ρένα. Μπαίνω στο θέμα γιατί είναι κάπως σύνθετο.
Η ερώτηση που θέλω να σου κάνω είναι γιατί οι θεωρίες μου έρχονται σε αντίθεση απόλυτη με την παλιά ζωή μου. Γιατί ως μαμά λέω στα παιδιά μου να κάνουν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που έκανα εγώ.
Μεγάλωσα σε μια οικογένεια από αυτές που λέμε “διαλυμενες”. Λόγω συνθηκών δεν είχα έλεγχο από κανέναν. Αλλά ακόμα κι όταν είχα, πηδουσα στα 14 απ το παράθυρο και ξενυχτουσα με φίλους και γκομενους. Είχα ως ανήλικη σχέση με αρκετά μεγαλύτερο, πράγμα που τώρα το αποστρεφομαι. Μου φαίνεται σιχαμερό να δω ένα κορίτσι με έναν 35αρη, ενώ έχω υπάρξει αυτό το κορίτσι. ( οχι το κορίτσι σιχαμερό, η κατασταση εννοώ).
Για την ιστορία, να πω πως όσο κι αν το έχω σκεφτεί, δεν έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως κακοποιηθηκα. Φυσικά δεν ήξερα τι μου γίνεται, αλλά δε θυμάμαι να έκανα κάτι που δεν ήθελα. Ούτε να πιεστηκα όταν το σταμάτησα. Όλα αυτά τώρα μου φαίνονται αδιανόητα να τα κάνουν τα παιδιά μου. Στην ηλικία που βρίσκονται, εγω έπινα αλκοόλ, κάπνιζα, είχα γκομενους. Τα παιδιά μου δεν πίνουν ούτε κοκακολα. Και διαρκώς φοβάμαι. Φοβάμαι ότι κάτι θα τους συμβεί, ενώ εμένα που όντως ζούσα επικίνδυνα δε μου συνέβη τίποτα. Και τους λέω συνεχώς να προσέχουν το ένα, το άλλο… αλλά εγώ δεν τα πρόσεξα.
Και σκέφτομαι, τι να είναι αυτό που με κάνει τόσο φοβικη μαζί τους, εμένα που ξενυχτουσα κάτω απ τα γεφύρια; πέρα από το προφανές εννοώ, ότι ωρίμασα κι έγινα μητέρα. Μήπως δε θεωρώ τα παιδιά μου ικανά να ανταποκριθουν σε μια κρίσιμη στιγμή; μήπως επειδή μεγάλωσα στο δρόμο ήξερα κάπως και να φυλαγομαι; μήπως έχει όντως αλλάξει τόσο πολύ ο κόσμος; μήπως είναι όλος αυτός ο διάχυτος φόβος σύμπτωμα της εποχής μας; Ρωτώ περισσότερο γιατί παρατηρώ πως δε συμβαίνει μόνο σε μένα αυτό.
Μιλώντας συχνά με μαμάδες εφήβων αυτό που εισπράττω είναι διάχυτος φόβος. Η γενιά των γονιών μας δεν ήταν έτσι. Αντε να τους ένοιαζε τι θα πει η γειτονιά κι η θεία μου η Μαρίκα. Αλλά κι εμείς ως παιδιά, συγκεκριμένα εγώ, τα έζησα όλα σε ρυθμό ξέφρενο. Τι λέω τώρα στα παιδιά μου; ” ναι, οκ, ζήσε αλλά με μια πισινή;” Σε τελευταία ανάλυση, γιατί πιστεύεις όλες μου οι θεωρίες και οι συμβουλές είναι σαν να έχω ζήσει άλλη ζωή;
Έχω σκεφτεί και το ενδεχόμενο να ντρέπομαι υποσυνείδητα για όσα έκανα. Αλλά με θυμάμαι και με μια συμπάθεια. Ήμουν ωραίο τυπακι, γιατί τα απορρίπτω πλέον όλα; Να μην έχει άραγε μείνει τίποτα απο εκείνο το κορίτσι; να ήταν όλα λάθος; ή μήπως έχουμε τρελαθεί από την επικαιρότητα και το βομβαρδισμό τραγικων ειδήσεων;
Ελπίζω να μην είναι πολύ μπερδεμένο το γράμμα μου, το έγραψα μονοκοπανιά γιατί διάβασα κάτι που με τσιγκλισε καταλλήλως. Αν το ξαναδιαβάσω θα αρχίσω την κοπτοραπτικη και δε θέλω. Θέλω να φτάσει στις αναγνώστριες η πρώτη μου σκέψη, χωρίς φτιασιδωμα. Ελπίζω στην κατανόηση και στην αγάπη σας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπλε με Ροζ
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Δεν βρίσκω ότι απορρίπτεις τον παλιότερο εαυτό σου. Οι επιλογές που έκανες, αν υποθέσουμε ότι είναι επιλογές καθώς είναι τράβηγμα κάρτας από σημαδεμένη τράπουλα, ούτως ή άλλως, με βάση τις συνθήκες που ζει καθένας μας, ήταν μέσα στο πλαίσιο που σου ανοιγόταν τότε. Ο κόσμος ήταν λιγότερο βίαιος, ήταν κι αρκετά λιγότερο ενημερωμένος, η άγνοια είναι ευτυχία και τα λοιπά και τα λοιπά. Ήσουν πολύ τυχερή, οφείλεις να το παραδεχτείς.
Σήμερα ορθώς φοβούνται οι μαμάδες κι οι μπαμπάδες, η ενημέρωσή μας είναι πληρέστερη, γνωρίζουμε τα όρια της κακοποίησης, αντιλαμβανόμαστε συμπεριφορές που παλιά μπορεί να περνούσαν στο απυρόβλητο, βιώνουμε μεγαλύτερη βία, μεγαλύτερο καταιγισμό βίας μέσω της ενημέρωσης, κι επιπλέον ο πλανήτης καταστρέφεται λίγο λίγο. Είναι να μην τραβάς τα μαλλιά σου; Πού πάμε;
Ωστόσο, επειδή ακριβώς αναλάβαμε το όμορφο βάρος άλλων υπάρξεων εξαρτημένων από μας οφείλουμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε κάθε φορά. Άλλο η ευθύνη του εαυτού, που μπορούμε κι έχουμε το αναφαίρετο δικαίωμα να του κάνουμε αυτό που εμείς θέλουμε, κι άλλο η ευθύνη ενός ανήλικου υπό την επίβλεψή μας. Γι’αυτό μας έλεγαν οι δικές μας μανάδες “όταν γίνεις μάνα θα με καταλάβεις”, επειδή πιο πριν δεν έχουμε ευθύνη για ένα ανήμπορο ανθρωπάκι που σε μας προσβλέπει για όλα. Οφείλουμε να το προστατέψουμε. Δεν είναι μη αναμενόμενο να υστεριάζουμε καμμιά φορά, αρκεί να επανερχόμαστε γρήγορα στην ψύχραιμη αποτίμηση των καταστάσεων και την έμφαση στα ουσιώδη. Και κυρίως να είμαστε βοηθητικές, όχι τιμωρητικές. Λάθη γίνονται και τώρα, σημασία έχει τι μαθαίνουμε απ’αυτά. Ας μη ξεχάσουμε πώς αντιδρούσαμε κι εμείς ως παιδιά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έχει ενδιαφέρον ότι πέρα από τους κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσουν τα (μάλλον εφηβα) παιδιά σου, έχεις πάντα κάπου εκεί στις σκέψεις σου και το εφηβακι που υπήρξες εσύ. Είναι σαν να έφυγε το κορίτσι εκείνο κάτω από τη γέφυρα κι ήρθε και φώλιασε στο σπίτι σου. Σε κοιτάζει απροστάτευτο και θέλει να γίνεις για εκείνο ο γονέας που δεν είχε. Θέλει να του πάρεις το ποτήρι με το αλκοόλ από το χέρι, να το οδηγήσεις στο παιδικό δωμάτιο, να το σκεπάσεις με αγάπη και να του πεις μη φοβάσαι τώρα πια, είμαι εγώ εδώ. Να μην χρειάζεται πλέον να… Διαβάστε περισσότερα »
Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη του ιδρυτή του Guide du Routard, του κορυφαίου γαλλόφωνου ταξιδιωτικού οδηγού που απευθύνεται κυρίως σε μεμονωμένους ταξιδιώτες και κυκλοφόρησε αρχικά ως οδηγός για χίπηδες που γυρνούσαν τον κόσμο με ωτοστόπ. 50 χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου οδηγού του, ρωτήθηκε εάν το ωτοστόπ πέθανε γιατί ανήκε στην “εποχή της αθωότητας” την οποία διαδέχτηκε η εποχή της μεγάλης βίας. Η απάντηση ήταν εντυπωσιακή: “Μπα. λίγο πολύ το ίδιο επίπεδο βίας υπήρχε και τότε. Απλά δεν υπήρχε το Ιντερνετ και η η ιδιωτική τηλεόραση και είχαμε άγνοια κινδύνου”. Κι είχε δίκιο. Ως ένας από… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι απόλυτα φυσιολογικό να αισθάνεσαι φόβο και άγχος για το μέλλον των παιδιών σου, ένα από τα καλά του ίντερνετ είναι η πληροφόρηση που έχουμε. Πλέον ξέρουμε τι γίνεται στον κόσμο, τι κίνδυνοι υπάρχουν κάτι που στο παρελθόν δεν υπήρχε σε τόσο μεγάλο βαθμό. Νομίζω οτι ως ενήλικη αντιλαμβάνεσαι οτι έχοντας την ζωή που είχες από καλή σου τύχη δεν έπαθες κατι (αιθυλικό κώμα αν έπινες από τα 14, βιασμό αν κοιμόσουν κάτω από γέφυρες κλπ). και φοβάσαι μήπως τα παιδιά σου περάσουν τα ίδια. Εχεις ζήσει όλα όσα απεύχεται ένας γονιός για τα παιδιά. Αυτό που θα σε συμβούλευα… Διαβάστε περισσότερα »
Εντυπωσιακή η τελευταία σου πρόταση. Έτσι ακριβώς θα έπρεπε να είναι οι γονείς για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη και εκτίμηση των παιδιών τους, βοηθητικοί κι όχι επικριτικοί.
O φόβος είναι φυσιολογικός. Ζούμε σε δύσκολες εποχές. Χθες το βράδυ περνώντας από το σταθμό του τρένου στη γειτονιά μου είδα μια ομάδα παιδιών, δεν θα ήταν πάνω από 13-14, που κάπνιζαν χασίς. Φρίκαρα. Δεν θα ήθελα με τίποτα τα παιδιά μου να είναι σε αυτή τη θέση. Τελικά πόσο μπορούμε να τα προστατέψουμε;
Ακριβώς επειδή είμαστε περπατημένοι γενιά και ξέρουμε τι γίνεται στον κόσμο. Οι γονείς μας δεν ήξεραν. Τα απαγορευτικά έφταναν μέχρι τη γειτονιά και την κοινωνία. Το αγόρι έβγαινε βράδυ πιο μικρό από το κορίτσι. Τώρα ανησυχείς το ίδιο και για το κορίτσι και για το αγόρι.
βρίσκω λογικό το ενδιαφέρον για τη σωστή ανάπτυξη των παιδιών σου, αρκεί οι φοβίες που πηγάζουν από το δικό σου παρελθόν να μη γίνονται όπλο καταπίεσης για τα παιδιά σου. Συχνά, γυρίζοντας πίσω, απορούμε με το πως ζούσαμε σε σχέση με τον υπερπροστατευτισμό του σήμερα. Για μένα τα πράγματα ήταν απλά, υπήρχε άγνοια και αφέλεια που μπορεί να οδηγούσε και σε επικίνδυνες καταστάσεις, αλλά μήπως δε συμβαίνει κάτι αντίστοιχο και σήμερα; Επειδή υπάρχει ίντερνετ κάνουμε καλύτερες επιλογές ή ζούμε πιο ελεύθερα; Δε νομίζω. Το κλειδί είναι οι σχέσεις που φτιάχνουμε με τα παιδιά μας και μόνο αυτές μπορούν να διώξουν… Διαβάστε περισσότερα »