Η Ρένα απαντά: Γιατί οι γυναίκες σε θέσεις εξουσίας φέρονται χειρότερα στις γυναίκες;

Μια ερώτηση, χίλιες συνυποδηλώσεις.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα Ρενα και Αμποπαρέα! Στα 26 μου χρονια εχω μια εργασιακή εμπειρία που περιλαμβάνει θέσεις όπως υπάλληλος σε καφετέρια, τηλεφωνήτρια, πωλητήρια σε κατάστημα ρούχων, υπάλληλος σε φαρμακείο, και υπάλληλος σε σούπερ μαρκετ. Είμαι άνθρωπος που ποτέ, ακόμα και σε νεότερη ηλικία δεν βασιζόμουν σε φυλετικά στερεοτυπα για να βγάλω τα συμπεράσματα μου, όπως δε θέλω να κατηγοριοποιούν και εμένα έτσι δε το κανω και με τους αλλους. Με απλα λογια προσπαθώ να είμαι η αλλαγή που θέλω να βλέπω και στους αλλους, να βλέπω κάθε άνθρωπο που γνωρίζω εξατομικευμένα, αγνοώντας το φυλο του.

Όμως οσο και αν δε θέλω να το παραδεχτω ούτε στον εαυτο μου, μέσω της εμπειρίας μου βλέπω το εξης…Οι γυναίκες σε υψηλόβαθμες θέσεις σε μια δουλειά, συμπεριφέρονται πολυ χειροτέρα απο τους αντρες σε αντιστοιχες θέσεις. Και δεν μιλαώ με δυο εμπειρικές ως αφορμή για να το πω αυτό. Για να σας προλάβω, φυσικά και μου την εχει πεσει ο αντρας- αφεντικο μου εκμεταλλευμένος τη προνομιούχα θέση του, δεν παω δηλαδή να υπερασπιστώ τους αντρες, ουτε να δικασω κανέναν, απλα σταδιακά εχω εξάγει ενα συμπερσμα βαση της εμπειρίας μου καθαρά και μονο.

Εγω φέρομαι το ιδιο σε ολους, γιατί εχω ενα συγκεκριμένο ποιον, ενα συγκεκριμένο χαρακτήρα, που δεν εξαρτάται (αρχικά τουλάχιστον) απο το πως συμπεριφέρεται ο αλλος σε εμενα, αλλα απο το πως θελω να ειμαι εγω απέναντι στους ανθρώπους. Δεν αντιμετωπίζω διαφορετικά δηλαδή εναν συνάδερφο απο μια συνάδελφο, η μια προϊσταμένη απο εναν προϊστάμένο. Γιατί λοιπόν βλέπω οτι εκλαμβάνω διαφορετικη αντιμετώπιση απο το καθε φυλο? Είναι κατι που βαση τύχης εχει συμβει μονο σε εμενα?

Πραγματικά οι γυναίκες σε ολες τις δουλειές που εχω κανει συμπεριφέρονται μακραν πολυ χειροτέρα απο τους αντρες, και οχι μονο σε υψηλόβαθμες θεσεις, αλλα και κοπελες που ειναι στο ιδιο ποστο και με τις ιδιες αρμοδιότητες με εμενα (παει το mobbing συνεφο). Ενω σε αντρες δε συμπεριφέρονται ετσι. Είναι σαν οι γυναίκες να αρέσκονται στο να κανουν bulling σε αλλες γυναίκες και ειλικρινά ειναι το παράπονο μου….

Το σκεφτόμουν καιρο να σου στείλω αυτον το προβληματισμο σκεπτόμενη πως ισως ειναι εσωτερικευμενος μισογυνισμος, αλλα εχω την εντύπωση πως αυτος οφείλεται στον ασπασμο των στερεωτιπων, ενω η δικη μου σκεψη οφείλεται σε αρκετές εργασιακές εμπειριες….Γιατι πιστευεις οτι μου εχει συμβει αυτο? Γιατι δεν ειμαστε ενωμένες?

ΑΠΟ ΤΗΝ – ραπουνζελ

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Πολύ καλά έκανες κι έστειλες.

Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Τα στερεότυπα δεν φυτρώνουν στα δέντρα. Από κάπου εφορμούν και γενικεύουν. Ακολουθούν την συλλογιστική της επαγωγής. Εξυπακούεται ότι ο επαγωγικός συλλογισμός δεν είναι αλάθητος, δεν δύναται να αποτελέσει κανόνα. Αν επειδή είδαμε λευκούς κύκνους θεωρήσουμε ότι όλοι οι κύκνοι είναι λευκοί, τότε ανακαλύπτοντας την Αυστραλία που έχει μαύρους κύκνους η θεωρία μας αυτομάτως καταπίπτει. Το στερεότυπο λοιπόν έχει μια κάποια δόση αλήθειας, αλλά δεν είναι όλη η ακλόνητη και μοναδική αλήθεια αμήν.

Η θεώρηση ότι οι γυναίκες σε θέσεις εξουσίας (πόσης εξουσίας; μιλάμε γι’αφεντικά της Giant;) φέρονται χειρότερα από τους αντίστοιχους άντρες, όπως κι οι γυναίκες προς τις γυναίκες συναδέλφους, απορρέει από την εργασιακή σου εμπειρία, λες. Προφανώς αυτή δεν είναι η εργασιακή εμπειρία όλου του πλανήτη. Υπάρχουν γυναίκες σε θέσεις εξουσίας που φέρονται μια χαρά και γυναίκες που λειτουργούν με μεγάλη συνεργατικότητα. Δες σχετικώς και το Upfront Initiative του LIFO και της Tsomokos.

Επίσης, κι εδώ γενικεύω εγώ τώρα, οι θέσεις στις οποίες έχεις εργαστεί στα 26 σου έχουν στελέχωση ατόμων με όχι τόσο μεγάλη ευαισθητοποίηση στα έμφυλα ζητήματα όσο θα θέλαμε. Προσπαθούμε να το αλλάξουμε αυτό, παίρνει όμως χρόνο για να φανεί η αλλαγή.

Το εργασιακό περιβάλλον καθορίζεται από την γενικότερη επιχειρησιακή/εταιρική κουλτούρα. Η επιχειρησιακή/εταιρική κουλτούρα δεν είναι μια ορολογία που κάθισα κι έφτιαξα τώρα στο γόνατο για να πω κάτι περισπούδαστο. Αποτελεί όρο της επιστήμης της διοίκησης επιχειρήσεων και χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες. Σημαίνει ότι στο περιβάλλον που κινείσαι αν όχι ενθαρρύνεται, τότε γίνεται ανεκτό το mobbing, οι συμπεριφορές που κοινώς ονομάζουμε “κατινίστικες” (κι είναι τόσο σεξιστικός ο όρος αυτός ο ίδιος, λες κι οι άντρες δεν τις εμφανίζουν), τα πισώπλατα μαχαιρώματα, κι όλη αυτή η ατμόσφαιρα.

Σύμφωνα με τον John Coleman, μια σπουδαία εταιρική κουλτούρα επενδύει σε 6 βασικά στοιχεία:

• στις αξίες της
• στο όραμα της
• στις πρακτικές της –τους γραπτούς αλλά και τους άγραφους κανόνες
• στους ανθρώπους που θα έρθουν να ενσαρκώσουν τα παραπάνω
• στον φυσικό χώρο του οργανισμού που οφείλει να αντικατοπτρίζει τις αξίες και το όραμα
• τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό, στο αφήγημα.

Όλες οι επιτυχημένες εταιρείες οφείλουν να προωθούν και να προβάλλουν το δικό τους «ιδρυτικό μύθο», τη δικιά τους αφήγηση.

Ειδικά για τις σχέσεις μεταξύ ίσων, αντιγράφω από μονογραφία περί εταιρικής κουλτούρας του Δημήτρη Μπρούστα (διατελέσας Διευθυντής Διεύθυνσης Ανάπτυξης Προσωπικού της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας).:

Φτάνει να αναρωτηθεί κανείς με ποιούς τρόπους επιτρέπεται να δείξει κανείς φιλικά αισθήματα στους συναδέλφους του; Οι άνθρωποι συνήθως ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον ή αναζητούν συναινετικές λύσεις, όπου κανείς δεν είναι χαμένος ή κερδισμένος; Ένα άλλο ενδεικτικό ερώτημα που μπορεί να τεθεί είναι: Οι άνθρωποι πρέπει να φροντζίουν τον εαυτό τους και να παίρνουν τις αποφάσεις που νομίζουν σωστές (για τους ίδιους και την επιχείρηση) ή συνήθως δουλεύουν ομαδικά, πιστοί στα συλλογικά συμφέροντα της επιχείρησης, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα την προστασία της ομάδας και την ασφάλεια της απασχόλησης από πλευράς επιχείρησης;

Οι θέσεις που δούλεψες είχαν εργοδοσία η οποία δεν είχε ενδεχομένως την φρόνηση, την γνώση και την διαθέσιμη ενέργεια να δομήσει την κατάλληλη συνεργατική εταιρική κουλτούρα. Αν ήταν μάλιστα ιδιόκτητες επιχειρήσης (μια φαρμακοποιός, μια ιδιοκτήτρια συνοικιακής καφετέριας) το άγχος της διατήρησης της επιχείρησης είναι τέτοιο, με το παρόν πλαίσιο επιχειρείν, που κατά κάποιο τρόπο σχεδόν τις καταλαβαίνω να ήταν αυστηρές ως προς το τι ζητούν από το προσωπικό… σχεδόν, όχι τελείως, αλλά είναι δύσκολοι καιροί κι η αποτελεσματικότητα, το παραγώμενο έργο μετράει πάνω απ’όλα.

Οπότε αν σου έχω μια συμβουλή είναι να είσαι πάρα πολύ αποτελεσματική στη δουλειά σου και να έχεις αυτοπεποίθηση εξ αυτού. Κατόπιν μπορείς να αντιμετωπίσεις στα ίσα τις αντισυναδελφικές συμπεριφορές.

Τέλος, για το γιατί δεν φέρονται το ίδιο στους άντρες. Α, μα καλή μου. Στο πατριαρχικό πλαίσιο, στο οποίο δομούνται αυτές οι σχέσεις εξουσίας, η γυναίκα παίζει δεύτερο βιολί. Κι ο αδύναμος τα βάζει με τον πιο αδύναμο επειδή δεν μπορεί να τα βάλει με τον δυνατό. Αυτό είναι όλο. Μην τις κατηγορείς. Διαπαιδαγώγησέ τες με την συμπεριφορά σου, αν μπορείς. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News