Οι γονείς κι η παρεμβατικότητα της ελληνικής οικογένειας στις σπουδές και τη ζωή των παιδιών.
___________________
Η ιστορία της Ευελπιστώ Αυθύπαρκτη όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Θέλω αν μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει σοβαρά τι είναι αυτό το πράγμα με τους γονείς που δεν θέλουν τα παιδιά τους να προοδεύουν και να φεύγουν από κοντά τους? Από ποιο σύμπλεγμα πηγάζει αυτό ? Και τέλος πάντων τι μπορεί να κάνει ένα παιδί στο κατώφλι της ενηλικίωσης για να φύγει? Να φύγει απροειδοποίητα και να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του ??
ΑΠΟ ΤΗΝ – ευελπιστώ αυθύπαρκτη
_____________________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Η δημιουργία οικογένειας είναι μια ανάγκη με βιολογικό υπόβαθρο, έχει όμως και τεράστια κοινωνική πίεση. Γυναίκες, αλλά κι άντρες (σε μικρότερο βαθμό), πιέζονται να δημιουργήσουν οικογένεια, να κάνουν παιδιά.
Jennifer Aniston: Δεν μας τη χρωστούσε την πληροφορία ότι δεν μπόρεσε να γίνει μάνα
Λογικό επόμενο είναι ότι όταν ο σκοπός της ζωής σου γίνεται ακριβώς αυτό δημιουργείται μια ασφυκτική πίεση γύρω από τον καρπό αυτής της πίεσης: το παιδί.
Το φαινόμενο της καταπίεσης των παιδιών να μην φεύγουν από κοντά από τους γονείς και να μην τα αφήνουν να προοδεύσουν (εφόσον αυτό σημαίνει αποκοπή από την πατρική οικογένεια) δεν είναι διεθνές. Δεν συμβαίνει σε κράτη όπου η κοινωνική πρόνοια είναι πάρα πολύ αναπτυγμένη κι η εμπιστοσύνη στους θεσμούς υπερκερνά την εμπιστοσύνη στην γηροκόμηση από τους κατιόντες (τα παιδιά). Σε χώρες της δυτικής και βόρειας Ευρώπης είναι σύνηθες ένα παιδί να αποκόπτεται από τους γονείς, ξεκινώντας από τις σπουδές κι αργότερα μέσω της εργασίας και της ανεξάρτησης κατοίκησης, Θεωρείται αναμενόμενο και αρεστό. Στην Ελλάδα, προϊούσης μάλιστα της οικονομικής κρίσης, που έκανε πολλούς νέους να εξαρτώνται από τις συντάξεις των γονιών και των παππούδων, η αποκοπή ήταν πρακτικά αδύνατη, ακόμα κι όταν υπήρχε η καλή διάθεση.
Επιπλέον υπάρχει ένα καλώς νοούμενο “καθήκον” προς τους ανιόντες που είναι όμορφο κι ανθρώπινο. Δεν “πετάμε” τους ηλικιωμένους σε μια χωματερή.
H Ρένα απαντά: Δεν μετανιώνω που στήριξα -με τίμημα- τη γιαγιά μου
Στην πατρίδα μας, επειδή η εμπιστοσύνη στο κράτος και τους θεσμούς είναι μικρή, όπως αντανακλούν όλες οι δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης, η οικογένεια έρχεται να αναπληρώσει αυτά τα κενά, δημιουργώντας διάφορες παθογένειες, μία εκ των οποίων είναι αυτή που εντοπίζεις. Ιστορικά ομιλώντας, τα παιδιά υπήρξαν κατεξοχήν συνεχιστές των γονεϊκών προσπαθειών σε επίπεδο επιβίωσης και δημιουργίας έργου: εργασίας, βιοπορισμού, δημιουργίας πλούτου. Για τον λόγο αυτόν επενέβαιναν οι γονείς στις επιλογές συντρόφου για γάμο και στις επαγγελματικές και σπουδαστικές φιλοδοξίες των παιδιών τους.
Η έμφαση στην πυρηνική οικογένεια, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου κι ιδιαίτερα την μεταπολίτευση και δώθε, καθώς κι η απόκτηση ολοένα και λιγότερων παιδιών ενέτεινε ακόμη παραπάνω τον χαρακτήρα της προσκόλλησης των γονιών στα παιδιά. Όταν έχεις 10 παιδιά στις παλιές εποχές, και σου ζούνε τελικά ας πούμε τα 7, όλο και κάποιο θα αναλάβει τα χωράφια ή την οικογενειακή επιχείρηση, ή θα γηροκομήσει τους γονείς, αφήνοντας πρακτικά τα υπόλοιπα ελεύθερα να κάνουν τις επιλογές τους. Όταν έχεις όμως 1 ή 2, το βάρος πέφτει σε κείνα.
Επιπλέον η δημιουργία συμβατικών γάμων, με γνώμονα τα κοινά συμφέροντα, την κοινωνική τάξη, την κοινωνική πίεση για απόκτηση παιδιών “πριν να είναι αργά”, απολήγει στην συμβατική συγκατοίκηση γονιών που ξέχασαν να είναι εραστές, Είναι μόνο γονείς. Αυτό εντείνει σε υπερθετικό βαθμό το λεγόμενο “σύνδρομο της άδειας φωλιάς”, όταν τα παιδιά πια μεγαλώνουν κι είναι έτοιμα να δημιουργήσουν την δική τους ζωή, την δική τους πραγματικότητα. Εξ ου οι παρεμβάσεις, ο έλεγχος, η γκρίνια κι όλα αυτά που επισημαίνεις στην επιστολή σου.
Πώς μπορεί να ξεφύγει κανείς από αυτό το πλέγμα; Δύσκολο μεν, αλλά γίνεται.
Το βασικό είναι να το πάρει απόφαση και να κάνει πράξεις. Χρειάζεται οικονομική ισχύς εκ μέρους του παιδιού και διάθεση να μην εξαρτηθεί από την γονεϊκή στήριξη αλλά να τα καταφέρει μόνο του. Το βόλεμα δεν βοηθάει.
Η Ρένα απαντά: Η μάνα μου δεν μου μαγειρεύει φαγητό κάθε μέρα και θυμώνω
Όταν εξαρτάσαι οικονομικά αναγκάζεσαι εκ των πραγμάτων να κάνεις συμβιβασμούς κι υποχωρήσεις. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτή η συνθήκη πρακτικά ισούται με το αδύνατο, οπότε δεν είναι κάτι εφικτό για όλους (όταν παίρνεις 300 ευρώ το μήνα είναι σχεδόν αδύνατο να μείνεις μόνος), αλλά για μια μερίδα ατόμων γίνεται με δουλειά, πρόγραμμα και πείσμα.
Τέλος, είναι σημαντικό να γίνει οριοθέτηση, ακόμα κι όταν μένουν μαζί με γονείς ή εφόσον εργάζονται μαζί. Μπορεί να υπάρξει σύνδεσμος με τους γονείς χωρίς να υπάρχουν μεγάλα περιθώρια παρεμβατικότητας εκ μέρους τους. Όσο μεγαλώνουν οι γονείς, τόσο περιέρχονται σε θέση αδυναμίας να υπαγορεύσουν εκείνοι τους όρους. Στην ευχέρεια του παιδιού είναι αυτή τη συνθήκη να την χειριστεί σωστά, χωρίς να κάνει πράξεις που θα δημιουργήσουν προβλήματα στην ζωή τους, τη δική τους και των δικών τους οικογενειών.
Διάβασε κι αυτό:
Η Ρένα απαντά: Πώς ν’ απομακρυνθώ από τοξικούς γονείς, χωρίς να επηρεαστούν τα εγγόνια τους;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πω πω αυτή η ερώτηση με αφορά όσο δε πάει …Εγώ εχω ελαφρώς άλλη άποψη και αυτό ίσως επειδή είμαι επηρεασμένη από τη δική μου σχέση με τη μάνα μου…που από πλευράς μου δε θεωρώ ιδανική . Λοιπόν,εγώ δε δουλεύω,και τα περισσότερα χρόνια είμαι άνεργη και με “συντηρεί” η μάνα μου .Βέβαια κατά καιρούς έχω υπάρξει νταντά ,δούλευα σε εργοστάσιο γλυκισμάτων,και σε συσκευαστήριο σταφυλιών .Τα χρόνια λοιπόν που δε “δουλεύω ” και με συντηρεί ,πρόσεξα από τα χμ . .20 μου μέχρι τα 28 που έφυγε την γιαγιά μου(διέκοψαν τις σπουδές μου για να γυρίσω και να είμαι μαζί της… Διαβάστε περισσότερα »
Πω πω εντάξει, δεν κάθεσαι. Respect.
Ειρωνικό σχόλιο;
Καθόλου! Μου φαίνονται κουραστικά και ευγενή αυτά που κάνεις.
Δεν ήθελα σε καμμία περίπτωση να παρεξηγηθώ.
Εγώ μεγάλωσα σε ένα κωλοχώρι, κλεισμένη και απομονωμένη απ’ όλους. Δεν έβγαινα, δεν πηγαίναμε ταξίδια (δεν είχαμε λεφτά ΠΟΤΈ) και ζήλευα τους πάντες. Εφτασε η ώρα που πέρασα πανεπιστήμιο. Φυσικά δε με άφησαν να πάω σε μαγαλη πόλη, πάρα μόνο στην κοντινή επαρχιακή. Γιατί; Γιατί “δεν μπορούσανε να με φτάσουνε” και τα “έξοδα θα ήταν πολλά”. Όπως καταλαβαίνεις, απλά ήθελαν να με έχουν κοντά. Το επιχείρημα περί χρημάτων ήταν άτοπο. Βλέποντας όλα αυτά από εδώ που είμαι σήμερα, απλά έχω να σου πω ότι δυστυχώς έτσι είναι η ζωή. Ποσω μάλλον σήμερα που μια φοιτήτρια δεν μπορεί να βρει δουλειά… Διαβάστε περισσότερα »
Ένα τέτοιο παιδί μπορεί να πάει σε ψυχολόγο για να το στηρίξει σε αυτήν την διαδικασία. Γιατί είτε ρίξει μαύρη πέτρα είτε όχι θα ταλαιπωρηθεί πολύ ψυχικά. Αλλά ότι πρέπει να φύγει μόνο του, χωρίς να ζητήσει άδεια, είναι ο μόνος δρόμος.