Η Ρένα απαντά: Γιατί μας στιγματίζετε έτσι;

Είναι τόσο ακατανόητο για εσάς πως όπως δεν φταίει ένας άνθρωπος που πονάει το χέρι του ή έχει αλλού είδους σωματικά προβλήματα, έτσι δεν φταίμε κι εμείς.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γιατί μας κατηγορείτε ή μας ρίχνετε όλη την ευθύνη όταν είμαστε ασθενείς ψυχικής υγείας; Ρένα προφανώς δεν απευθύνομαι σε εσένα, είναι γενική η ερώτηση.
Γιατί μας στιγματίζετε; Είναι τόσο ακατανόητο για εσάς πως όπως δεν φταίει ένας άνθρωπος που πονάει το χέρι του ή έχει αλλού είδους σωματικά προβλήματα, έτσι δεν φταίμε κι εμείς. Πάλι θα πω ότι δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένα πρόσωπα, ρωτάω γενικά; Κι είχε τεθεί νομίζω μια ερώτηση παρόμοια με την δική μου Γιατί λέμε αυτός έχει ψυχολογικά;

Θυμάμαι που πριν πολλά χρόνια περίπου 15, είχα πάει σε ψυχίατρο για τις κρίσεις πανικού. Ήταν σε άλλη πόλη από την δική μου. Αθήνα ήταν κι εγώ εμένα λίγα χιλιόμετρα εκτός Αθηνών. Ακόμη κι ο ψυχίατρος ενώ ήταν καλός, μιλούσε ωραια, είχε εμπειρία, μέχρι να βγει ο άλλος ασθενής μου είπε κάτσε στο μέσα σαλόνι για να μην σε δει. Μα είμαι από μακριά δεν με γνωρίζει ή και να με γνώριζε δεν με απασχολεί. Μου λέει καλύτερα για εσένα κάτσε μέσα. Απ’ ότι άκουσα, γιατι δεν είχε και μόνωση ή πόρτα και τυχαίνει να ακούω καλά χωρίς να στήνω αφτί, απλά ακούω πολύ καθαρά, κατάλαβα ότι ήταν ένας άνθρωπος γύρω στα 60 που ενώ δεν είχε κινητικό θέμα, ένιωθε αδυναμία στα πόδια του αν χρειαζόταν να περπατήσει χωρίς παρέα στον δρόμο. Οκ σιγά το τραγικό.

Θυμάμαι να μου λέει ο γιατρός στην 1η συνέδρια είσαι το πιο ελαφρύ περιστατικό εδώ σε 3 μέρες θα δεις διαφορά με τα χάπια, τόσα χρόνια είμαι στην ιατρική πρώτη φορά βλέπω τόσο ελαφρύ περιστατικό. Ημουν 16 θυμάμαι κι ο πανικός ήρθε μετά από ένα χειρουργείο σοβαρό για την ζωή μου. Με έπιανε μόνο μεταξύ 2 έως 7 το πρωί. Εγώ δεν νιώθω ελαφρύ περιστατικό του λέω, ταλεπορούμαι. Ναι μου λέει, εσύ όμως θα συνέλθεις σίγουρα.

Θυμάμαι είχα δει πολλά εκεί που πήγα και δεν δέχτηκα να κρυφτώ αν ο ασθενής δεν είχε φύγει. Έπιανα κουβέντα μαζί τους αν τύχαινε να μπω εγώ μετά και θυμάμαι μία γυναίκα, αυτό μου έχει μείνει πολύ έντονα που κάπνιζε στο έξω σαλονάκι κι ήμουν μαζί της κι έριχνε την στάχτη στο πάτωμα. Της λέω αυθόρμητα έχει τσιγάρο θήκη δίπλα σας, νιώθετε καλά; Μου λέει, κορίτσι μου χρόνια παίρνω χάπια κι απλά επιβιώνω, όπως είμαι εγώ στο πάτωμα, έτσι ρίχνω και τη στάχτη. Με έπιασε η ψυχή μου να πω μια αλήθεια, της λέω καλό θα σας κάνει κι η ψυχοθεραπεία. Κούνησε το κεφάλι συγκαταβατικα. Βγήκε ο γιατρός μου λέει έλα αγάπη μου μπες. Μπήκα. Με είδε προβληματισμενη, του είπα πως είχα επηρεαστεί από την γυναίκα που είχε έρθει πιο νωρίς να περιμένει. Μην ασχολείσαι με την σχιζοφρενή τώρα μου λέει, δε νικιέται αυτό που έχει. Κατάθλιψη έχει του λέω, έτσι μου είπε. Δεν της περνάει αποκρίνεται εκείνος. Και γιατί είναι σχιζοφρενής τον ρωτάω. Έτσι συνηθίζεται να λέμε αυτούς.

Μέχρι και ο ψυχίατρος την στιγμάτισε, τι πάει να πει μην ασχολείσαι με αυτην; Εγώ πήγα καλά. Με βοήθησε αλλά γιατί ακόμα και οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας (κ μάλιστα ιδιωτικός) κάνουν διακρίσεις ή μεγαλοποιουν μια πάθηση. Κ σχιζοφρενής να ήταν, δεν μιλάνε έτσι! Θέλω την γνώμη σας.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ρία

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Ελπίζω ότι μεγαλύτερη ενσυναίσθηση και κατανόηση θα υπάρξει για τα θέματα ψυχικής υγείας (και υγείας γενικότερα και αναπηρίας ειδικότερα) στον κόσμο μας και μάλιστα γρήγορα επειδή χρειάζεται. Το «έχει ψυχολογικά» είναι ποπ όρος (συνήθως για ανθρώπους χειριστικούς ή ναρκισσιστικών τάσεων) που ανακυκλώνεται χάριν συντομίας, όμως καταλαβαίνω ακριβώς πώς το λες: δημιουργεί ένα αναίτιο στίγμα σε όσους ταλαιπωρούνται από ζητήματα ψυχικής υγείας. Καλό είναι να προσέχουμε τι λέμε και πώς το λέμε.

Ωστόσο θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι μπλέκεις καταστάσεις. Άλλο οι κρίσεις πανικού, άλλο η σχιζοφρένεια. Κάποια στιγμή πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ορισμένα πράγματα δεν περνάνε, δεν γίνονται καλά, δεν θεραπεύονται. Έτσι είναι. Η σχιζοφρένεια είναι ένα εξ αυτών. Γίνεται διαχείριση με την φαρμακευτική αγωγή αλλά δεν θεραπεύεται. Όπως δεν θεραπεύεται ο διαβήτης τύπου 1 ή η νεφρική ανεπάρκεια, ας πούμε. Έτσι είναι. Πρέπει να μπορούμε να το αποδεχτούμε για να πάμε παρακάτω. Ούτε η ψυχοθεραπεία κάνει θαύματα. Βοηθάει βέβαια, εκεί που είναι απαραίτητη, αλλά δεν είναι μαγεία.

Ο ψυχίατρος θέλησε να σε προστατέψει. Αναφέρει τον ιατρικό όρο επειδή έχει την διάγνωση του ασθενούς. Δεν το λέει στον αέρα. Ήσουν και μικρή και δεν θα σε βοηθούσε να ακούσεις βαριά περιστατικά. Ο 60χρονος, πάλι, που δεν μπορούσε να βγει στον δρόμο χωρίς βοήθεια δεν είναι κάτι απλό ή επουσιώδες. Ο 60χρονος είναι σε ηλικία που ένα πέσιμο που θα δημιουργήσει ίσως κάταγμα θα κάνει πολύ περισσότερο χρόνο να αποκατασταθεί, πιθανόν να μην αποκατασταθεί το ίδιο καλά με έναν νέο άνθρωπο (λόγω οστεοπενίας ή/και σαρκοπενίας) κι επιπλέον θα του δημιουργήσει λόγω αυτών των λόγων φοβία για το μέλλον που θα τον κλείσει ακόμη περισσότερο και θα του μειώσει την ποιότητα ζωής. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και γι’αυτό δεν πρέπει να κρίνουμε εξ ιδίων τ’αλλότρια. Όπως το λες για σένα, και συμφωνώ 100%, έτσι πρέπει να το εφαρμόζεις η ίδια και για τους άλλους. Θα βοηθηθείς κι η ίδια.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News