Η Ρένα απαντά: Γιατί κλαίγονται ότι δε βρίσκουν σχέση αφού ζευγαρώνουν αμέσως;

Πώς εξηγείται αυτό το φαινόμενο; Γιατί συμβαίνει;

_______________

H ιστορία όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλημέρα σε όλη την παρέα.
Διαβάζω εδώ και καιρό τη στήλη και και εχω διαβάσει πολλές φορές το μοτίβο “ψάχνω σχέση και δεν βρίσκω”. Αυτό που βλέπω όμως στον έξω κόσμο είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία δε μένει μόνη της ούτε εβδομάδα. Ακόμα και οι διάσημοι, τη μια μέρα κλαίνε για το δύσκολο διαζυγιο ή τον χωρισμό και μετά σε 10 μέρες τρελά ερωτευμένοι με τη νέα τους σχέση κτλ. Πού τους γνωρίζουν όλους αυτούς, τους πετυχαίνουν και ελεύθερους και αλληλοθέλονται και τα φτιάχνουν;

Η αφορμή για την ερώτηση μου δόθηκε από κάποιον γνωστό που τάχα ζούσε ένα δράμα που χώρισε από μια κοπέλα που προσπαθούσαν για παιδί 3 χρόνια και τάχα περνούσε δύσκολα λόγω χωρισμού και αυτός βρήκε την επόμενη πριν αλέκτωρ λαλίσει τρεις. Περίπου 1 μήνα μετά (ή τουλάχιστον εγώ τότε το έμαθα). Οπότε μου δημιουργήθηκαν ερωτήματα. Πώς γίνεται τόσο εύκολα η μετάβαση από εναν άνθρωπο που τον θεωρείς οικογένεια σε έναν άλλο πριν ακόμα πάρεις τα πραγματα σου από το σπίτι και πού βρισκουν τόσο ευκολα άτομα για σχέση. Από αυτόν απάντηση δεν πήρα. Μου είπε μόνο ε αφού χώρισα, μπορώ να κάνω ότι θέλω. Φυσικά αυτός είναι ένα παραδειγμα μόνο.

Μήπως είναι biased η παρατήρηση μου; Βλέπω δηλαδη μόνο αυτά που με παραξενεύουν και αγνοώ τα υπόλοιπα;

ΑΠΟ  – Ερωτήσεις

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Έχω την αίσθηση ότι έχουμε να κάνουμε με ένα falsification bias, όπως λέγεται, δηλαδή το αντίθετο από την λογική πλάνη της επιβεβαίωσης: προσπαθείς να βρείς επιχειρήματα, παραδείγματα και μαρτυρίες που να διαψεύδουν αυτό που διαδίδεται, ότι δεν βρίσκονται εύκολα σχέσεις.

Σίγουρα θα βρεθούν, η ανθρωπότητα μεγάλη, υπάρχουν όλα τα παραδείγματα. Οι διάσημοι είναι πολύ χαρακτηριστική περίπτωση, ο γνωστός σου άλλη περίπτωση επίσης.

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι διπλής υφής.

Πρώτον δεν είμαστε πληροφορημένοι για όλες τις λεπτομέρειες στις σχέσεις των άλλων. Λένε ότι οι άνθρωποι δεν προσπαθούν για τις σχέσεις τους, αλλά δεν είναι αλήθεια. Αντίθετα προσπαθούν, ενδεχομένως με το λάθος τρόπο, και τρώνε αρκετό χρόνο κι ενέργεια πάνω τους. Όταν πια φτάσουν στο σημείο φυγής έχουν ήδη ξεπεράσει το άτομο με το οποίο ήταν μαζί. Φαίνεται ξαφνικό στον εξωτερικό παρατηρητή, αλλά δεν είναι καθόλου. Η εσωτερική πάλη σοβούσε καιρό.

Δεύτερον οι λόγοι που κάποιο άτομο (ιδιαίτερα άντρας) φεύγει από μια σχέση έχει να κάνει με το πώς οραματίζεται τον εαυτό του στο μέλλον. Αν πιστεύει ότι κάτι καλύτερο για το προσωπικό του μέλλον τον αναμένει εκεί έξω, τότε θα φύγει, κι ας μην είναι αυτό σίγουρο. Προσοχή, όχι κάποια καλύτερη από τη σύντροφό του. Κάτι καλύτερο ως προς το πώς ο ίδιος θα βλέπει τον εαυτό του στο μάλλον. Η σύγκριση είναι πάντα αυτοαναφορική. Είναι η αντίληψη “τι άλλο υπάρχει εκεί έξω άραγε που δεν το ξέρω;” Το εκεί έξω φυσικά είναι σχεδόν πάντοτε ο μικροπερίγυρός μας, όχι η Καμπέρα της Αυστραλίας, αν και τώρα με την τεχνολογία όλα είναι πλέον κοντινά.

Το ίδιο συμβαίνει αν αναγνωρίζει ότι το άτομο με το οποίο είναι μαζί διαθέτει το πακέτο του -ας πούμε- 80% των χαρακτηριστικών που θέλει. Επειδή ο άνθρωπος ως ον είναι γενικά ανώριμος, δεν εκτιμά τα πολύ καλά 80% των χαρακτηριστικών, αλλά εστιάζει στο 20% που του λείπει. Αν αυτό το 20%  το δει πιο έξω, είναι μεγάλος ο πειρασμός να κυνηγήσει αυτό το 20% των χαρακτηριστικών που του λείπει στην παρούσα σχέση, προσδοκώντας όμως ότι παράλληλα θα λάβει και το 80% που ήδη λαμβάνει. Το θεωρεί δηλαδή δεδομένο, ακριβώς επειδή το παίρνει! Πολύ συχνά όμως τυφλωμένος δεν συνειδητοποιεί ότι το άλλο άτομο διαθέτει μόνο το 20% που έψαχνε! Παγιδεύεται λοιπόν και ενίοτε ψάχνει τρόπους να ξαναγυρίσει. Ή κατανοεί ότι την πάτησε και παλεύει να χωνέψει την ασυμφωνία στα υπόλοιπα.

Η περίπτωση του γνωστού σου ήταν ακριβώς τα παραπάνω. Είχε την έλλειψη 20-80. Το 20% ήταν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν παιδί, μικρή σημασία έχει ποιανού ήταν η υπαιτιότητα: στη σχέση αυτή μέσα έβλεπε τον εαυτό του αποτυχημένο στην απόκτηση παιδιού και πάντοτε θα τον έβλεπε έτσι (παρεκτός αν τελικά αποκτούσαν παιδί). Οπότε βρήκε κάποια που δεν θα έχει είτε το εμπόδιο, είτε τον καημό να κάνει παιδί, κι έτσι αποβάλλει την αυτοεικόνα του αποτυχημένου. Αποκαθιστά δηλαδή την αυτοεκτίμησή του που είναι πληγωμένη.

Παράλληλα τα 3 χρόνια προσπαθειών είχαν ήδη δημιουργήσει ένα ίζημα απογοήτευσης, επομένως επί μακρό διάστημα υπήρχε αυτή η απογοήτευση, η οποία άφησε το περιθώριο εκείνος να δραπετεύσει μέσω άλλου ατόμου. Απλώς το εμφάνισε δημόσια την τελευταία στιγμή, επειδή όσο γινόταν η προσπάθεια για παιδί γνώριζε ότι θα ακουγόταν πολύ άσχημο να νταλαβερίζεται με άλλη.

Η δραματοποίηση τέλος είναι ένα χαρακτηριστικό πάρα πολύ έντονο, ιδιαίτερα στον λαό μας, αλλά και σ’ όλους τους λαούς που έχουν μεγάλη επαφή με το συναίσθημα, καθώς προσφέρει την ψυχική ανακούφιση του ηθικού μαζοχισμού. Βιώνοντας τον ρόλο του θύματος αποκαθαρόμαστε από δυσάρεστα συναισθήματα και λαμβάνουμε υποστήριξη από το περιβάλλον μας για τις δυσκολίες της ζωής. Αυτό είναι όλο. Διάβασε και το παρακάτω σύνδεσμο.

Η Ρένα απαντά: Τι εννοείς “δραματοποιούμε λόγω ηθικού μαζοχισμού”;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News