H θετική ενέργεια δεν είναι ένα πράγμα ενιαίο. Πράγματι όμως έλκει τους ανθρώπους.
_______________________
Η ιστορία της Not Positive όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή ρένα,
γιατί οι άνθρωποι συμπαθούν και θέλουν στη ζωή τους περισσότερο εκείνους που έχουν μια θετική ματιά για τα πράγματα , ενώ όσους τα βλέπουν πιο αρνητικά τους κάνουν πέρα;
ΑΠΟ ΤΗΝ – not positive
_____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Η ερώτηση είναι αρκούντως ανοιχτή σε εννοιοδοτήσεις και φιλοσοφικές αποχρώσεις που προβλέπω θα γίνει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στα σχόλια.
H θετική ματιά μπορεί να ερμηνευτεί ως μια αισιόδοξη ματιά, όσο μπορεί να ερμηνευτεί κι ως ονειροβασία και σύγκρουση με την πραγματικότητα. Η συμπάθεια μπορεί να ερμηνευτεί ως προσεταιρισμός κι επιθυμία παρέας κι επικοινωνίας, όσο και ως σύγκλιση ψυχικών ρευστών σε ένα ανώτερο επίπεδο επίγνωσης. Εξαρτάται από τον πομπό αλλά και τον αποδέκτη πώς γίνεται η επικοινωνία όταν μιλάμε για τέτοια θέματα.
Ως φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, που θέλω να πιστεύω σκέφτομαι ταυτόχρονα με ορθολογισμό, βρίσκω ότι η ρεαλιστική αλλά εναργής, διεκδικητική, δημιουργική θέαση της ζωής με βοηθάει να βιώνω τις εμπειρίες που έρχονται στο διάβα μου καλύτερα. (Βοηθάει πολύ κι αν έχεις κοντέψει να πεθάνεις, τα βλέπεις όλα καλύτερα μετά) Ίσως αυτό δημιουργεί μια αντανάκλαση και στους υπόλοιπους γύρω. Είναι βέβαια απόρροια μιας φιλοσοφικής διάστασης μέσα από την οποία βιώνω τη ζωή, συγκεκριμένα μια Επικούρεια διάσταση. Το καλό κι ηθικό είναι ταυτόχρονα κι ευχάριστο. Οι οπαδοί του Σοπενχάουερ ίσως πρέπει κάπου εδώ να κλείσουν τα μάτια.
Πιστεύω εν ολίγοις ότι η ζωή είναι δώρο, όχι δοκιμασία. Αν πιστεύεις το αντίθετο, φρόντισε να έχεις τεκμηρίωση προσωπική ως εσωτερική πυξίδα και να μπορείς να ζήσεις και χωρίς πολλή μεγάλη παρέα για να μην σου βγουν πικρίες.
Ζούμε σε τόσο κρίσιμες για τον πλανήτη συγκυρίες που το βάρος που φαίνεται να κουβαλά κάποιος μας βαραίνει κατά κάποιο τρόπο κι εμάς. Θα μου πεις, όταν βλέπεις γυναίκες στο νότιο Σουδάν να κουβαλούν λίτρα ποταμίσιο νερό για να πιούν τα παιδιά τους με το ρίσκο του τυφοειδούς πυρετού, το βάρος που νιώθεις ως ευαισθητοποιημένος άνθρωπος είναι υπαρκτό και είναι και σωστό να βιώνεται. Μπορεί να μας ενεργοποιήσει να κάνουμε κάτι, οτιδήποτε, έστω μικρό, για να βοηθήσουμε να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Το να είμαστε χοντρόπετσοι δεν είναι θετική ματιά, είναι αναλγησία. Στο κύκλο μας, όταν βλέπουμε ένα πρόβλημα που είναι υπαρκτό και βιώνεται ως τέτοιο, με διακριτικότητα και καλή προαίρεση προσπαθούμε να συμβάλλουμε.
Όμως εσύ πιστεύω ρωτάς κάτι πιο απλό κι επιφανειακό. Για την έλξη παρέας. Προφανώς όταν δεν έχει σφυρηλατηθεί ένας δεσμός ουσιαστικής φιλίας ή δεν υπάρχει η παντελής ανωνυμία της γυναίκας στο νότιο Σουδάν (όπου η βοηθητική συμβολή μας κι αυτή αποξενώνεται τρόπον τινά από την καθημερινότητά μας), η μιζέρια κι η μίρλα που ανακυκλώνουν ημιγνωστοί και περσόνες στο δίκτυο είναι απωθητικές. Ατελείωτη ομφαλοσκόπηση και δραματοποίηση δημιουργούν επίσης ένα κουκούλι ουτιδανό. Είμαστε τόσο πολύ σημαντικοί ώστε τα δικά μας προβλήματα να είναι τα σημαντικότερα του κόσμου όλου;
Η ζωή είναι ήδη δύσκολη και κάνουμε το καλύτερο δυνατόν κάθε μέρα. Η απαισιοδοξία δεν επιφέρει κάποιο κίνητρο σε αυτήν την πορεία, απλώς χαντακώνει κάθε ελπίδα. Δεν είναι κάτι επωφελές, επομένως δεν αξίζει τον κόπο. Γκρεμίζει την καλή διάθεση, αμαυρώνει την μέρα, ανοίγει την πόρτα στην αυτουπονόμευση. Λένε οι αγγλοσάξονες, που έχουν ένα χάρισμα να αυτοτρολλάρονται, ένα ωραίο ρητό, “κλάψε και κλαις μόνος, χαμογέλα κι όλος ο κόσμος χαμογελά μαζί σου”. Εγώ το λέω απλούστερα: Χρειάζονται 17 μύες για να χαμογελάσεις, 43 για να στραβομουτσουνιάσεις. Γιατί να σπαταλάς άσκοπα ενέργεια;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Προτιμώ από μια προσποιητή, try hard , συνεχως θετική συμπεριφορά/θετική ματιά (που μοιάζει βασικά με το σύνδρομο καλού παιδιού) μια πιο αυθόρμητη ανθρώπινη συμπεριφορά με τα πάνω και τα κάτω της. Για μένα δεν είναι απωθητικος κάποιος που είναι αυθεντικός και μου παραδέχεται ότι σήμερα είναι πιο δυσθυμος η πιο επικριτικός. Ίσα ίσα. Έτσι μπορω να καταλάβω και πότε πραγματικά χαίρεται με κάτι. Πότε πχ μια κατάσταση που ζούμε μαζί είναι πραγματικά ωραία και για τους δύο. Γιατί δεν είσαι κάθε μέρα καλά . Μια μέρα πχ έχεις τα κέφια σου γιατί σου έκατσε κάτι πολύ καλά, γιατί είχες μια… Διαβάστε περισσότερα »
– Μαρία, θες να πάμε θέατρο;
– Γιατί; Έτσι κι αλλιώς θα πεθάνουμε.
– Μαρία, πάμε ένα ταξίδι;
– Γιατί; Αφού θα τα τιναξουμε τα πέταλα.
– Μαρία, διάβασες κανένα καλό βιβλίο;
– Γιατί; Όλοι θα δούμε τα ραδίκια ανάποδα τελικά. Κτλ κτλ κτλ
η θετικη ενεργεια ελκει τους ανθρωπους – και τους ψηφοφορους ,το ειδαμε προσφατα . Σκεφτειτε λιγο τις διαφημισεις των κομματων που ειδαμε στην τηλεοραση και οχι μονο.
Για εμένα οι υπεραισιόδοξοι είναι το ίδιο τοξικοί με τους μίρλες. Έχω αποφύγει φίλη γιατί ήταν σα να ζούσε σε άλλο πλανήτη, δεν άκουγε….. Νομίζω καλό είναι να είμαστε στο παρόν με καλή διάθεση και κατανόηση και μια καλή κουβέντα
Ναι!!! Οι υπεραισιόδοξοι είναι το ίδιο τοξικοί με τους μίρλες, χαίρομαι που το έγραψε κάποι@.
Ξέρω γω, γιατί μας αρέσει να περναμε καλά και να γελάμε ξέρω γω; επειδή μας κάνει να νιώσουμε ομορφα μέσα μας; για ποιο λόγο να είμαστε με κάποιον που μας ρίχνει συνέχεια και να έχουμε χάλια διάθεση ενώ θα μπορούσαμε να έχουμε καλή; ειλικρινά δεν καταλαβαίνω την ερώτηση.
*Δεν αναφέρομαι σε φίλους που περνανε μια δυσκολη κατάσταση ουτε σε ψυχ. διαταραχές
Επειδη κι εγώ θέλω να περνάω μόνη μου τα ζόρια και ταυτίστηκα λίγο με το σχόλιό σου, θα σου πω τι συμπέρασμα έβγαλα εγώ για εμένα. Άλλο γκρινιάζω, άλλο δηλώνω ότι με απασχολεί κάτι, όπως όλους τους ανθρώπους. Δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, δημιουργεί μία επιπλέον σύνδεση με τους φίλους μου. Αν δεν ζητήσω στήριξη, κάνεις δεν θα ξέρει ότι χρειάζομαι στήριξη. Όταν παρουσιάζομαι ως αυτάρκης και αυτόνομη, κάνεις δεν σκέφτεται ότι ίσως χρειάζομαι βοήθεια. Όχι απαραίτητα να μου λύσουν το όποιο προβλημα, να με ακούσουν έστω. Δυνατή θέλω να είμαι, όχι αδιαπέραστο ατσάλι. Αφορμή ήταν η φράση μιας φίλης όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Κ τι να κάνουμε? Πόση γκρίνια να ακούμε? Ολα μαυρα πια ειναι? Ο/η kindknowing το ειπε πολυ καλα. Βέβαια ούτε το άλλο άκρο δν παλεύεται. Ισορροπία. Κ χιούμορ.
Εγώ πάλι νομίζω ότι καθένας προτιμά να συναναστρέφεται αυτόν με τον οποίο βρίσκει σημείο επαφής. Όταν ήμουν πιο μαύρη, έκανα παρέα με πιο μαύρα άτομα. Αλλάζοντας με τα χρόνια εγώ μέσα μου άρχισα να επιλέγω και λίγο πιο θετικές συναναστροφές γιατί δεν αντέχω άλλο αυτό το ατελείωτο ζόρι και την παραίτηση. Όμως πάντα έχω επαφή με τον πόνο μου και τον πόνο γενικότερα και τα άτομα που είναι μόνιμα και επίμονα θετικά μου προκαλούν αποστροφή. Άτομο που είναι τίποτα άλλο παρά μόνο θετικό, πίστεψέ με, έχει ζητήματα μέσα του σοβαρά που δεν εκφράζει. Το έχω δει αυτό επανηλημενα. Όπως είπε… Διαβάστε περισσότερα »
Not Positive, υποθετω οτι εισαι νεο ατομο και εννοω γύρω στα 25 πανω κατω. Δεν το λεω καθολου επικριτικα αλλα ‘πεταω’ τον εαυτο μου στο ρισκο της μαντεψιας εδω περα. Γιατι το λεω; Στα 38 μου οταν χωρισα απο εναν πολυ ξεχωριστο ανδρα (στα δικα μου ματια) και εκει που προσπαθουσα να το διαχειριστω, εμαθα οτι βρηκε καινουρια συντροφο και αφου προσπαθουσα να διαχειριστω και αυτο μου ειπε μετα απο τους 2μηνες γνωριμιας τους περιμεναν κ παιδι. Εκει ενιωσα οτι ναι.. η ζωη ΔΕΝ προχωραει βημα αν η ενεργεια σπαταλαται στη λυπη ή τον αρνητισμο. Το λεω και απο τη… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν θα θίξω την φιλοσοφική διάσταση του θέματος,θα γράψω απλώς το αυτονόητο.
Οι ανθρωποι προτιμούμε να συναναστρεφόμαστε τους έχοντες θετική ματιά στα πράγματα,για τον απλούστατο λόγο πως με αυτούς αισθανόμαστε καλύτερα.
Κανείς δεν θέλει συναναστροφές με κάποιον που του μαυρίζει τη ψυχή,και είναι τόσο φυσικό και ανθρώπινο αυτό, όσο το να τραβήξεις το χέρι σου από ένα καυτό αντικείμενο.
Eπίσης υπάρχει και η ρήση: Things are getting worse and better at the same time, although the worse is more apparent because it makes so much “noise.”
Οπότε είναι θέμα που εστιάζει κάποιος,από επιλογή,λόγω ιδιοσυγκρασίας ίσως..