Η Ρένα απαντά: Γιατί η πολιτική είναι θέμα ταμπού στις συζητήσεις;

Είναι δεδομένο ότι προσβάλλονται “οι άλλοι” όταν μιλάμε “εμείς” και γι’αυτό δε μιλάμε;

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα θα ήθελα την άποψη σου και φυσικά των σχολιαστριών!
Γιατί η πολιτική είναι τζιζ θέμα; Σχεδόν ταμπού; Δεν θα έπρεπε θεωρητικά να συζητιέται πιο ανοιχτά στα πλαίσια της δημοκρατίας και ελευθερίας πεποιθήσεων; Η δική μου θεωρία για την Ελλάδα είναι ότι φταίει η κομματική χροιά στις πολιτικές συζητήσεις. Αλλά από την άλλη είναι σχεδόν προφανές το που στέκεται κάποιος που γνωρίζεις ακόμα και αν δεν το έχετε συζητήσει ποτέ. Είναι δεδομένο ότι προσβάλλονται “οι άλλοι” όταν μιλάμε “εμείς” και γι’αυτό δε μιλάμε;
Θα εκτιμούσα την οπτική σας!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αλεjάνδρα

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Πού είναι ταμπού θέμα; Ήδη από την αρχαιότητα στον ελληνικό χώρο δεν έκαναν και τίποτα άλλο, μιλούσαν για τα πολιτειακά, γι’ αυτό και καινοτόμησαν σε τόσους τομείς σε σχέση με την εποχή τους. Είχαν κι ελεύθερο χρόνο βέβαια, το χαμαλίκι το έκαναν οι δούλοι.

Να το αναδιατυπώσω: η πολιτική συζήτηση αφορά την πόλι, τον πολίτη, κι αυτός είναι ελεύθερος άνθρωπος, με ελεύθερο φρόνημα, όχι με φρόνημα δούλου που κάνει ό,τι τον συμφέρει κάθε φορά. Ο ελεύθερος άνθρωπος ταυτίζει την πολιτεία με τον ίδιο, συνδιαμορφώνονται ώστε το ένα να δουλεύει για το άλλο. Το δημοκρατικό αυτό ιδεώδες, εξαιρετικά υψηλό, αποτελεί και την έννοια του πατριωτισμού: υπερασπίζεσαι τα ιδανικά σου από όποια επιβουλή, τις αξίες που συνδιαμόρφωσες μαζί με όλους τους υπόλοιπους ελεύθερους πολίτες με τους οποίους νιώθεις ένα. Γι’αυτό τον λόγο η βάση της αθηναικής δημοκρατίας ήταν η οπλιτική φάλαγγα (και δευτερευόντως της Θήβας ο Ιερός Λόχος). Γι’αυτό το λόγο το ψήφισμα του Δημόφαντου καθορίζει ότι η υπεράσπιση της δημοκρατίας είναι καθήκον του πολίτη με κάθε τρόπο, εγκαινιάζοντας μια ιδέα του Κοινωνικού Συμβολαίου 18μιση αιώνες πριν τον Διαφωτισμό.

Η κρίσιμη φράση είναι το “ελεύθεροι άνθρωποι”. Αυτό εξηγεί απόλυτα γιατί οι πολιτικές συζητήσεις τη σήμερον δεν διεξάγονται σε περιβάλλον ελεύθερων πεποιθήσεων, όπως το προσδιορίζεις. Όταν σε εκατοντάδες παραδείγματα μεγάλο μέρος του λαού αναζητά ενεργά αλισβερίσι, βόλεμα, παλαιοκομματισμό, και ρητορική χτυπήματος του κατεστημένου (το οποίο ποτέ δεν έρχεται, επειδή αναζητούνται όλα τα προηγούμενα) η πολιτική χάνει την δυναμική της. Δεν παράγει αποτελέσματα στο γενικό, στο σύνολο. Γίνεται τρόπος επίλυσης διαφορών μεταξύ εχθρών, αρένα μονομάχων, διαγωνισμός ταπώματος στα social media που έδωσαν στον Έλληνα αυτό που -καθώς φαίνεται- τόσο του έλειπε: βήμα για να πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι, συχνά χωρίς γνώση, χωρίς κρίση, χωρίς φίλτρο και χωρίς σεβασμό στο συνομιλητή.

Δυστυχώς κι οι λεγόμενοι υπερασπιστές της ελεύθερης έκφρασης, τύπου Elon Musk, δεν πολυβοηθάνε, γιατί ουσιαστικά καπελώνουν κάθε συζήτηση προωθώντας ρητορική μίσους ως ισοδύναμο επιχείρημα. Η πεποίθηση δεν λογοκρίνεται, η χιονιστιβάδα που προκαλεί όμως δράσεις πρέπει να ελέγχεται.

Ειδικά για την περίπτωση της Ελλάδας μια τεράστια ζημιά που έχει επιτελεστεί στην εκπαίδευση είναι ότι ουδέποτε διδαχθήκαμε στο σχολείο για την νεότερη μεταπολεμική μας ιστορία -κι αυτή την προηγούμενη, δηλαδή, λάθος τη διδασκόμαστε, αλλά ας μην το ξεχειλώσω τώρα τόσο το θέμα. Επειδή υπάρχουν τα εξής τζιζ θέματα: o Εμφύλιος κι η Χούντα, τα οποία όσο δεν μελετώνται επισταμένως και χωρίς κομματικές παρωπίδες φυλακίζουν το λαό στην αμάθεια, στην παραπληροφόρηση, στην χειραγώγηση, στην αντίσταση στον ορθολογισμό -τάσεις καταστροφικές για το λαό, για το κράτος, ακόμη και για την εθνική ανεξαρτησία. Το σχολείο φοβάται να θίξει αυτά τα θέματα, οι μνήμες είναι νωπές και θύματα και των δύο πλευρών έχουν ακόμα συγγενείς ζωντανούς. Έτσι επείγει για μικρούς και μεγάλους να κάνετε ατομικά έρευνα και να γνωρίσετε, να ψάξετε, να μάθετε, ώστε να καταλαβαίνετε.

Τα ζητήματα αυτά κι ό,τι ανάγεται εκεί πολώνονται επομένως από το Θυμικό, αφού εκλείπει το Λογικό. Κι εκεί που η Μεταπολίτευση κατόρθωσε το ακατόρθωτο, την εθνική συμφιλίωση (κι ας υπήρχαν τα πράσινα και τα γαλάζια καφενεία, η θεσμική αλλαγή της δεκαετίας του ΄70 και ’80 ήταν τόσο θεμελιώδης που ξεπερνούσε τη γραφικότητα), ήρθαν στιγμές που ειπώθηκαν λόγια όπως “ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν” κι εναγκαλισμοί με ακροδεξιές κορώνες ώστε ξύπνησε εκ νέου εν μέσω σοβαρότατων διεθνών κρίσεων η εμφυλοπολεμική διαμάχη. Πόσο κρίμα και πόσο πληγώθηκε έτσι ένα κεκτημένο 50 χρόνων ειρηνικής συνύπαρξης… Σιγά σιγά προσπαθούμε να ανακάμψουμε. Ο διπλανός μας δεν είναι ο εχθρός μας, σύμμαχός μας είναι, δεν υπάρχουν εμείς και οι άλλοι, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να προσεγγιστούν και να δουλέψουμε μαζί για το γενικό καλό, άλλα είναι τα μεγάλα προβλήματα.

Η Ρένα απαντά: Από πού ξεκινάς το διάβασμα;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News