Η Ρένα απαντά: Γιατί η αντρική επιθυμία είναι ελεύθερη να κάνει ό,τι γουστάρει;

Συχνά δεν εγκαλουμε καν τον άντρα για εξαπάτηση κ καφριλικι, αλλά το αποδίδουμε στην περιπέουσα ατμόσφαρα, σε ένα Zeitgeist μωρέ, απεκδυοντας τον από την ατομική του ευθύνη.

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή μου Ρένα,

γιατί η αντρική επιθυμία είναι ελεύθερη να κάνει ο,τι γουστάρει;

Θα ήθελα να μου το εξηγήσεις αυτο. Έχεις πει πολλές φορές ότι είναι λάθος όταν οι γυναίκες ειναι παθητικές και ότι πρέπει να γίνονται υποκείμενο της επιθυμίας, δηλαδή να επιθυμούν οι ίδιες πρωτα έναν άντρα . Να επιλέγουν και να μην περιμενουν να επιλεγούν. Να μην βάζουν τον εαυτό τους σε παθητικό ρόλο ώστε να ενδίδουν κολακεύομενες στο αντρικό βλεμμα, αλλά να είναι οι ίδιες το υποκείμενο της επιθυμίας. Δηλαδη έχεις εξηγήσει ότι μια γυναίκα δεν χρειάζεται να δίνει ευκαιρίες,να περιμένει να τη διαλέξουν ή να κάνει σεξ χαριστικά, εκτός κιαν λιώνει και καίγεται από επιθυμία. Ωραίο αυτό, ενδυναμωτικο και τονωτικό.

Από την άλλη, έχουν γίνει βουνό οι επιστολές απο γυναίκες οι οποίες αναφέρουν ότι οι άντρες κάνουν σεξ μαζί τους, ενώ είναι προφανές ( σε αυτούς) ότι εξαρχης δεν τις γουστάρουν. Πουλάνε παραμύθια Χαλιμάς και δηλώνουν καταγοητευμενοι ,πηδούν και καταλήγουν σε γκοστινγκ. Οι γυναίκες εκφράζουν την απογοήτευση και τα επώδυνα συναισθήματα που βιώνουν.

Όμως σε αυτές τις περιπτώσεις, δίνεται ως εξήγηση ότι στους άνδρες δεν άρεσε το σεξ για να συνεχισουν ή τα ρίχνουμε ένα γένει στην hook Up culture και την ψευδαίσθηση πολλαπλών επιλογών. Συχνά δεν εγκαλουμε καν τον άντρα για εξαπάτηση κ καφριλικι, αλλά το αποδίδουμε στην περιπέουσα ατμόσφαρα, σε ένα Zeitgeist μωρέ, απεκδυοντας τον από την ατομική του ευθύνη.

Θα ήθελα όμως να εστιάσουμε στην ερωτική επιθυμία, γιατί εκεί είναι η απορία μου. Συχνά οι άντρες κάνουν σεξ χωρίς να αισθάνονται καμιά ιδιαίτερη επιθυμία για την συγκεκριμένη γυναίκα που έχουν απέναντι τους.

Μπορούν να τη βρίζουν, υποτιμήσουν, κοροϊδέψουν (πριν, κατά τη διάρκεια, ή) αφού την πηδηξουν. Μπορεί η γυναίκα να τους είναι ακόμα και απωθητική ,αλλά στο σεξ δεν θα πούνε οχι. Κάνεις δεν τους φορτώνει το βάρος της αγνής καυλας , της αυθεντικής “επιθυμίας”. Αυτά είναι γυναικεία χαμαλικια.

Κοινώς, θα φάνε επειδή σερβίρεται το γεύμα. Το αν πεινανε,αν τους αρεσει το συγκεκριμένο φαγητό, αν κέρδισαν με τον ιδρώτα του προσώπου τους τον επιουσιο, αν πληρώσαν ή αν είναι απλά κοιλιοδουλοι κτλ.δεν το σπουδαιολογουμε. Πάνω από όλα να φαγωθεί το γεύμα. Η κοινωνία δεν τους φορτώνει τύψεις, ούτε πρέπει να χολωσκασουν αν ήθελαν και κατά πόσον.

Δηλαδή, κανείς δεν θα τους κάνει να νιώσουν άσχημα πού “το έδωσαν” στη Σούλα , αν αυτή τους έκανε ένα κομπλιμέντο για τα μπράτσα τους. Το γεγονός ότι οι άντρες πηδούν γιατί μπορούν ή γιατί έτυχε ,γιατί είχαν φουσκωδεντριες τη δεδομένη στιγμή, ή γιατί αισθάνθηκαν ουαου με το κοπλιμαν της σουλας κοκ. το περιγράφουμε ουδέτερα, χώρις καμιά ερμηνεία, σαν γεγονός που απλά συμβαίνει.

Και αναρωτιέμαι: γιατί η αντρική επιθυμία είναι ελεύθερη να κάνει ο,τι γουστάρει; Προφανώς, θα μου πεις, επειδή πατριαρχία.

Και αν αυτό το επιτρέπουμε , μήπως το να φορτώνουμε στη γυναίκα το βάρος της επιθυμίας λες και είναι μια ακόμα υποχρέωση ή προϋποθέση για να κάνει σεξ ,μήπως είναι τελικά ένα ακόμα πατριαρχικο πατροναρισμα;

Δηλαδή στη γυναίκα βάζουμε ως προϋπόθεση να τον γουστάρει και να καίγεται και να επιθυμεί, ενώ στον άντρα είμαστε πολύ πιο χαλαροί: μη χολοσκας άνθρωπε,ο,τι φάμε ,ο,τι πιούμε κι ο,τι αρπάξει ο κ@λος μας. Αν θέλουν να πηδήξουν λόγω πλήξης δεν θα τους επιπλήξεις. Η γυναίκα όμως πρέπει να χύνει ποτάμια καλωσοριστικης επιθυμίας. Ρε μήπως είναι πατριαρχική επιταγή κι αυτή που μας ταίζουν; Και αν είναι έτσι, τι δουλειά έχει αυτή σε ένα φεμινιστικό σάιτ;

Επιπλέον το δεύτερο σκέλος του ερωτηματος μου είναι το εξής: αναρωτιέμαι τι θα γίνει εάν και οι γυναίκες ακολουθούν τυφλά τις κ@υλες τους ,έτσι όπως πατριαρχικά πατροπαράδοτα κάνουν και οι άντρες;

Τι θα γίνει αν επιθυμησεις τον άντρα της πλησίον σου; Αν ορμάς στον άντρα της αδερφης σου, της κολλητής σου, στον εργοδότη σου, στον υφιστάμενο σου, στον ανήλικο γιο του γείτονά σου;

Αν ακολουθείς το σκοτεινό σου ένστικτο και τις ασιγαστες καυλες σου την ώρα που ο άντρας σου λιώνει στη δουλειά, στο κρεβάτι του πόνου, στην ουρά για το ταμείο ανεργίας , ή όταν θρηνεί συντετριμμένος τον χαμό ενός δικού του ανθρώπου;

Θα επέλθει άραγε επιτέλους ισότητα ή… ισοπέδωτικοτητα;

Δεν ξέρω αν εκφράζω σωστά τη σκέψη μου, αλλά επειδή έχεις αποδείξει ότι είσαι γατονι, πιστεύω ότι θα καταλάβεις τη λεπτή διαχωριστική γραμμή.

Θα ήθελα πολύ να τοποθετηθείς στο παραπάνω όχι και τόσο απλό (διττό) ερώτημα μου.

Σε ευχαριστώ.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Καχύποπτη

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Με κολακεύεις, αλλά αν είμαι όντως γατόνι δεν πρέπει να πέσω στην παγίδα να κολακευτώ, σωστά; 😉 Πάντα μου αρέσει να σκέπτομαι τους απώτερους σκοπούς που συζητάμε στις επιστολές. Έχω καταλήξει ότι το σεξ είναι στον πυρήνα της πατριαρχικής αφήγησης, επειδή ακριβώς υπάρχει μια δομική διαφορά στην οικονομία του σεξ. Ίσως μπλέκεσαι τόσο πολύ, αν κι έχει λογική δομή ο συλλογισμός σου, επειδή δεν καταλαβαίνεις ακριβώς το θέμα «οικονομία του σεξ» που επικρατεί. Δε λέω ότι καλώς επικρατεί, ακριβώς το αντίθετο λέω, αλλά αυτό συμβαίνει.

Πριν όμως εξηγήσω να βάλω ένα disclaimer. Υπάρχουν γυναίκες με χαμηλή σεξουαλική επιθυμία για οποιονδήποτε λόγο (ορμονικό, βιοχημικό, ψυχοπαθολογικό κλπ), με δύσκολη σεξουαλική ανταπόκριση, με απροθυμία για πολλά στο μενού των σεξουαλικών πράξεων. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΚ. Δεν κρίνουμε, δεν μειώνουμε, δεν απαιτούμε από όλες τις γυναίκες να είναι μηχανές αυτοαναφορικής καυλοτικότητας. Αυτή είναι η ουσία ενός φεμινιστικού site. Για να καταλάβουμε όμως την κοινωνία πρέπει να δούμε κι εκτός του φεμινισμού, επειδή δυστυχώς δεν λειτουργούν όλα φεμινιστικά -αν και θα έπρεπε!

Με τον όρο «οικονομία του σεξ» (sexual economy) οι κοινωνιολόγοι και οι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι δεν αναφέρονται στενά στην πορνεία ή στη βιομηχανία του σεξ, αλλά σε μια ευρύτερη θεωρητική προσέγγιση: εξετάζουν τη σεξουαλικότητα, την οικειότητα και την έλξη ως πόρους που ανταλλάσσονται, ρυθμίζονται και αποκτούν αξία μέσα σε μια κοινωνία, ακολουθώντας κανόνες που θυμίζουν αγορά. [https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/15582858/]

Σύμφωνα με την Θεωρία της Σεξουαλικής Ανταλλαγής, υπάρχουν δύο βασικές έννοιες να κατανοήσεις.
1.Σεξουαλικό Κεφάλαιο (Sexual/Erotic Capital): Έννοια που ανέπτυξαν κοινωνιολόγοι όπως η Catherine Hakim και η Eva Illouz κι αναφέρεται στα χαρακτηριστικά ενός ατόμου (εξωτερική εμφάνιση, γοητεία, σεξουαλική ελκυστικότητα, κοινωνική άνεση) που μπορούν να «επενδυθούν» για την απόκτηση άλλων προνομίων, όπως κοινωνικό status, χρήματα ή ακόμα και επαγγελματική ανέλιξη. [https://bookpath.gr/p/what-is-sexual-capital]
2.Προσφορά και Ζήτηση: Πώς οι κοινωνικές νόρμες και η διαθεσιμότητα συντρόφων διαμορφώνουν το «κόστος» και τους όρους της ερωτικής δέσμευσης. Ελεύθερη αγορά που υποτίθεται αυτορυθμίζεται. [https://www.academia.edu/109166363/Sexual_Economics_Culture_Men_and_Modern_Sexual_Trends, https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/15582858/]

Αυτό σημαίνει ότι οι πιο περιζήτητοι και των δύο φύλων έχουν μεγαλύτερο περιθώριο επιλογών κι άρα συμπεριφορών. Ωστόσο η κοινωνία διαμορφώνει την πρόσβαση στο ερωτικό ταίριασμα. Αν είσαι σε ένα ταλιμπανικό χωριό το ερωτικό σου κεφάλαιο ισούται κοντά στο μηδέν, καθώς όσο περιζήτητ@ κι αν είσαι, οι κανόνες πλαισίωσης είναι αυστηροί και δεν επιδέχονται αυθορμητισμών. Αν έχεις την επιλογή των dating apps, τα ποσοστά αντρών που αναζητούν γυναίκα σε αυτά είναι περίπου 75%, των γυναικών 25%. Διαμορφώνεται δηλαδή μια έντονη ανισορροπία προσφοράς-ζήτησης, όπου το ερωτικό κεφάλαιο των τοπ αντρών μέσα στο medium γίνεται αναλογικά περιζήτητο. Κι έτσι νιώθουν το περιθώριο να φερθούν σκατένια, η ψευδαίσθηση των άπειρων επιλογών τους το προσφέρει με ατιμωρησία. Η αντρική επιθυμία μπορεί να εκδηλωθεί όταν «την παίρνει» κι όπως «την παίρνει» επειδή για τους άντρες το σεξ δεν έχει βρομιστεί, ιδεολογικοθρησκευτικά, αλλά θεωρείται απλή βιολογική ανάγκη όπως το κατούρημα. Μια αντίληψη που καταπιέζει μια γυναίκα να μην τους εναντιωθεί -και φυσικά ανοίγει την πόρτα σε καταναγκαστικό σεξ που ισούται ουσιαστικά με βιασμό. Άρα τι να πούμε σε μια γυναίκα: δεν χρειάζεται να νιώθεις επιθυμία; Πάμε καλά; Φυσικά κι η επιθυμία είναι αναγκαία προϋπόθεση! Άμα δεν θέλει, ας μην κάνει καθόλου.

Τα βλέπουμε όμως αυτά σε διαφορετική μορφή και πιο έξω από το διαδίκτυο: οι καλοί άντρες είναι συχνά «πιασμένοι». Οι υπόλοιποι επομένως βολεύονται με ό,τι κάτσει κι επειδή ακριβώς δεν νιώθουν ενθουσιασμό νιώθουν θυμό για τον εαυτό τους, τον οποίο στρέφουν πάνω στην γυναίκα που έχουν μπροστά τους. Στο πρόσωπό τους εκδικούνται όλο το γυναικείο φύλο. Οι υπόλοιπες γυναίκες το αναγνωρίζουν διαισθητικά αυτό, σου λέει για να τον έχει προτιμήσει αυτόν μια άλλη γυναίκα, περνάει το τεστ, κάτι καλό κάνει, δεν μπορεί! Γι’αυτό παρατηρείς την γυναικεία επιθυμία για ήδη δεσμευμένους, όχι από υπέρτατη καύλα (πού τέτοια συνθήκη!), αλλά από υπέρτατη αμφιβολία για το υπόλοιπο αντρικό δείγμα εκεί έξω. Για τον ίδιο λόγο δεν περνάει ιδιαίτερα το επιχείρημα «μα υπάρχουν τόσοι άντρες, αυτόν βρήκες να επιθυμήσεις;». Όχι φυσικά ότι εγκρίνω ή επικροτώ να φέρεται ανήθικα μια γυναίκα. Σου εξηγώ και μόνον. Μάλιστα υπάρχει κι έντονος αντίλογος (για το οποίο παρακάτω). Δεν απεκδύουμε κανέναν από την ευθύνη του να φέρεται σαν άνθρωπος κι όχι σαν δίποδο. Εξηγούμε μια κατάσταση. Γιατί συμβαίνει; Επειδή αυτό. Πάμε και παρακάτω.

Οι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι χρησιμοποιούν τον όρο commodification of intimacy (εμπορευματοποίηση της οικειότητας) εστιάζοντας στο πώς τα όρια μεταξύ της «δημόσιας» οικονομίας (δηλαδή χρήμα, εργασία) και της «ιδιωτικής» σφαίρας (συναισθήματα, σεξ) έχουν γίνει εξαιρετικά ρευστά. [https://owaprod-pub.wesleyan.edu/reg/!wesmaps_page.html?stuid=&crse=012416&term=1179] Εδώ εντάσσονται φαινόμενα όπως ο «ρομαντικός τουρισμός» (πχ. passport bros), οι διεθνικοί γάμοι (π.χ. νύφες μέσω αλληλογραφίας) και η σεξουαλική εργασία, όπου το σεξ και η συντροφικότητα συνδέονται άμεσα με τη στρατηγική οικονομικής επιβίωσης ή κοινωνικής κινητικότητας, ειδικά σε συνθήκες παγκόσμιας ανισότητας. [https://www.oxfordbibliographies.com/abstract/document/obo-9780199766567/obo-9780199766567-0059.xml, https://owaprod-pub.wesleyan.edu/reg/!wesmaps_page.html?stuid=&crse=012416&term=1179,https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC12675561/] Στο πλαίσιο αυτό, ο Noam Yuran στο έργο του The Sexual Economy of Capitalism, υποστηρίζει ότι ο ίδιος ο καπιταλισμός είναι βαθιά συνδεδεμένος με τη σεξουαλική επιθυμία. Η επιθυμία δεν είναι απλώς κάτι βιολογικό, αλλά κατευθύνεται και αξιοποιείται από το σύστημα (π.χ. μέσω της διαφήμισης, της πορνογραφίας ή των εφαρμογών γνωριμιών) για να κινεί το χρήμα και την κατανάλωση αγαθών. Τα πολυδιαφημιζόμενα dating apps δεν είναι μια αθώα εκδημοκρατική πλατφόρμα ισότητας όπως παρουσιάστηκε, αλλά αντίθετα ένα άγριο πεδίο καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Γι’αυτό λέγεται dating market: αγορά του dating.

Η κοινωνιολογική κι ανθρωπολογική προσέγγιση που βασίζεται στην οικονομία του σεξ δέχεται φυσικά έντονη κριτική από ριζοσπάστες κοινωνιολόγους και το φεμινιστικό κίνημα. Υποστηρίζουμε ότι η «οικονομία του σεξ» κινδυνεύει να μειώσει τις ανθρώπινες σχέσεις σε απλές συναλλαγές, αγνοώντας το βάθος των συναισθημάτων, την πατριαρχική καταπίεση και τις κοινωνικές ανισότητες που δεν εξηγούνται απλώς με όρους «αγοράς». Και γι’αυτό σας λέω ότι όταν σκεπτόμαστε με όρους dating app ή τικαρίσματος κουτιών (είναι ψηλός, έχει δουλειά, μένει στην τάδε περιοχή, οδηγεί, βγάζει τόσα) μοιραία κι οι άλλοι θα μας αντιμετωπίσουν ακριβώς έτσι: ως προϊόν. Γι’αυτό σας λέω να μην κάνετε προγραμματικές δηλώσεις, επειδή δεν υπάρχει τίποτα πιο έντονα «οικονομικό» με την έννοια της Οικονομίας του Σεξ από τις προγραμματικές δηλώσεις. Επομένως τίποτα καλό σε επίπεδο συναισθήματος δεν μπορεί να προκύψει από μια εξαρχής εμπορική συμφωνία. Σου έχω βάλει ένα σωρό επιστημονικά links για να σου δείξω ότι δεν λέμε μια παπάντζα στον αέρα, τα συμπεράσματά μου έχουν προκύψει από μακρόχρονη παρατήρηση και διάβασμα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News