Η Ρένα απαντά: Γιατί γυρνάει εκεί η σκέψη μας;

Γυρνάει η σκέψη επειδή κάτι λέει για τον εαυτό σου.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρενα,
Αρχικά ευχαριστώ για την οπτική σου σε άπειρα θέματα, μου ανοίγει τους ορίζοντες σε ζητήματα που θεωρούσα απόλυτα.

Το δικό μου ερώτημα ίσως είναι περισσότερο φιλοσοφικό-ψυχολογικό. Αναρωτιέμαι και θα ήθελα τη γνώμη σου. Γιατί το μυαλό μας κάποιες φορές κολλάει σε συγκεκριμένα πρόσωπα; Εννοώ ιστορίες ερωτικες που ανήκουν στο παρελθόν, έχουν κάνει τον κύκλο τους και θεωρητικά το εχουμε μεταβολίσει ως μια «εμπειρία μεν που είναι πλέον στην παλιά μας ιστορία δε».

Το συναντώ συχνά, ή τουλάχιστον τελευταία μιας και μου κίνησε το ενδιαφέρον και ξεκίνησα να ρωτάω τους γυρω μου. Όλοι έχουν ένα άτομο που μπορεί να σκέφτονται ακόμα έντονα από το παρελθόν τους. Μια σχέση που πήγε στραβά, μια άλλη που δεν έδωσαν όσα θα ήθελαν, μια άλλη που είχε άδοξο τέλος κτλ.

Δεν μιλάω απαραίτητα για απωθημένα, τύπου να ψάχνεσαι να γυρίσεις σε εκείνον/η, αλλά για εκείνα τα πρόσωπα που η καρδιά μας, ε, λίγο φτερουγίζει ακόμα στη σκέψη τους. Δεν ξέρω αν το εξηγώ όσο καλά θα έπρεπε βέβαια. Σίγουρα δεν μιλώ για άτομα που μας πέτυχαν σε καλύτερες εκδοχές του εαυτού μας όποτε να μας λείπουμε εμείς ουσιαστικά. Ούτε για σχέσεις που μας τραυμάτισαν βαθιά και δεν εχουμε δουλέψει μέσα μας.
Μιλάω για πρόσωπα που μπορεί να προχωρούν παράλληλα τη ζωη τους όπως εμείς, ωστόσο να τα φέρνουμε συχνά στο νου μας.

Συμβαίνει σε εσάς α μπακια; Αν ναι γιατί πιστεύετε ;
Ευχαριστώ, όμορφο καλοκαίρι σε όλους

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ινσπιρεσιον

____________________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Σε ευχαριστώ για τα όμορφά σου λόγια, χαίρομαι πολύ.

Σήμερα λοιπόν ας καταρρίψουμε κι άλλο ένα κλισέ. Αυτό που σκεφτόμαστε όταν σκεφτόμαστε άλλα άτομα σε ερωτικό πλαίσιο, δεν είναι σχεδόν ποτέ το άλλο άτομο και τι κάνει ή έκανε, αλλά ο εαυτός μας. Ο έρωτας είναι πάντοτε αυτοαναφορικός. Στο πολύ όμορφο τραγούδι του υπότιτλου, οι στίχοι σε όλοι την έκταση μιλούν όχι για το αντικείμενο του πόθου, αλλά για το πώς θέλει ο ερωτευμένος να εκληφθεί ο ίδιος από το αντικείμενο του πόθου του! (εισιτήριο, αφή, φωνές φίλων, πυρετός, σκιά…)

Γράφει ο Πεσσόα σε ένα όμορφο ποίημά του,
“Διαιρώ αυτό που ξέρω.
Προκύπτει αυτό που είμαι
κι αυτό που ξέχασα. Ανάμεσα στα δυο πηγαίνω.
Δεν είμαι αυτός που σκέφτομαι
ούτε αυτός που είμαι τώρα.”

Εξηγούμε και κατακερματίζουμε το παρόν και το παρελθόν μέσα από τις αμφιβολίες μας. Αυτές που εμείς ορίζουμε ώστε να οριοθετήσουμε το μεταξύ του είμαι και του ξέχασα. Ταυτόχρονα είμαστε δέσμιοι μιας μακρόχρονης και επιδραστικής πολιτιστικής κουλτούρας.

Όπως εξηγεί ο Θεόδωρος Ζιάκας, “H Νεωτερικότητα (ο νεωτερικός πολιτισμός) στηρίχτηκε σε δύο παραδόσεις: τη λατινική-κολεκτιβιστική και τη νορδική-ατομοκρατική, σε μια «αντιγραικική» (contra errores graecorum) αντιφατική συγκόλληση. Το ανθρωπολογικό πρότυπο της νεωτερικής συγκόλλησης, ήταν το νεωτερικό Άτομο […]. Η ειδοποιός διαφορά του νεωτερικού Ατόμου είναι η συστημική απροσωπία της αυτοαναφορικότητάς του.[…] Η αυτοαναφορικότητα νοηματοδοτεί, κατ’ αρχάς, τη νεωτερική σημασία της ατομικής ελευθερίας. Ελεύθερος είναι ο αυτοαναφορικός άνθρωπος: ο αυτο-νοηματοδοτούμενος, ο αυτο-προσδιοριζόμενος, ο αυτο-εφευρισκόμενος, ο αυτο-πραγματωνόμενος. […]Για να πετύχει το στρατήγημα, ζωτική προϋπόθεση ήταν να ξεμαγευτεί-απομυθοποιηθεί ο Κόσμος. Ο αρχαιοελληνικός κόσμος, για παράδειγμα, ο «πλήρης θεών», με τίποτα δεν θα μπορούσε να δεχτεί το νεωτερικό εγχείρημα. Ήταν επίσης απαραίτητο να «απομυθοποιηθεί» το υποκείμενο, «να σφαχτούν οι θεοί» του, ώστε να απελευθερωθεί και να μεγαλουργήσει το αποτελεσματοκρατικό-χρησιμοθηρικό και πειραματικό-επιστημονικό πνεύμα.

Η νεωτερική αυτοαναφορικότητα ορίζει την ατομική ελευθερία μου ως τρόπο να υπάρχω άσχετα-ανεξάρτητα από την παρουσία του Άλλου. Του Άλλου ως μεταφυσικού και φυσικού κόσμου, αλλά και ως συνανθρώπου-Πλησίον. […] Το θέμα είναι πώς ο αυτοαναφορικός μου ορίζοντας δεν θα απειλείται από την ενοχλητική παρουσία του Πλησίον-Άλλου. Πώς θα συνυπάρχουμε, ως αυτοαναφορικές – άσχετες μεταξύ τους ατομικότητες και οι αυτοαναφορικοί μας ορίζοντες δεν θα συμπλέκονται ούτε καν θα εφάπτονται. Δύο αιώνες πλήρους Νεωτερικότητας απέδειξαν ότι το πρόβλημα επιδέχεται λύση. Αρκεί, πριν απ’ όλα, να συνομολογηθεί ότι η αγνόηση της προσωπικής ετερότητας είναι το θεμέλιο. Το δεύτερο προαπαιτούμενο, είναι η πάση θυσία αποφυγή της αμεσότητας των σχέσεων. Γιατί στην άμεση σχέση είναι αδύνατο να μην επισυμβεί η ανάδυση της επίφοβης προσωπικής ετερότητας. […] Η απαλοιφή του Άλλου ισοδυναμεί, στο υπαρξιακό επίπεδο, με φόνο του Άλλου. Όχι μόνο του απολύτου Άλλου (του Θεού) αλλά και του συγκεκριμένου απέναντί μου Πλησίον-Άλλου. Η ψυχική πηγή της ετεροφονικής ορμής είναι η νεκροφορία του κοινωνικώς απρόσωπου αυτοαναφορικού εγώ.”

Έτσι ο αποπροσανατολισμός τελείται στην διαίρεση που λένε οι πιο πάνω στίχοι. “Διαιρώ αυτό που ξέρω, προκύπτει αυτό που είμαι κι αυτό που ξέχασα”. Διαιρώ τις σχέσεις του Εγώ με το Άλλο κι έτσι αυτοπροσδιορίζομαι μέσα από τη λήθη των άλλων. Όταν όμως δεν έχω ολοκληρώσει αυτή τη διαίρεση, τότε επιμένω να ανασύρω τους άλλους ώστε να μην τελεστεί αυτή η “νεκροφορία του κοινωνικώς απρόσωπου αυτοαναφορικού Εγώ”. Διατηρώντας τους στη μνήμη διατηρούμε τον εαυτό μας σ’αυτό το επιθυμητό μεταίχμιο όπου πιανόμαστε πάνω τους επειδή κάτι μας ενοχλεί στο εγώ μας ή αμφιβάλλουμε για τη εναλλακτική μορφή του παρελθόντος -κι άρα και του παρόντος.

Κι έπειτα, όπως λέει ο Ντίνος ο Χριστιανόπουλος, “εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν πιο πολύ”. Aλλά αυτό το ξέρεις ήδη.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News